Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Μια μάλλον αποπροσανατολιστική κουβέντα ανοίγει το τελευταίο διάστημα στην πόλη με κεντρικό της άξονα την «ιστορική μνήμη».
Ήταν η Οικία Αλεξάνδρου λίγες εβδομάδες πριν και την σκυτάλη έλαβε τώρα το Κλειστό Γήπεδο μπάσκετ του Αλκαζάρ.
Κοινό χαρακτηριστικό των δυο αυτών υποθέσεων που συζητήθηκα στην πόλη ήταν η διατήρηση της ιστορικής μνήμης σε ένα αστικό περιβάλλον.
Φυσικά αυτή η συζήτηση δεν γίνεται μόνο στη Λάρισα, ούτε μόνο στην Ελλάδα. Έχει θεωρητική βάση, έντονες συγκρούσεις και αποκτά ενίοτε και ιδεολογικό περιεχόμενο.
Τι σημαίνει ιστορική μνήμη και πόσο αυτή μπορεί και πρέπει να επηρεάζει την εξέλιξη μιας σύγχρονης πόλης;
Πότε γίνεται εργαλείο ανάπτυξης και πότε τροχοπέδη;
Σε ποιον βαθμό επηρεάζει το σύνολο των πολιτών;
Αυτά είναι κάποια – ελάχιστα- ερωτήματα που συνήθως τίθενται προς συζήτηση όταν ανοίγει το σχετικό θέμα.
Πριν λίγες μέρες οι φορείς της πόλης μαζεύτηκαν γύρω από ένα τραπέζι για να εκφράσουν άποψη για το αν θα πρέπει να γκρεμιστεί ή όχι το Κλειστό Γήπεδο του Αλκαζάρ.
Για μια ακόμη φορά όμως το θέμα τέθηκε σε λάθος βάση.
Το ερώτημα δεν θα έπρεπε να είναι το αν πρέπει να κατεδαφιστεί ή όχι το «ιστορικό» Κλειστό. Αλλά το πότε και πώς θα ανεγερθεί στη θέση του ένα νέο, σύγχρονο, ικανό να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της πόλης, η οποία, σημειωτέον, δεν έχει φυσικά τις ίδιες ανάγκες που είχε τη δεκαετία του 1980 ή του 1990.
Επίσης αυτό που θα έπρεπε να συζητηθεί είναι το πότε θα κατεδαφιστεί και το «ιστορικό» Αλκαζάρ, το Κολυμβητήριο και όλες οι αθλητικές υποδομές που βρίσκονται στο ΕΑΚΛ και οι οποίες αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για την ασφάλεια αθλητών και φιλάθλων.
Θα έπρεπε να συζητηθεί πώς θα μετατραπεί αυτός ακριβώς ο χώρος σε ένα σύγχρονο αθλητικό κέντρο, εφάμιλλος των ευρωπαϊκών, ο οποίος θα «ενοποιηθεί» από τη μια με το πάρκο του Αλκαζάρ και από την άλλη με το Άλσος, μετατρέποντας την περιοχή σε εργαστήριο ανάπτυξης. Μέχρι τότε φυσικά και θεωρείται αυτονόητο πως η πόλη δεν μπορεί να διακινδυνεύσει να χαθούν τα 8 περίπου εκατομμύρια ευρώ για το ΕΑΚΛ που προσφέρει τώρα η κυβέρνηση για την στατική ενίσχυση των υποδομών του, δηλαδή για ένα μείζον θέμα, καθώς αφορά την ασφάλεια.
Αντί για όλα αυτά –και για πολλά ακόμα- συζητήθηκε αν μπορεί ένα μικρό ποσό να στηρίξει το ακατάλληλο Κλειστό, έτσι ώστε να μην «τραυματιστεί η ιστορική μνήμη». Λες και το γήπεδο Καραϊσκάκη, η Λεωφόρος, η Τούμπα, και ένα σωρό άλλα γήπεδα στην Ελλάδα δεν κουβαλούσαν ιστορικό φορτίο.
Αν πρέπει να παρθεί μια απόφαση, αυτή είναι «Κατεδαφίστε το Κλειστό χθες. Και εξασφαλίστε τους πόρους που θα επιτρέψουν την ανέγερση ενός νέου, σύγχρονου και λειτουργικού γηπέδου, ως πρώτο βήμα για τη ριζική μεταμόρφωση του χώρου».
Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια.
Κάποιες φορές όμως ακόμα και τα παραμύθια δεν έχουν καλό τέλος…
