Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
“Η κριτική αντιμετώπιση του κόσμου, ως μια καθημερινή πρακτική, είναι μια ηθική στάση. Κρύβει μέσα της ένα μικρό «δεν»: δεν ενέχομαι την αδικία, δεν ανέχομαι το κακό, δεν ανέχομαι την παράτυπη απόκτηση προνομίων, δεν ανέχομαι την αδιαφάνεια του τρόπου ζωής. Το «δεν» δεν φωνάζει. Δεν γοητεύεται από την εικόνα του. Ζει μέσα σε υποθέσεις που ενστικτωδώς αναγνωρίζουν την αδικία, στρέφονται σ’ αυτήν όπως κάνουν με τον ήλιο τα ηλιοτρόπια. Ζει μέσα τους διαρκώς χωρίς να είναι προφανής”.
Τα παραπάνω αποτελούν ένα μικρό απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα του Χρήστου Κρυστάλλη για το βιβλίο της συναδέρφου δημοσιογράφου Ελίζας Τριανταφύλλου που φέρει τον τίτλο «Το ρεπορτάζ» από τις εκδόσεις Αντίποδες.
Ας ξεκινήσω με μια προσωπική εξομολόγηση: πάντα όταν γράφω «συνάδερφος δημοσιογράφος» στέκομαι για λίγα λεπτά αμήχανος. Κι αυτό γιατί είναι πολλοί οι «συνάδερφοι» τους οποίους δεν θέλω να αποκαλώ έτσι. Δεν θέλω δηλαδή να στέκομαι στην επαγγελματική τους ταυτότητα, αλλά να εισχωρώ στον πυρήνα της δουλειάς τους. Με την Ελίζα Τριανταφύλλου δεν είχα πρόβλημα να χτυπήσω τα γράμματα της λέξης «συνάδερφος» στον υπολογιστή μου. Και θα ήμουν ιδιαίτερα ευτυχής και απόλυτα ικανοποιημένος αν δεν είχε το ίδιο πρόβλημα και αυτή, όπως και εκατοντάδες άλλοι συνάδερφοι, να γράψουν το ίδιο για μένα.
Η Ελίζα Τριανταφύλλου είναι μια εκ των τριών βασικών δημοσιογράφων – ερευνητών που ανέδειξαν το σκάνδαλο του Predator στην Ελλάδα. Αποκάλυψαν και ανέδειξαν τις πτυχές μιας υπόθεσης που αποτελεί μαύρη κηλίδα για την χώρα, την λειτουργία της Δημοκρατίας και των Θεσμών.
Το βιβλίο της αποτελεί την εξιστόρησή της για την συγκλονιστική αυτή ιστορία. Για τον τρόπο με τον οποίο δούλεψε μαζί με τον Τάσο Τέλογλου και τον Θανάση Κουκάκη, ώστε να καταφέρουν να αποδείξουν πως το παράνομο spyware (spy + software) Predator (αρπακτικό) είχε χρησιμοποιηθεί στην Ελλάδα με κρατική υποστήριξη και στόχο την παγίδευση των τηλεφώνων υπουργών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων αλλά και της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
Σε αρκετά σημεία του το βιβλίο διαβάζεται και ως αστυνομικό μυθιστόρημα, ενώ η γεύση που αφήνει στο τέλος είναι μιας πικρής αδικίας που μετατρέπεται μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου σε οργή.
Είναι ένα μικρό, σε έκταση, βιβλίο για ένα τεράστιο θέμα που αγγίζει τον πυρήνα της ίδιας της δημοκρατίας στην χώρα μας. Ένα μικρό, σε έκταση, βιβλίο για μια δουλειά, αυτή του δημοσιογράφου, που έχει αλλοιωθεί στην εποχή μας εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων τους οποίους φωτίζει η Τριανταφύλλου χρησιμοποιώντας λάμπα χειρουργείου.
Το βιβλίο αυτό διαβάζεται ως ένα ρεπορτάζ. Γι αυτό και για κάποιους ίσως είναι λίγο “περίεργο”, μιας και αποτελεί στις μέρες είδος προς εξαφάνιση. Για να μην εξαφανιστεί λοιπόν κάτι τόσο χρήσιμο για την λειτουργία των θεσμών στην χώρα μας, διαβάστε το. Δεν θα σας πάρει πολλή ώρα. Θα καταλάβετε πολύ περισσότερα για όσα πιστεύετε πως γνωρίζετε γύρω σας.
Και στηρίξτε την ερευνητική δημοσιογραφία. Αυτό είναι μια επένδυση για το μέλλον. Όπως για παράδειγμα η αγορά ντουβαριών στα οποία επιλέγουν να επενδύσουν οι περισσότεροι…
Υ.Γ.: Δεν πρόλαβα να βάλω τελεία στο μικρό αυτό σημείωμα και διαβάζω την είδηση πως «έπειτα από απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα δεν ανασύρεται από το αρχείο η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών». Η δομή του κράτους όπως την περιγράφει η Τριανταφύλλου στο βιβλίο της φυσικά και δεν μπορεί να αλλάξει έτσι απλά. Κρατήστε όμως κάτι: νομίζω πως είναι άδικος ο κόπος τους.. Αυτή δεν είναι μια υπόθεση που μπορεί να θαφτεί οριστικά. Και πως η απόφαση αυτή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου θα έχει τελικά το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα .
Κι αν κάνω λάθος, και είμαι υπερβολικά αισιόδοξος, είναι γιατί πιστεύω ακράδαντα μέσα μου πως οφείλω να παραδώσω στα παιδιά μου έναν τόπο στον οποίο θα μπορούν να ζουν ελεύθερα και δίκαια.
