Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Η Κρανιά Ολύμπου, λίγα χιλιόμετρα πάνω από τον Πυργετό, είναι ένα χωριό μοναδικό.
Όχι λόγω της προνομιακής της θέσης, ένα πραγματικό μπαλκόνι με θέα το απέραντο γαλάζιο, στη σκιά του Ολύμπου, αλλά επειδή διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά μιας άλλης εποχής.
Στην Κρανιά δεν θα βρεις φούρνο, σούπερ μάρκετ, περίπτερο… Οι προμήθειες έρχονται είτε ιδιωτικά, είτε από πλανόδιους εμπόρους που διαλαλούν την πραμάτεια τους, διασχίζοντας με τα αυτοκίνητά τους τα στενά σοκάκια του χωριού.
Είναι συνηθισμένη λοιπόν η ερώτηση στα στόματα μικρών παιδιών που γνωρίζουν την μοναδικότητα του χωριού: «μα πώς μένει κανείς εδώ πάνω;»
Κι όμως μένουν.
Και είναι οι μέρες της Παναγίας που το χωριό σφύζει από ζωή, όπως χιλιάδες άλλα υπέροχα χωριά σε ολόκληρη τη χώρα. Σπίτια ανοίγουν, αυλές ξεχορταριάζονται, γέλια αντηχούν σε κάθε γωνιά των χωριών της χώρας μας που βιώνουν ολοκληρωτικό θάνατο έντεκα μήνες τον χρόνο.
Η σκυτάλη της ζωής περνάει από γενιά σε γενιά και η ιστορία ανασκάπτεται από νέους, σε ηλικία, κατοίκους, οι οποίοι προσπαθούν να μάθουν πώς ήταν να ζει κανείς ολόκληρο τον χρόνο εκεί.
Η ελληνική ύπαιθρος είναι παρατημένη. Χωρίς ουσιαστικά κίνητρα πραγματικής ανάπτυξης, τα χωριά της χώρας μας στέκουν απομεινάρια άλλων εποχών, για να θυμίζουν στους νεότερους πως τίποτα στη ζωή δεν χαρίζεται.
Η περίφημη «ανάπτυξη» δεν συμπεριλαμβάνει ούτε τα χωριά μας, ούτε τους κατοίκους τους. Κι όταν οι τελευταίοι ηλικιωμένοι θαφτούν στα χώματα που τους γέννησαν, τότε τα χωριά μας θα μετατραπούν απλά σε τόποι μικρών διακοπών.
Η ισόρροπη ανάπτυξη μιας χώρας που σέβεται την ιστορία της, που αναδεικνύει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και που δημιουργεί συνθήκες προόδου δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε λόγια του αέρα, σε πολιτικές πομφόλυγες.
«Ζωντανεύουν τα χωριά…» είναι το δημοσιογραφικό κλισέ που προσπαθεί να αποτυπώσει το κλίμα των ημερών.
Γεμίσαμε κλισέ και χάσαμε τις ζωές μας, κυνηγώντας με εξουθενωτικούς ρυθμούς, την ουρά μας στο παιχνίδι της βαφτισμένης επιτυχίας. Και κάθε χειμώνα, συνειδητοποιώντας πλέον βασανιστικά πως οι άλλοτε τέσσερις εποχές τον χρόνο έχουν γίνει δυο λόγω της κλιματικής κρίσης, φυλλομετρώντας τους λογαριασμούς που αποτυπώνουν τις υποχρεώσεις μας, καταπίνουμε τα ηρεμιστικά για να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι στο κυνήγι της… ευτυχίας.
Στα ζωντανά χωριά του καλοκαιριού γράφεται η υπαρξιακή ήττα του χειμώνα.
Ίσως γι’ αυτό, οι γυναίκες της Κρανιάς μαζεύονται, μαγειρεύουν, και κερνάνε. Ευνοεί το… κλίμα. Αυτό δηλαδή που έγραψα λίγο πιο πάνω…
