Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Οι επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές πραγματοποιηθούν, κρύβουν μέσα τους ένα μεγάλο παράδοξο και είναι σίγουρο πως θα αποτυπωθεί ξανά και στις δημοσκοπήσεις που θα διενεργηθούν εντός του Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά τη ΔΕΘ.
Με την ανακοίνωση και του νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, θα έχει ολοκληρωθεί η κομματική παλέτα από την οποία οι Έλληνες και κληθούν να επιλέξουν τον επόμενο Πρωθυπουργό.
Σε αυτές τις εκλογές λοιπόν οι πολίτες θα έχουν τη δυνατότητα να εκπροσωπηθούν, όλοι ανεξαιρέτως, στην επόμενη βουλή, καθώς καλύπτεται ολόκληρη η γκάμα των πολιτικών απόψεων. Θα υπάρχουν δηλαδή κομματικοί σχηματισμοί που μπορούν να εκφράσουν έναν ακροδεξιό, έναν ψεκασμένο Δεξιό, έναν ψηφοφόρο της λαϊκής δεξιάς, έναν κεντροδεξιό, έναν ΠΑΣΟΚο, έναν κεντροαριστερό, έναν ψεκασμένο Αριστερό, έναν κομμουνιστή, έναν… «αντισυστημικό». Επιπλέον στις επόμενες εκλογές θα συμμετάσχουν εκτός από τον νυν Πρωθυπουργό και δυο πρώην Πρωθυπουργοί. Με άλλα λόγια απ’ όλα έχει ο μπαξές.
Κι εδώ ακριβώς κρύβεται το παράδοξο: ενώ έχουν εμφανιστεί οι εκπρόσωποι όλων των πολιτικών αποχρώσεων, εν τούτοις, οι πολίτες σε μεγάλο ποσοστό νιώθουν πως δεν εκπροσωπούνται, γι αυτό και δεν πάνε στην κάλπη για να ψηφίσουν.
Η ερώτηση που προκύπτει, εύλογη. Ωστόσο η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλοϊκή. Θα πρέπει κανείς να εξετάσει προσεκτικά τις συμπεριφορές και τις τάσεις του εκλογικού σώματος, πριν βιαστεί να απαντήσει στο παράδοξο. Να βάλει το αυτί στο υπόστρωμα της κοινωνίας, εκεί που το βουητό κοχλάζει. Και να εξηγήσει αν είναι όντως τελικά είναι παράδοξο.
Η βάση της εξήγησης είναι πως έχει διαρραγεί σε μεγάλο βαθμό η εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα εν γένει. Δηλαδή ακόμα κι αν όντως υπάρχουν πολιτικοί εκφραστές κάθε απόχρωσης που θα μπορούσαν να εκφράσουν το εκλογικό σώμα, αυτοί κρίνονται εκ προοιμίου αναξιόπιστοι.
Και στο σημείο αυτό δημιουργείται το πραγματικό πρόβλημα για κάθε Δημοκρατία.
Αν ο πολίτης δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα και τους Θεσμούς, τότε η Δημοκρατία καθίσταται αδύναμη. Και όταν η Δημοκρατία καθίσταται αδύναμη τότε η χώρα κινδυνεύει.
Αυτό ας το έχουν κατά νου πρωτίστως όλοι όσοι θέλουν να «σώσουν» τη χώρα, με πρώτη απ’ όλους την κυβέρνηση, η οποία αν απέτυχε σε κάτι μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης είναι ακριβώς αυτό: να ενδυναμώσει τη σχέση πολιτών-πολιτικής.
