Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Θα μπορούσε, ή θα έπρεπε για τους περισσότερους, μετά το αποτέλεσμα των Περιφερειακών εκλογών να αποσυρθεί. Να παραιτηθεί από επικεφαλής της παράταξης με την οποία διοίκησε την Περιφέρεια Θεσσαλίας από το 2011 έως το 2023 και να ανοίξει τον δρόμο για τον επόμενο. Να κλείσει τον κύκλο, δίνοντας έτσι πρωτίστως την δυνατότητα στον ίδιο του τον εαυτό να επαναξιολογήσει την προσωπική του διαδρομή, και το όποιο μέλλον του στην πολιτική, από απόσταση.
Επέλεξε το αντίθετο. Ανθρωπίνως, κατανοητό. Πολιτικά, αυτοκτονικό. Για τον Κώστα Αγοραστό η ήττα στις Περιφερειακές εκλογές ήρθε ως αποτέλεσμα της φύσης. «Αν δεν γινόταν ο Daniel θα είχα κερδίσει». Ενδεχομένως, ναι. Άλλωστε το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής των εκλογών του 2023 βρέθηκε πρώτος με ποσοστό κοντά στο πολυπόθητο 42%. Η ευκαιρία χάθηκε. Η κατάρρευση σημειώθηκε στον δεύτερο γύρο. Ως αποτέλεσμα της φύσης. Της ανθρώπινης όμως και όχι αυτής που επικαλείται ο ίδιος. Την πρώτη Κυριακή που οι πολίτες ψήφισαν παρατάξεις και πρόσωπα υποψηφίων, η παράταξη του Αγοραστό βρέθηκε πρώτη με 7 μονάδες διαφορά από την δεύτερη, του Δημήτρη Κουρέτα. Την δεύτερη Κυριακή, που οι πολίτες έπρεπε να αποφασίσουν ποιο από τα δυο μόνο πρόσωπα θα αναλάβει την διοίκηση της Περιφέρειας, έδωσαν διαφορά υπέρ του Κουρέτα με 20 μονάδες! Ο κόσμος του είπε, «τέλος».
Αυτό το κρίσιμο στοιχείο δεν αξιολογήθηκε ποτέ σωστά από τον πρώην Περιφερειάρχη. Και η απόφασή του να συνεχίσει, τον καθιστά εκ των πραγμάτων στόχο, γιατί είναι εδώ να θυμίζει το παρελθόν. Ο ίδιος έχει επιλέξει να υπενθυμίζει το παρελθόν του μεγάλου έργου του. Ωστόσο το παρελθόν –και στην πολιτική- δεν έχει ποτέ την όψη που θες μόνο εσύ. Αφορά και τους υπόλοιπους. Όταν λοιπόν ο πολίτης σε στέλνει σπίτι σου με τέτοια ηχηρή εντολή κι εσύ επιμένεις να υπενθυμίζεις το παρελθόν, τους υπενθυμίζεις και γιατί σε καταψήφισαν. Κι ο κύκλος γίνεται φαύλος. Για σένα τον ίδιο.
Οι σχεδόν καθημερινές ανακοινώσεις του για τα έργα και τις ημέρες του νυν Περιφερειάρχη εντάσσονται στο πλαίσιο της απόφασής του να παραμείνει ενεργός. Απολύτως λογική η συμπεριφορά. Αν δεν είχε παραμείνει, δεν θα ασκούσε κριτική. Ωστόσο, αυτό που προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ο ίδιος είναι πως η κριτική που ασκεί στον Κουρέτα, μετατρέπεται αυτομάτως από ένα μέρος των πολιτών σε κριτική προς το πρόσωπό του. Το παρελθόν που λέγαμε.
