Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
«Το κράτος, και πιο συγκεκριμένα το υπουργείο Παιδείας, έχουν αξιολογήσει ποτέ πραγματικά το τι παρέχει ουσιαστικά κάθε ανώτατη σχολή που υπάρχει σε κάθε μικρή ή μεγαλύτερη πόλη της χώρας; Γιατί, αν εξαιρέσει κανείς πως υπάρχουν δεκάδες πανεπιστημιακά ιδρύματα σε πόλεις της Ελλάδας που το μόνο που προσφέρουν είναι να στηρίζουν την τοπική οικονομία των πόλεων, -δηλαδή σουβλάκια και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα- τίποτα παραπάνω δεν προσφέρουν. Αλήθεια, γιατί χρειαζόμαστε τα Πανεπιστήμια;».
Τα παραπάνω ερωτήματα τέθηκαν δημόσια από τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των έργων που χρηματοδοτούνται μέσω της δράσης «Συμπράξεις Επιχειρήσεων της Περιφέρειας Θεσσαλίας με Ερευνητικούς Φορείς» του Προγράμματος «Θεσσαλία 2021-2027». Το συγκεκριμένο πρόγραμμα αφορά 36 συνεργατικά έργα έρευνας και καινοτομίας που χρηματοδοτεί η Περιφέρεια Θεσσαλίας, με στόχο τη σύνδεση της πανεπιστημιακής γνώσης με την παραγωγή, την ανάπτυξη νέων προϊόντων και υπηρεσιών και τη δημιουργία ενός ισχυρού οικοσυστήματος καινοτομίας στην περιοχή.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως για πρώτη φορά δημόσια ένας «τοπικός άρχοντας» κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έχουμε συνηθίσει να κάνουν όλοι οι υπόλοιποι: αντί δηλαδή να διεκδικεί από την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας πανεπιστημιακές σχολές για την περιοχή του, -όποιες κι αν είναι αυτές-, αυτός τολμάει να εκστομίσει φωναχτά αυτό που αρνούνται να παραδεχθούν δημόσια σχεδόν όλοι: το πόσο χρήσιμες είναι τελικά αυτού του είδους οι πανεπιστημιακές σχολές, τόσο για τους φοιτητές, όσο και για την οικονομία της χώρας.
Με πιο απλά λόγια, όταν μια ελληνική οικογένεια ματώνει κυριολεκτικά για να περάσει το παιδί της σε μια –οποιαδήποτε- πανεπιστημιακή σχολή και ματώνει ακόμα περισσότερο για να τελειώσει το παιδί και να αποκτήσει ένα πτυχίο, ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Πόσοι φοιτητές τελικά όταν λάβουν το πτυχίο τους θα βρουν μια ικανοποιητική δουλειά;
Πόσο τους προετοιμάζει πραγματικά το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα για κάτι τέτοιο;
Και, τελικά, ποιος είναι ο ρόλος του πολιτικού; Να χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων και να χτίζει παλάτια στην άμμο ή να δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες που οδηγούν στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου;
Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, σύμφωνα πάντα με τα όσα δήλωσε δημόσια, θεωρεί πως είναι αδύνατον να μην υπάρχει ακόμα στην Ελλάδα η ουσιαστική διασύνδεση των επιχειρήσεων με το Πανεπιστήμιο. Να μην γίνεται δηλαδή στην χώρα μας, αυτό που συμβαίνει σε όλα τα σοβαρά ευρωπαϊκά κράτη, εκεί όπου στα Πανεπιστήμιά τους υπάρχουν οργανωμένα γραφεία διασύνδεσης εργασίας, τα οποία «τρέχουν» οι ίδιοι οι φοιτητές, οι οποίοι πουλάνε τη δουλειά τους στους μελλοντικούς τους εργοδότες.
Τα πανεπιστήμια πρέπει να παράγουν έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας θα πρέπει να διαχέονται στις επιχειρήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους θα πρέπει να επενδύουν στην έρευνα μέσω των Πανεπιστημίων. Αυτός ο κύκλος δημιουργεί οικονομικό αποτέλεσμα μετρήσιμο, τόσο για την οικονομία όσο και για τους φοιτητές. Κι όμως αυτός ο κύκλος δεν μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά στην Ελλάδα.
Οι λόγοι είναι πολλοί και κρύβουν, σχεδόν όλοι πίσω τους, συγκεκριμένα συμφέροντα. Ο βασικότερος όμως όλων είναι πολιτικός. Και έχει να κάνει με την αδυναμία του πολιτικού προσωπικού, όχι μόνο να σχεδιάσει και να εφαρμόσει πραγματικές μεταρρυθμιστικές πολιτικές, αλλά, πρωτίστως, να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας.
Από κει ξεκινάει το πρόβλημα και αυτό πληρώνει η χώρα. Αυτή ήταν και η ρίζα της χρεοκοπίας μας την περασμένη δεκαετία. Το πραγματικά όμως λυπηρό –και άκρως ανησυχητικό- είναι πως απ’ ότι φαίνεται κανείς δεν διδάχθηκε από αυτήν. Γιατί αν είχαμε διδαχθεί, τα όσα υποστηρίζει σήμερα ο Κουρέτας, δεν θα αποτελούν αντικείμενο συζήτησης. Θα θεωρούνταν αυτονόητα…
