Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
«Θλίψη στη Λάρισα»
Η φράση αυτή, η οποία έχει καταστεί δημοσιογραφικό κλισέ στα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης, με δαιμονίζει. Την θεωρώ ηλίθια. Και δεν νομίζω πως πρέπει να εξηγήσω το γιατί.
Ωστόσο, καθώς έγραφα με δυσκολία την είδηση του θανάτου του Θανάση Μητσιού το πρωί της περασμένης Τρίτης, η φράση αυτή απέκτησε για πρώτη φορά ίσως ένα σχετικό νόημα, (ανεξαρτήτως αν και πάλι απέφυγα να την χρησιμοποιήσω στον τίτλο της είδησης).
Κι αυτό γιατί δε νομίζω πως υπάρχουν πολλοί στη Λάρισα που δεν γνώριζαν τον Θανάση. Το δε καταπληκτικό είναι πως ακόμα κι όσοι δεν τον γνώριζαν, είμαι σίγουρος πως τους γνώριζε εκείνος!
Ο Θανάσης Μητσιός υπήρξε ένας από τους κορυφαίους γιατρούς της πόλης. Η επιστημονική του επάρκεια αδιαμφισβήτητη. Γι αυτό και η ουρά των ασθενών του στο ιατρείο της οδού Παπαναστασίου έφτανε πολλές φορές μέχρι τη σκάλα.
Τους αγαπούσε τους ασθενείς του. Και φρόντιζε να λαμβάνει το ελάχιστο αντίτιμο καθώς γνώριζε πως οι ηλικιωμένοι τα έφερναν δύσκολα πέρα. Ήταν πολλές οι φορές μάλιστα που δεν χρέωνε καθόλου αμοιβή για τις υπηρεσίες του, όταν γνώριζε πως ο ηλικιωμένος δεν μπορούσε να πληρώσει ούτε για τα βασικά.
Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, ο ίδιος επαναλαμβανόμενος διάλογος για τριάντα και πλέον χρόνια:
-Πώς είσαι;
-Ο Θανάσης είναι πάντα καλά!
Κι αμέσως μετά, πάντα, ένα σχόλιο για την πολιτική και την αυτοδιοίκηση ή μια ερώτηση για να διασταυρώσει την πληροφορία, που τις περισσότερες φορές μάθαινε φυσικά πρώτος.
Προσωπικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά, συνδέθηκε μαζί του στα δύσκολα χρόνια. Όταν το τηλέφωνο του Προέδρου είχε λησμονηθεί σχεδόν απ’ όλους, ο Μητσιός ήταν πάντα εκεί, αποδεικνύοντας κάτι που το γνώριζαν καλά όλοι όσοι είχαν την τιμή να βρίσκονται δίπλα του: πως τους φίλους του δεν τους πρόδιδε ποτέ.
Υπηρέτησε τη Λάρισα και το νομό απ’ όλα σχεδόν τα πόστα. Στη Νομαρχία, στον δήμο Λαρισαίων, στα νοσοκομεία. Όταν κατέβαινε στις εκλογές το χαρακτηριστικό του μότο ήταν ένα: «εσείς πείτε ότι θέλετε. Εγώ ανοίγω το τεφτέρι με τους ασθενείς μου. Τους αγαπάω και μ αγαπάνε…» Και ήταν ακριβώς έτσι. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να κατέβει υποψήφιος και να μην εκλεγεί πολύ ψηλά.
Και τώρα που η κοινωνία της Λάρισας τον αποχαιρέτησε για το μεγάλο ταξίδι χωρίς επιστροφή, αποδείχτηκε πως οι πολιτικές θέσεις και οι ιδεολογικές αρχές δεν παίζουν σημαντικό ρόλο, όταν ο φορέας τους θέτει ως προτεραιότητά του τον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτό είναι το κενό που δημιουργείται όταν φεύγουν άνθρωποι σαν τον Θανάση. Αρχίζουν και λείπουν εκείνα τα συγκολλητικά στοιχεία που κρατάνε την κοινωνία ενωμένη. Εκείνα τα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η πολιτική πολυχρωμία είναι δυναμωτικό στοιχείο της Δημοκρατίας μας και όχι το αντίθετο. Γι αυτό και το «ύστατο χαίρε» το είπαν Λαρισαίοι απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες διαφορές τους.
Δοτικός και έξυπνος άνθρωπος, δίκαιος και καλοκάγαθος, αυθεντικός. Στάθηκε όρθιος όταν η αγαπημένη του Μαριάνα έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, αρκετά νέα. Περήφανος για τον γιο του τον Βασίλη, για τις σπουδές του και την επαγγελματική του αποκατάσταση. Και τα τελευταία χρόνια τρελαμένος με τα εγγονάκια. Με το «τέρας» του, τον Θανασάκη…
Αν το πέρασμα από τη ζωή μετριέται με τα καλά λόγια που «ακούς» φεύγοντας για το μεγάλο ταξίδι, τότε το πέρασμα του Θανάση Μητσιού υπήρξε εκκωφαντικό. Όλοι αισθάνθηκαν θλίψη και στεναχώρια. Κι αυτό γιατί ο Θανάσης υπήρξε πέρα και πάνω απ’ όλα ένας καλός Άνθρωπος.
Και τελικά αυτό είναι το μόνο που μένει πίσω: Αυτό που θα πούνε για σένα οι άλλοι, όταν κλείσεις τα μάτια σου.
Τώρα εκεί ψηλά, πάλι με κάποιον τρόπο θα «συνωμοτείς» και θα γελάς.
Να μου φιλήσεις τη Μαριάννα…
