Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Το ημερολόγιο έδειχνε 1η Μαΐου 1988. Το μικρό τετράγωνο χαρτάκι κολλημένο ως φύλλο ημερολογίου, κρεμασμένο στον τοίχο του σπιτιού, έμελλε να μείνει εκεί για πάντα. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Κανείς στην πόλη δεν ήθελε να σχίσει το χαρτάκι, και στη θέση του να εμφανιστεί το 2, μετά το 3… Αρκούσε το 1. Η πιο ωραία Πρωτομαγιά της πόλης. Μια πρωτομαγιά που έπαψε, μετά από 90 μόλις λεπτά στο Αλκαζάρ, να αποτελεί αργία. Ούτε και απεργία. Ήταν πλέον η ημέρα που σηματοδοτούσε επανάσταση: την επανάσταση του κάμπου!
Η αγαπημένη των Λαρισαίων φιλάθλων είχε στεφθεί Πρωταθλήτρια Ελλάδας! Το πιο ένδοξο τρόπαιο στο ποδοσφαιρικό σύμπαν της μικρής μας χώρας είχε εξέλθει της πρωτεύουσας και έφτασε στη Λάρισα. Η ΑΕΛ γινόταν η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κατακτούσε το Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Η χρονιά 1987-1988 δεν ήταν μια χρονιά σαν όλες τις άλλες. Ήταν μια χρονιά που ήρθε να επιβεβαιώσει πως όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να συντρέχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Το μάθημα της ΑΕΛ προσφέρονταν δωρεάν σε ολόκληρη τη χώρα: μια οικογένεια διοίκησης, ποδοσφαιριστών, τεχνικής ηγεσίας και φιλάθλων. Ένα όραμα. Ένα σχέδιο. Οι κατάλληλοι άνθρωποι να το υλοποιήσουν. Και πολλή… μαγεία!
Η χρονιά του πρωταθλήματος δεν ήταν η αρχή. Από το όραμα του Αντώνη Καντώνια μέχρι την υλοποίηση του πιο υπερβατικού στόχου από τον Στέλιο Καντώνια είχαν μεσολαβήσει χρόνια πολλά. Χρόνια όμως ποδοσφαιρικής υγείας και δουλειάς, με επιτυχίες και αποτυχίες. Μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου, όταν ο αείμνηστος πρωταθλητής πρόεδρος φώναξε στο ιστορικό γραφείο της ΒΙΟΚΑΡΠΕΤ ελάχιστους στενούς του φίλους-συνεργάτες και έδωσε ο σύνθημα: πάμε για τα μεγάλα…
Η ιστορία είχε μόλις ξεκινήσει. Τίποτα δεν έμεινε στην τύχη. Όλα και όλοι δούλεψαν σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Τα ταλέντα του Θεσσαλικού κάμπου φορούσαν την βυσσινί φανέλα γεμάτα καμάρι. Το άγρυπνο μάτι του Χρήστου Λεβέντη φρόντιζε να σταματά εκεί που έπρεπε. Η διοίκηση της ομάδας λειτούργησε ακόμα και ως «τροχονόμος». Τόσο στην πρωτεύουσα της Θεσσαλίας όσο και στην πρωτεύουσα της χώρας. Σφαλίστηκαν μέχρι και οι «δίοδοι» στην ΕΠΟ. Όταν στο προσκήνιο η μεγάλη ομάδα «κεντούσε» στο χορτάρι προσφέροντας ανεπανάληπτες στιγμές σε όλη την φίλαθλη Ελλάδα, στο «παρασκήνιο» δεν μπορούσε να αντιδράσει κανείς.
Και όταν αυτό πήγε να συμβεί, λίγο πριν τον τελικό θρίαμβο, ήρθε ολόκληρη η πόλη και πήρε την ομάδα στα χέρια της. Η Ελλάδα είχε κοπεί στα δύο. Όλοι οι Λαρισαίοι ήταν στον δρόμο. Και η σκέψη κάθε αγνού Έλληνα φιλάθλου ήταν στα μπλόκα της οργής. Οι φωνές ενάντια στην αδικία ήχησαν μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου. Τα υπόλοιπα της ιστορίας μπορεί να σας τα διηγηθεί ο Γιώργος Λιάνης…
Η επανάσταση της Πρωτομαγιάς του 1988 δεν ήταν μια ιστορία της στιγμής. Δεν ήταν μια ιστορία της συγκεκριμένης χρονιάς. Ήταν μια ιστορία που συνέδεε πρόσωπα και καταστάσεις ετών , με τελικούς πρωταγωνιστές τους πιο ταλαντούχους παίκτες που έβγαλε ποτέ η χώρα μαζί με έναν πρόεδρο που δεν είχε πρόβλημα να θυσιάσει μέχρι και την υγεία του για να δει το βυσσινί αλογάκι να καλπάζει στην κορυφή.
