Της Ελένης Αναστασόπουλου (εκπαιδευτικός, πεζογράφος)
Οι παιδαγωγοί γνωρίζουμε πως υπάρχουν κάποιες ευκαιρίες στην αναπτυξιακή πορεία του ανθρώπου για τη διόρθωση των λαθών του παρελθόντος. Κατ’ αναλογία, οι νέες ευκαιρίες και η διόρθωση των λαθών της, γραμμένης από το παρελθόν, ιστορίας δημιουργούν το μέλλον.
Η ιστορία ενός τόπου ωστόσο δεν γράφεται από ένα άτομο ή μια κυβέρνηση. Την ιστορία την γράφει και ο λαός που, σαφώς, δεν είναι άμοιρος ευθυνών, όσο κι αν σε μεγάλο βαθμό «χειραγωγείται» από πολιτικές, πολιτικούς και πραγματικές ή επίπλαστες ανάγκες.
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το παρελθόν δεν διαγράφεται ούτε ξεχνιέται. Παραμένει παρόν ως εμπειρία και ως μάθημα. Αν για τη δημοκρατία είναι αναγκαία η μνήμη των πεπραγμένων άλλο τόσο είναι και η δυνατότητα της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού ειδικά όταν αυτό συνοδεύεται από συμπτώματα κρίσης, διαφθοράς, αδικίας, σκανδάλων, κοινωνικής ανισότητας, αντιδημοκρατικών συμπεριφορών …
Οι πολίτες (προτιμώ τον όρο διότι εκφράζει τη συνειδητή προσωπική κρίση, δικαιώματα και υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία, ενώ ο όρος «λαός», εκφράζει μεν τη συλλογική βούληση, αλλά προσφέρει κι ένα άλλοθι σε ό,τι αφορά στην ευθύνη των προσωπικών επιλογών ) σε κάθε εκλογική αναμέτρηση καλούνται να αξιολογήσουν αν ό,τι προηγήθηκε στο παρελθόν έχει μετατραπεί σε εμπειρία και πολιτική ωριμότητα .
Οι πολίτες καλούνται να επανεκτιμήσουν αν και κατά πόσο η εκ νέου διεκδίκηση ενός πολιτικού συνοδεύεται από γνώση και κρίση.
Ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τα λάθη που βαραίνουν, όχι προσωπικά τον ίδιο αλλά την διακυβέρνηση της χώρας υπό την πρωθυπουργία του, εκτός από τα θετικά αυτής της διακυβέρνησης, (δωρεάν περίθαλψη ανασφάλιστων, μειώσεις ΦΠΑ, αύξηση δαπανών της κοινωνικής πρόνοιας, μείωση ΕΝΦΙΑ, επίδομα ενοικίου και στέγασης, κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης, αύξηση του επιδόματος των παιδιών, αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 11% και κατάργηση του υποκατώτατου, ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών ανάλογα με τα εισοδήματά τους, εκατόν είκοσι δόσεις σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία …)διαθέτει, αδιαμφισβήτητα, χαρακτηριστικά, εχέγγυα μιας πολιτικής προσωπικότητας ικανή για την άσκηση δημοκρατικής και προοδευτικής πολιτικής, όπως
*ακεραιότητα και όραμα,
*ικανότητα λήψης αποφάσεων υπό πίεση ή αβεβαιότητα,
*ενσυναίσθηση,
*συνθετικές, συναινετικές και συνεργατικές ικανότητες,
*θάρρος σε δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις,
*γνωρίζει τα όρια του και
*αντιλαμβάνεται την εξουσία ως ευθύνη και όχι ως προνόμιο .
Την ΕΛ.Α.Σ δεν την φέρνει ο χρόνος από παλιές αφετηρίες. Την επιστρέφει η ανάγκη όχι «για πολιτική αλλαγή αλλά για αλλαγή της πολιτικής». Ο Α. Τσίπρας, πιο ώριμος, πιο δοκιμασμένος και συνειδητός, έχει την ικανότητα να συνηγηθεί ενός συλλογικού πολιτικού υποκειμένου που θα αναλάβει να μετατρέψει την κοινωνική βούληση σε θεσμική απόφαση, φέροντας ταυτόχρονα την ευθύνη, τον λόγο και το ηθικό βάρος αυτής της μετατροπής.
Γι’ αυτό του αξίζει μια ακόμη ευκαιρία όχι ως επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως συνάντηση με το μέλλον, έχοντας πλέον κατανοήσει το παρελθόν.
Εξάλλου «κάθε άγιος έχει ένα παρελθόν και κάθε αμαρτωλός έχει ένα μέλλον» κατά τον Oscar Wilde .
