Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Το ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε και σύντομα προκάλεσε πολλά σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης:
Μία από τις μεγαλύτερες πανεπιστημιακές επενδύσεις που έχουν σχεδιαστεί τα τελευταία χρόνια στην περιφέρεια μπαίνει στην τελική ευθεία των αδειοδοτήσεων. Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας προωθεί την υλοποίηση του νέου πανεπιστημιακού campus στον χώρο της πρώην Βαμβακουργίας Βόλου, με τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων να αποτυπώνει το εύρος μιας παρέμβασης που φιλοδοξεί να αλλάξει τον χάρτη της ανώτατης εκπαίδευσης στη Θεσσαλία, αλλά και να αναγεννήσει ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά τοπόσημα της πόλης.
Το σχέδιο προβλέπει τη μετατροπή του ιστορικού βιομηχανικού συγκροτήματος σε μια σύγχρονη πανεπιστημιούπολη, όπου θα συνυπάρχουν η εκπαίδευση, η έρευνα, η καινοτομία, η φοιτητική κατοικία και οι χώροι πολιτισμού. Αντί να κατεδαφιστεί το σύνολο των παλαιών εγκαταστάσεων, σημαντικό μέρος των βιομηχανικών κελυφών θα διατηρηθεί και θα αποκτήσει νέα χρήση, διαφυλάσσοντας την ιστορική ταυτότητα της πρώην Βαμβακουργίας. Το έργο θα κατασκευαστεί από τον όμιλο Aktor.
Η ανάπτυξη θα πραγματοποιηθεί σε έκταση 88.402,77 τετραγωνικών μέτρων στη Νέα Ιωνία Βόλου, σε μια περιοχή που βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης και διαθέτει άμεση πρόσβαση από το οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο. Το έργο περιλαμβάνει τόσο την αποκατάσταση υφιστάμενων βιομηχανικών κτιρίων όσο και την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων για την κάλυψη των αναγκών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Σύμφωνα με τη μελέτη, πρόκειται για μια ολοκληρωμένη παρέμβαση που θα μετατρέψει έναν ανενεργό βιομηχανικό χώρο σε ένα ανοιχτό campus, πλήρως ενταγμένο στον αστικό ιστό και προσβάσιμο τόσο στην πανεπιστημιακή κοινότητα όσο και στους κατοίκους του Βόλου.
Η ερώτηση κοινή στα στόματα και στα πληκτρολόγια όλων:
«Και η Λάρισα, κύριε;»
Η αλήθεια είναι πως η πόλη έχει χάσει εδώ και χρόνια την πρωτοκαθεδρία της στον χάρτη της εκπαίδευσης. Και όχι μόνο στον χάρτη αυτό. Έχει μείνει πίσω από τις εξελίξεις, παλεύοντας αποσπασματικά για αυτονόητες παρεμβάσεις που ενίοτε βαφτίζονται «κινητοποίηση φορέων». Της λείπει το αναπτυξιακό σχέδιο: ποιοι είμαστε, τι διαθέτουμε, πού θέλουμε να πάμε και με ποιον τρόπο θα το πετύχουμε.
Πολιτικοί παράγοντες του τόπου, απ’ όποια βαθμίδα έχουν υπηρετήσει ή υπηρετούν την πόλη, επιδίδονται σε αγώνα προσωπικής επιβίωσης. Δεν εμπνέουν, δεν κινητοποιούν, δεν προσφέρουν στην πόλη έναν άνεμο αισιοδοξίας και εμπιστοσύνης στις δυνάμεις της.
Κοινωνικές δυνάμεις μένουν ανενεργές καθώς σχεδόν όλοι συμβιβάζονται με την προσωπική διαχείριση της άπρακτης καθημερινότητάς τους. Πολίτες που θα έπρεπε να είναι ενεργοί έχουν μετατραπεί σε σχολιαστές του βάλτου. Μόνο που ο βάλτος είναι στα πόδια μας…