Ισχυρίζεται, τεκμηριωμένα, πως κάποια από τα έργα που υλοποιούνται τώρα είναι δικές του αποφάσεις. Λογικό μετά από 13 χρόνια στην Περιφέρεια. Εξοργίζεται όμως γιατί όλα αυτά παρουσιάζονται τώρα από άλλον. Αυτό λέγεται, «αποτέλεσμα εκλογών» και «συνέχεια στη διοίκηση». Και αν γίνεται και άκομψα κάποιες φορές από την νυν περιφερειακή αρχή, λίγο ενδιαφέρει, δυστυχώς ή ευτυχώς, τον πολίτη. Θυμώνει και καταγγέλλει τα ΜΜΕ επειδή προβάλλουν την νυν περιφερειακή αρχή, αφήνοντας υπονοούμενα χρηματισμού. Εδώ γελάμε εμείς. Ο άνθρωπος που φρόντισε με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αναθέσεων σε ΜΜΕ να στήσει το δικό του προφίλ και αφήγημα, και να ελέγχει τα πάντα πολλές φορές μάλιστα ξεπερνώντας τα όρια, κατηγορεί τον επόμενο! Ανθρωπίνως όμως στο σημείο αυτό έχει ένα δίκιο: πονάει να βλέπεις αυτούς που εσύ βοήθησες τόσο πολύ οικονομικά, τώρα να σου γυρίζουν την πλάτη. Βέβαια, μετά από 20 χρόνια στην πολιτική αυτό θα όφειλε να το γνωρίζει εξαρχής. Άλλωστε πολλές φορές το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.
Για το μόνο που δεν έχει μιλήσει ακόμα δημόσια είναι για το αγαπημένο του κάποτε «Μέγαρο Μαξίμου». Για ένα σύστημα δηλαδή που πρώτο τον άδειασε στις προηγούμενες εκλογές και μάλιστα πιο «οργανωμένα». Του πέταξε τον «μουντζούρη» και ο ίδιος αντί να το συνειδητοποιήσει το εξέλαβε ως «προσωπικό σταυρό μαρτυρίου». Είπαμε, ανθρωπίνως, κατανοητό. Πολιτικά, αυτοκτονικό. Αντί να μιλήσει δημόσια γι’ αυτό, αφού επέλεξε να συνεχίσει στην πολιτική του έρημο, αντιθέτως, λαμβάνει μέρος στις κομματικές συναθροίσεις στελεχών της ΝΔ και επιτίθεται σε κομματικούς παράγοντες γιατί συνομιλούν με τον Κουρέτα. Ξεχνάει πως το πρώτο ρήγμα στις σχέσεις του με το Μέγαρο Μαξίμου σημειώθηκε όταν ο ίδιος συνομιλούσε –ορθώς ως εκλεγμένος Περιφερειάρχης- με τον Τσίπρα.
Χθες έκανε δημόσια παρέμβαση για τα θρησκευτικά πιστεύω του Κουρέτα. Επειδή το μακρινό 2010, λέει, ορκίστηκε με πολιτικό όρκο και αργότερα ως Περιφερειάρχης με θρησκευτικό. Εκείνη την εποχή βέβαια ο Αγοραστός χαρακτήριζε τον εαυτό του ως «φιλελεύθερο». Αν ήταν πραγματικά δεν θα διανοούνταν να θέτει σήμερα στη δημόσια συζήτηση ταυτοτικά, αυστηρώς προσωπικά, ζητήματα κάποιου πολιτικού αντιπάλου, όπως η πίστη στο Θεό, η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν είναι σαν την πίστη στο χρήμα. Μπορεί και να μεταβληθεί.
Το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει ο Αγοραστός, τώρα που σήκωσε σκόνη με την αξιολόγηση της θρησκευτικής-πολιτικής συμπεριφοράς του Κουρέτα, θα ήταν να διαγράψει την ανάρτηση-ανακοίνωσή του. Πριν λίγα εικοσιτετράωρα άλλωστε το ίδιο έκανε και ο Πλανητάρχης Τραμπ, μετά την κόντρα του με τον πάπα Λέοντα. Για τον Αγοραστό είναι πιο εύκολο. Ανεξαρτήτως αν, δυστυχώς για το ίδιο, βαθιά μέσα του εξακολουθεί να πιστεύει πως κι αυτός θα έπρεπε να είχε συνεχίσει να δρα ως «πλανητάρχης». Πιο απλά, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα πως αυτός ακριβώς ήταν ο πραγματικός λόγος της ήττας του…
