Γράφει ο Γιάννης Παπαϊωάννου*
Ο Νίκος Δένδιας πηγαίνει από γκάφα σε γκάφα στα ζητήματα προσωπικού, γιατί αδυνατεί να αντιληφθεί τη θεμελιώδη έλλειψη που λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσέλκυση και διατήρηση προσωπικού στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Απουσιάζει δραματικά η δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης, η οποία αποτελεί βασικό κίνητρο για κάθε επαγγελματική επιλογή και χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό τον στρατό κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.
Ο στρατός δεν αποτελεί πλέον μέσο κοινωνικής ανέλιξης, όπως μπορεί να είναι η εργασία σε μια μεγάλη εταιρεία ή σε έναν οργανισμό όπου η προσπάθεια και οι ικανότητες μπορούν να οδηγήσουν σε υψηλότερες θέσεις ευθύνης.
Ακούγοντας σχεδόν αποκλειστικά συμβούλους και «γαλαζοαίματους» αξιωματικούς – άραγε τυχαία αποδίδεται αυτός ο χαρακτηρισμός; – αγνοώντας ολοκληρωτικά την δημόσια διαβούλευση και απαξιώνοντάς τις αντιδράσεις και κάθε άλλη άποψη, προχώρησε σε αλλαγές που απαξίωσαν πλήρως τις σχολές υπαξιωματικών και υποβάθμισαν περαιτέρω τον ρόλο τους, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τις δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης και εντείνοντας ένα πρόβλημα που ήδη υπήρχε.
Έτσι, όλο και περισσότεροι υπαξιωματικοί εγκαταλείπουν την υπηρεσία, το ίδιο συμβαίνει με τους ΕΠΟΠ, ενώ το ίδιο αποτρεπτικό περιβάλλον καλούνται να αντιμετωπίσουν και οι γυναίκες που εξετάζουν το ενδεχόμενο να ενταχθούν στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Έτσι, με την ίδια λογική και τις ίδιες εισηγήσεις, οδηγείται σε ένα ακόμη φιάσκο, αυτή τη φορά με την εθελοντική στράτευση των γυναικών, καθώς επιχειρεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υποστελέχωσης χωρίς να αγγίζει τα βαθύτερα αίτια που το προκαλούν.
Όταν κάποιος εντάσσεται σε ένα οργανωμένο σύστημα, πρέπει να έχει την πεποίθηση ότι, εφόσον διαθέτει τις ικανότητες, την εργατικότητα και τα απαραίτητα προσόντα, μπορεί κάποτε να φτάσει στην κορυφή του και να το διοικήσει.
Αυτό ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, όπου ένας εργαζόμενος μπορεί θεωρητικά να εξελιχθεί μέχρι και στη διοίκηση μιας εταιρείας.
Στον ελληνικό στρατό, όμως, η πύλη εισόδου -ή όπως λέμε στο στρατό η προέλευση- καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την πορεία που θα ακολουθήσει κάποιος. Η προέλευση δημιουργεί σκληρά στεγανά και διαμορφώνει “κάστες” που καθορίζουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένα στέλεχος, ανεξάρτητα από τις ικανότητες, την προσφορά, την εργατικότητα, την εκπαίδευση ή τα ακαδημαϊκά προσόντα που θα αποκτήσει στην πορεία της ζωής του μέσω της δια βίου μάθησης.
Ειδικά όταν μιλάμε για νέους και νέες με φιλοδοξίες, όνειρα που φτάνουν ως τον ουρανό και διάθεση να προσφέρουν, μια τέτοια πραγματικότητα δεν είναι απλώς απαράδεκτη· είναι βαθιά καταστροφική για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων και το δικό τους.
*Ο Γιάννης Παπαϊωάννου είναι απόστρατος αξιωματικός και μέλος της γραμματείας του τομέα Άμυνας του ΠΑΣΟΚ
