Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Το δεύτερο, μέσα σε λίγους μήνες, σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία όπως ήταν λογικό ταρακούνησε εκ νέου τις συνειδήσεις στη χώρα μας, καθώς η τραγωδία των Τεμπών έχει για τα καλά θρονιάσει στο συλλογικό μας υποσυνείδητο.
Οι αντιδράσεις ωστόσο μερίδας πολιτών απέδειξαν για μια ακόμη φορά το πόσο άρρωστη είναι η κοινωνία μας.
Η τραγωδία στο Τολέδο με τους 69 νεκρούς και το σοκ που προκαλεί το γεγονός πως μιλάμε για μια επαναλαμβανόμενη τραγωδία στην ίδια χώρα, αντί να φωτίσει την δική μας μορφή πένθους, έδωσε αφορμή για να ξεσπάσει μια ακόμη κομματική αντιπαράθεση.
Υπήρξαν εκείνοι που έτρεξαν πριν ακόμη καλά καλά αποκτήσουμε εικόνα για τις συνθήκες της ισπανικής τραγωδίας να ισχυριστούν πως «σιδηροδρομικά δυστυχήματα συμβαίνουν και στις χώρες όπου λειτουργούν τα συστήματα ασφαλείας». Άρα δηλαδή δεν πειράζει που στη χώρα μας δεν λειτουργούσαν ποτέ, και το δυστύχημα στα Τέμπη θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς λόγω… σταθμάρχη.
Υπήρξαν οι άλλοι που έτρεξαν να ισχυριστούν πως κι εκεί, στην Ισπανία δηλαδή, μπήκαν γερανοί να σηκώσουν τα βαγόνια, άρα κακώς που στην Ελλάδα μιλάμε ακόμα για «μπάζωμα». Φυσικά δεν λένε πως εκεί τα πάντα έγιναν με εισαγγελική παραγγελία, πως απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε μη εξουσιοδοτημένα πρόσωπα, πως την έρευνα ανέλαβαν οι δικαστικές αρχές και όχι οι απεσταλμένοι του αντίστοιχου Μαξίμου και πως από τον χώρο δεν απομακρύνθηκε το παραμικρό στοιχείο που θα μπορούσε να βοηθήσει στην έρευνα του δυστυχήματος.
Υπήρξαν, φυσικά, και κάποιοι, που με αρκετά μεγάλη δόση σαρκασμού ζήτησαν από την ελληνική αντιπολίτευση να εκδράμει στην Ισπανία για να βοηθήσει στις έρευνες, αποκαλύπτοντας, κι εκεί, παράνομα φορτία. Βέβαια είναι οι ίδιοι που απωθούν από την μνήμη τους πως την πιθανότητα ύπαρξης παράνομου φορτίου στη μοιραία αμαξοστοιχία των Τεμπών, ενίσχυσε η άποψη του ίδιου του Πρωθυπουργού, δια τηλεοπτικής του συνέντευξης.
Αναρωτιέμαι, τελικά, όλοι αυτοί, οι κραδαίνοντες στους ώμους τους την κομματική σημαία ως άλλο επαναστατικό λάβαρο, δεν αντιλαμβάνονται πως μπροστά σε δεκάδες νεκρούς συνιστά ιεροσυλία μια οποιασδήποτε μορφής σύγκριση, ειδικά τις πρώτες ώρες ενός δυστυχήματος;
Δεν αντιλαμβάνονται πως την ώρα που η Δίκη των Τεμπών έχει ξεκινήσει και κυβερνητικά στελέχη οδηγούνται στο Ειδικό Δικαστήριο είναι εντελώς άκαιρο να υπερασπίζεσαι συστήματα και ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από τον κομματικό σου χώρο;
Και τελικά αν κάτι οφείλουμε όλοι μας να σκεφτούμε, με αφορμή την σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία, είναι τι θα γινόταν στην Ελλάδα αν λίγο καιρό μετά τα Τέμπη είχαμε μια νέα, μεγαλύτερη, τραγωδία, στις γραμμές των τρένων μας.
Επειδή θεωρώ πως για να απαντηθεί η παραπάνω υπόθεση εργασίας δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ιδιαίτερη φαντασία, ας σκεφτούμε μήπως τα όσα συμβαίνουν τελικά στη χώρα μας δεν είναι αποτέλεσμα απλά και μόνο ενός κακού κράτους ή ενός ανεπαρκέστατου πολιτικού συστήματος, αλλά φέρουν και την δική μας σφραγίδα. Την σφραγίδα δηλαδή των πολιτών εκείνων που δεν μπορούν να αντιληφθούν πως η διατήρηση κομματικών παρωπίδων σε μια εποχή που τα πάντα γύρω μας εξαϋλώνονται με ηχηρό κρότο, οδηγεί σε μια τεράστια εθνική ήττα. Μια ήττα που κάποιες φορές γράφεται και με αίμα…
