Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Παρακολουθώντας τις τελευταίες δεκαετίες στενά την τοπική πολιτική σκηνή και τις μεταμορφώσεις της, σημειώνω πως υπάρχει ένα όνομα το οποίο επανέρχεται συχνά στην επικαιρότητά μας, αν και δεν ζει, εδώ και αρκετά χρόνια, ανάμεσά μας.
Η αποτροπή μιας μεγάλης πλημμύρας της Λάρισας λόγω του αποχετευτικού της δικτύου, το Θεσσαλικό Θέατρο, που επί θητείας του μετατράπηκε στο πρώτο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο της χώρας, οι πεζόδρομοι του κέντρου και κάποια άλλα έργα που άλλαξαν την φυσιογνωμία της πόλης, επαναφέρουν συχνά το όνομα του Δημάρχου Αριστείδη Λαμπρούλη στο προσκήνιο μιας εφήμερης, έστω, συζήτησης.
Κι αν ακόμα κατά τη διάρκεια της θητείας του υπήρξαν λάθη ή αστοχίες, όλα αυτά έχουν παραλειφθεί, καθώς το απτό έργο της μεταμόρφωσης της πόλης επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα. Κι αυτό γιατί πλέον το «όνομα» και το «πρόσωπο» τοποθετείται στο προσκήνιο με όρους ιστορικούς και όχι με όρους μιντιακής ή πολιτικής συγκυρίας.
Το όνομα και το πρόσωπο λοιπόν του Αριστείδη Λαμπρούλη συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη. Και ποια μεγαλύτερη δικαίωση για έναν πολιτικό, αυτοδιοικητικό, άντρα από το να έχει καταλάβει τη θέση αναφοράς του μετά την «μάχη» της λήθης με την ιστορία;
Στον πυρήνα αυτής όμως της θέσης που έχει λάβει ο αείμνηστος δήμαρχος, έχω την αίσθηση πως δημιουργείται μια «παγίδα» για αυτούς που λαμβάνουν την λαϊκή εντολή να διαχειριστούν το μέλλον της. Για τους κατοπινούς δημάρχους της δηλαδή.
Η παρακαταθήκη του Αριστείδη Λαμπρούλη και οι αναφορές σχεδόν όλων στα έργα και στις ημέρες του, οδήγησαν πολλούς, αν όχι όλους τους μετέπειτα δημάρχους, έστω και ασυνείδητα, να πιστέψουν πως αν τολμήσουν το «αδιανόητο» για την εποχή, θα μνημονεύεται και το δικό τους όνομα εσαεί. Τείνουν δηλαδή να αναμετρηθούν με την ιστορία σε χρόνο ενεστώτα, κάτι που με μαθηματική συνέπεια οδηγεί στον λάθος δρόμο και ως εκ τούτου στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
Η Λάρισα της εποχής του Αριστείδη Λαμπρούλη δεν έχει καμία σχέση με τη Λάρισα του σήμερα. Ούτε το πολιτικό περιβάλλον της εποχής μας έχει καμία σχέση με εκείνο στο οποίο έδρασε ο αείμνηστος δήμαρχος. Σήμερα όλοι και όλα παρακολουθούνται σε εικοσιτετράωρη βάση, όλοι και όλα είναι εκτεθειμένα σε κάθε μορφής κριτική, πράγμα που σημαίνει πως το περίφημο «πολιτικό κόστος» αποκτά έναν πανίσχυρο πολλαπλασιαστή, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αδρανοποιηθεί μέσω «υπερβατικών» ακροβασιών σε ένα ραντεβού με την ιστορία.
Η «παγίδα» του Αριστείδη Λαμπρούλη τείνει όχι απλά να «καταπιεί» τους μετέπειτα δημάρχους, αλλά να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη λειτουργικότητα και εν τέλει στο μέλλον της ίδιας της Λάρισας.
Η Λάρισα του σήμερα είναι μια πόλη, η οποία προόδευσε σημαντικά από εκείνη την εποχή, με τη συμβολή όλων ανεξαιρέτως των δημάρχων της. Ωστόσο τώρα πλέον πρέπει να αναμετρηθεί με προβλήματα που την ξεπερνάνε, όπως όλες σχεδόν τις πόλεις της Ευρώπης.
Αν ο Αριστείδης Λαμπρούλης πέτυχε, αυτό συνέβη λόγω της ικανότητάς του να βλέπει μπροστά. Πιο μπροστά από την πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης εκείνη την εποχή. Αυτή όμως δεν είναι μια ικανότητα την οποία μπορεί να διαθέτουν πολλοί. Αντί λοιπόν να φαντασιωνόμαστε πράγματα που θα αλλάξουν την ταυτότητα της πόλης στο μακρινό μέλλον, ας αναμετρηθούμε με το σήμερα.
Ας πούμε, για παράδειγμα, πως τα επόμενα πέντε χρόνια θέλουμε να κάνουμε τη Λάρισα μια πιο «πράσινη πόλη» κατά 30% σε σχέση με αυτό που είναι σήμερα. Και ας συστρατευτούμε όλοι πάνω σε αυτό τον στόχο, με συγκεκριμένο σχέδιο. Ας δημιουργήσουμε τα «πάρκα τσέπης» στον κεντρικό της ιστό άμεσα και γρήγορα με τη συμβολή των τοπικών εργολάβων που έτσι κι αλλιώς παίρνουν μεγάλα έργα, ας «πρασινίσουμε» όλα τα σχολεία της πόλης με στόχο να μετατρέψουμε τη Λάρισα σε σημείο «πράσινης εκπαιδευτικής αναφοράς» σε ολόκληρη τη χώρα, ας δώσουμε κίνητρα στους επαγγελματίες του κέντρου να αναλάβουν οι ίδιοι την περιποίηση και την καθαριότητά του, -όπως έκαναν παλιά οι άνθρωποι στις «αυλές» τους-, μηδενίζοντας, ως κίνητρο, ακόμα και τα δημοτικά τέλη για τις επιχειρήσεις τους, ας βάλουμε τέλος στο τσιμέντο των πλατειών με μαζικές αναφυτεύσεις, ας προχωρήσουμε σε ριζική μεταμόρφωση όλων των παλιών πάρκων, ας ζητήσουμε τη μεταφορά του Στρατιωτικού Νοσοκομείου εντός στρατιωτικού χώρου και την αξιοποίηση της τεράστιας αυτής έκτασης για επέκταση του ιστορικού πάρκου του Αγίου Αντωνίου και άλλα (πάρα) πολλά που δεν χρειάζονται μόνο πόρους (οι οποίοι υπάρχουν) αλλά σαφή στόχευση, φαντασία και συλλογική κινητοποίηση.
Ανέφερα ένα μόνο παράδειγμα, είμαι όμως σίγουρος πως τέτοιου είδους αναμετρήσεις αλλάζουν την καθημερινότητα των πολιτών, επιτυγχάνοντας την ενεργοποίησή τους, συν οτι «φλερτάρουν» εκ των πραγμάτων και με την ιστορία, αποφεύγοντας τις «παγίδες»…
