Του Πέτρου Κρίκη επικεφαλής της “Λαϊκής Συσπείρωσης Λάρισας”
Με αφορμή την αντιπαράθεση που άνοιξε στην πόλη για την ανάδειξη της οικίας Αλεξάνδρου ως διατηρητέου κτηρίου, ανάμεσα στην διοίκηση Μαμάκου και τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, ένα πράγμα αναδεικνύεται, ότι και οι δυο στοχεύουν στην εξαπάτηση του λαού της πόλης.
Η συζήτηση που άνοιξε για την τύχη των 76 εναπομεινάντων κτηρίων που χρήζουν τέτοιας προσοχής αξιοποιήθηκε απ΄ την πλευρά της δημοτικής αρχής της ΝΔ για να προβάλει για άλλη μια φορά το αφήγημα της περί ‘’σοβαρής και επιτελικής’’ διοίκησης που αξιοποιεί τα εργαλεία της αστικής νομοθεσίας και δεν ξεφεύγει πέρα αυτά.
Απ΄ την άλλη πλευρά οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, με την Συμπαράταξη και την βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Λιακούλη άδραξαν την ευκαιρία για να αντιπαραβάλουν το κάλπικο αφήγημα της ‘’δημοκρατικής λειτουργίας’’, της κοινωνίας των πολιτών όπως λένε, που πρέπει να έχει λόγο στη διοίκηση του δήμου.
Τι κρύβουν και οι δυο, ότι αυτό το κράτος που υπερασπίζονται και οι δυο τους, είναι αυτό που είτε με κυβέρνηση ΝΔ, είτε με ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κτλ είναι που έχει αφήσει στην τύχη των σιδερένιων νόμων της αγοράς την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Γιατί είναι αυτό το κράτος που από το 2010 έχει περικόψει τους πόρους από τους δήμους κατά 60%, και αποδίδει κάθε χρόνο εδώ και 17 ολόκληρα χρόνια 6 δις € λιγότερα από τα συνταγματικά κατοχυρωμένα. Είναι αυτοί και άλλοι πόροι που λείπουν από τους δήμους για να μπορέσουν να κρατήσουν τις πόλεις όρθιες, να γίνουν αντιπλημμυρικά έργα, να απαλλοτριωθούν ΚΧ και ΚΦ για πάρκα και πλατείες, για να γίνουν καινούργια σχολεία.
Κρύβουν ότι με όλες τις κυβερνήσεις και το μοντέλο διοίκησης που πρόβαλαν για το κράτος, είτε επιτελικό, όπως είναι το σημερινό αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είτε τεχνοκρατικό, προμετωπίδα του ΠΑΣΟΚ, είτε εκσυγχρονισμένο, είτε συγκεντρωτικό, είτε αποκεντρωμένο προμετωπίδα του ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός έχει ζήσει το κράτος από την καλή και την ανάποδη, σε κάθε εκδοχή του.
Γιατί είναι αυτό το κράτος που σε κεντρικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο έπνιξε τη Λάρισα πριν από τρία χρόνια, και τα παιδιά μας πηγαίνουν σε σχολεία που το 50% είναι κατασκευασμένα πριν το 1952!!! Γιατί είναι αυτό το κράτος που ενώ ξοδεύει δις ευρώ κάθε χρόνο για νατοϊκούς εξοπλισμούς και αποστολές, δεν έχει φτιάξει ακόμη σχολείο στη Φαλάνη και στοιβάζει τα παιδιά με ειδικές ανάγκες σε κοντέινερ – αποθήκες στο 1ο ΔΑΔ της πόλης.
Είναι αυτό το κράτος και οι δημοτικές αρχές, η σημερινή της ΝΔ και η προηγούμενη των ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, που κάνουν γαλαντόμες μειώσεις στα ανταποδοτικά τέλη των μεγάλων συμφερόντων, και από την άλλη φορτώνουν με νέα βάρη τα λαϊκά στρώματα με αυξήσεις 35%, με ένταση της φοροληστείας σε κάθε πτυχή της ζωής του, πχ. τροφεία, ελεγχόμενη στάθμευση, σε πολιτισμό και αθλητισμό.
Η συζήτηση λοιπόν δεν είναι καινούργια… Σε συνθήκες απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, μεγαλώνει η ανησυχία για τη σταθερότητά του, ειδικά τώρα που τα δύσκολα είναι μπροστά: Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται μαζί με την ελληνική εμπλοκή. Οι προοπτικές της οικονομίας χωλαίνουν. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά ΝΑΤΟ -ΕΕ στρατόπεδα φουντώνουν.
Η αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται από την κεντρική κυβέρνηση θα επιδρά όλο και πιο αποφασιστικά και στην ικανότητα των τοπικών αρχών να διαχειρίζονται τις κρίσεις του συστήματος για να μπορούν να απορροφούν την λαϊκή δυσαρέσκεια. Γι’ αυτό και οι διαβεβαιώσεις από την μια του δημάρχου Λαρισαίων, και απ’ την άλλη της περιφερειακής αρχής του ΠΑΣΟΚ ότι δημιουργούν διοικήσεις ‘’ανθεκτικές’’, δεν αφορούν την προστασία του λαού, αλλά τη δική τους ικανότητα να προστατέψουν την εξουσία των λίγων στις κρίσεις που έρχονται.
Τα όποια εργαλεία των δήμων να διαχειρίζονται την σχετική και απόλυτη φτώχεια των δημοτών τους, που δεν φτάνει το εισόδημά τους για να βγάλουνε το μήνα, όλο και ελαττώνονται. Γεγονός που θα εντείνει τις αντιδράσεις και θα δημιουργεί ακόμη περισσότερα προβλήματα στους απολογητές του συστήματος.
Οι πρόσφατες μεγάλες κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στις κοινωνικές δομές των δήμων, ο κίνδυνος να διακοπούν τέτοια προγράμματα που ακουμπάνε στις ανάγκες χιλιάδων λαϊκών οικογενειών, γιατί η χρηματοδότηση της ΕΕ θα σταματήσει λόγο της μετατροπής της οικονομίας σε πολεμική, με ανακατεύθυνση των πόρων, και η αντίδραση της κυβέρνησης να αποσύρει προσωρινά το σχέδιο νόμου για να κατευνάσει τις ανησυχίες, δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος για το σύστημα.
Επομένως είτε με ‘έξυπνη’’ πόλη όπως διαφημίζει ο δήμαρχος, είτε με ‘’δημοκρατική’’ όπως αντιτάσσει η ‘’Συμπαράταξη’’, η διοίκηση του δήμου ως θεσμός αυτού του κράτους θα είναι πάντα μηχανισμός επιβολής της εξουσίας μιας ισχνής μειοψηφίας πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που τα συμφέροντά του δεν συναντιούνται πουθενά με αυτά των εκμεταλλευτών του.
Καμιά «διόρθωση» λοιπόν, κανένα «μερεμέτισμα» δεν παίρνει το κράτος της εκμετάλλευσης και του πολέμου! Γι’ αυτό στόχος της πάλης του εργατικού – λαϊκού κινήματος δεν μπορεί να είναι άλλος από την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και το ξερίζωμα του κράτους της. Για την εργατική εξουσία και το δικό της κράτος, που θα βάλει κάθε λειτουργία του στην υπηρεσία της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών.