Το πρωτάθλημα του 1988 λειτούργησε ως επιταχυντής στο DNA μιας ομάδας και μέσω αυτού μιας ολόκληρης πόλης. Όλες οι επόμενες γενιές φιλάθλων θα είχαν την ευκαιρία να ακούσουν από τα στόματα των συγγενών τους και από μια ιστορία που εκείνοι είχαν ζήσει το «μαγικό ’88». Και ήταν η αναμετάδοση αυτών των ιστοριών που γαλούχησαν τις επόμενες γενιές φιλάθλων, οι οποίοι με τη σειρά τους γέμιζαν το Αλκαζάρ και αργότερα το Arena, ακόμα και χωρίς επιτυχίες.
Σήμερα το βυσσινί άλογο είναι πληγωμένο βαριά. Ωστόσο θα συνεχίσει να περπατά και κάποια στιγμή ενδεχομένως να καλπάσει και πάλι. Το DNA που λέγαμε… Οποιαδήποτε σύγκριση του τότε με το τώρα θα αδικήσει κατάφωρα πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δεν ζουν. Και όταν ζούσαν άλλωστε, απέφευγαν να πάνε στο γήπεδο. Είχαν απογοητευτεί. Όπως απογοητευμένοι είναι και σήμερα όλοι όσοι δεν έχουν μάθει να ζουν στο σκοτάδι του τέλους. Προτιμούν το φως της κορυφής.
Σήμερα έχει αλλάξει και το ίδιο το ποδόσφαιρο. Όπως έχουν αλλάξει όλα στη χώρα και στον κόσμο. Το μόνο που δεν έχει αλλάξει είναι η πίστη πως στο πιο λαϊκό άθλημα του πλανήτη, το θαύμα είναι πάντα δυνατό. Αρκεί να το πιστέψουν πρώτοι, εκείνοι που μπορούν πραγματικά να σηκώσουν το βάρος στις πλάτες τους. Μέχρι τότε εδώ στη Λάρισα, κάθε Πρωτομαγιά, θα έχουμε κάθε δικαίωμα να γιορτάζουμε. Μα πάνω απ’ όλα να ονειρευόμαστε…
Και μια ιστορία ανέκδοτη
Όταν ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού Γιώργος Κοσκωτάς είχε ζητήσει τον Βασίλη Καραπιάλη στον Ολυμπιακό, αφήνοντας στο τραπέζι του Στέλιου Καντώνια μια λευκή επιταγή για να συμπληρώσει ο ίδιος το ποσό που ήθελε, και εισέπραξε ένα ηχηρό «όχι», νόμιζε πως κάτι δεν είχε αντιληφθεί σωστά. Ο τότε πανίσχυρος τραπεζίτης έφτασε λοιπόν στο εργοστάσιο της ΒΙΟΚΑΡΠΕΤ και αφού εισέπραξε και πάλι «όχι» κατέθεσε πρόταση εξαγοράς της ομάδας προσφέροντας, τότε, 1 δισεκατομμύριο δραχμές! Εισέπραξε και πάλι ένα ηχηρό «όχι». Φυσικά μόλις η διοίκηση άλλαξε, ο Καραπιάλης, όπως και κάποιοι άλλοι παίκτες πουλήθηκαν.
Δεν υπονοώ, ούτε θέλω να πω, πως κάποιοι αγάπησαν αυτή την ομάδα παραπάνω από κάποιους άλλους, γιατί πολύ απλά φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αυτό που ισχύει όμως, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στη ζωή, είναι κάτι που έχω ήδη γράψει: όλες οι πλάτες δεν είναι φτιαγμένες για τα ίδια βάρη. Όπως και οι καρδιές…
