Της Εύας Καλογήρου
Την αντίθεσή του στην εγκατάσταση καμερών στα σχολεία της Λάρισας και την ανάγκη για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης της νεανικής παραβατικότητας αναδεικνύει ο επικεφαλής της Δημοτικής Ομάδας της Συμπαράταξης Λαρισαίων, Δημήτρης Δεληγιάννης, με παρέμβασή του για την πρόσφατη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Όπως υποστηρίζει μιλώντας στη LarissaPress, η ασφάλεια απαιτεί ουσιαστικές παρεμβάσεις, κοινωνική στήριξη και ανοιχτά σχολεία που θα λειτουργούν ως χώροι ζωής για τις γειτονιές.
Πιο αναλυτικά, ο κ. Δεληγιάννης επισημαίνει τα εξής:
“Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο συζητήσαμε ξανά την εγκατάσταση καμερών σε σχολεία της Λάρισας. Η Δημοτική Αρχή του κ. Μαμάκου, με ιδεοληπτική επιμονή, προκρίνει μια δήθεν τεχνοκρατική λύση με σοβαρές κοινωνικές και παιδαγωγικές προεκτάσεις. Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του ίδιου του κου Μαμάκου, που ουσιαστικά χαρακτήρισε παράνομο το παιχνίδι στις σχολικές αυλές τις αργίες και τα Σαββατοκύριακα! Μια δήλωση αποκαλυπτική της αντίληψής του για τη σχέση σχολείου και γειτονιάς.
Η Συμπαράταξη καταψήφισε την πρόταση, ζητώντας ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας, συμμετοχή της σχολικής κοινότητας και τεκμηριωμένη εξέταση ηπιότερων μέτρων.
Ποια εναλλακτικά μέτρα εξετάστηκαν; Ποιο σχέδιο φύλαξης αξιολογήθηκε; Ποιες παρεμβάσεις φωτισμού και ασφάλειας προηγήθηκαν; Η Δημοτική Αρχή δεν έδωσε συγκεκριμένες απαντήσεις.
Αρνήθηκε, επίσης, κάθε συζήτηση για εξαίρεση από την καταγραφή τα Σαββατοκύριακα, τις αργίες και τις ημέρες των διακοπών, όταν θα μπορούσαν να παίζουν στις αυλές τα παιδιά της γειτονιάς.
Οι αντιφάσεις παραμένουν. Οι κάμερες θα λειτουργούν όταν τα σχολεία είναι κλειστά, ενώ η διευθύντρια του ενός σχολείου, περιγράφοντας σε προηγούμενη συνεδρίαση μια δύσκολη καθημερινότητα, ζήτησε υποστήριξη κατά τη λειτουργία του.
Προβλέπεται ετήσια αξιολόγηση, χωρίς να παρουσιάζεται επικαιροποιημένη αποτίμηση πέρα από τις αποφάσεις των σχολικών συμβουλίων του Οκτωβρίου και του Δεκεμβρίου του 2025. Γίνεται επίκληση της εκπαιδευτικής κοινότητας, ενώ και στις δύο αποφάσεις απουσίαζαν οι εκπρόσωποι των μαθητών.
Στην ίδια συνεδρίαση, η αναφορά της Δημοτικής Κοινότητας Γιάννουλης ανέδειξε την έκταση του προβλήματος. Ο πρόεδρός της περιέγραψε επαναλαμβανόμενους βανδαλισμούς, με εμπλοκή παιδιών 13–16 ετών, επικίνδυνες φθορές και δικαιολογημένη ανησυχία κατοίκων. Κατέγραψε ενημέρωση σχολείων και αστυνομικών αρχών, αύξηση περιπολιών, χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση.
Η εγκατάσταση μιας κάμερας δεν συνιστά από μόνη της πολιτική ασφάλειας. Η καταγραφή δεν εξασφαλίζει έγκαιρη παρέμβαση ούτε υποκαθιστά τις κοινωνικές υπηρεσίες και τη συνεργασία με τις οικογένειες.
Η πρόσφατη αιματηρή επίθεση σε ανήλικο σε συγκρότημα παιδικών χαρών επιβάλλει ουσιαστική συζήτηση. Αν κάθε περιστατικό οδηγεί σε περισσότερες κάμερες, ποιο είναι το επόμενο βήμα; Οι παιδικές χαρές, τα πάρκα, οι πλατείες;
Η εμπειρία στην εκπαίδευση και την κοινωνική επανένταξη δείχνει ότι μια εκδήλωση ευαισθητοποίησης ή μια περιστασιακή διέλευση περιπολικού δεν αρκούν. Χρειάζονται συνέχεια, εμπιστοσύνη και επαγγελματίες παρόντες στη γειτονιά.
Η Συμπαράταξη προτείνει οργανωμένο τοπικό σχέδιο αντιμετώπισης της νεανικής παραβατικότητας, με αφετηρία τη Γιάννουλη, ευθύνη του Δήμου, συντονισμό, χρονοδιάγραμμα και πόρους. Με άμεση αποκατάσταση επικίνδυνων ζημιών, επαρκή φωτισμό και οργανωμένη φύλαξη.
Προτείνουμε σταθερή κοινωνική παρέμβαση και προσβάσιμες αθλητικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, με συνεργασία κοινωνικών υπηρεσιών, κοινωνικών επιστημόνων, δομών της πόλης, σχολείων, Κέντρου Πρόληψης, φορέων παιδικής προστασίας και γονέων. Με συμμετοχή των ίδιων των νέων και συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές για τα επικίνδυνα περιστατικά.
Σε πολλές συνοικίες, οι σχολικές αυλές αποτελούν από τους ελάχιστους διαθέσιμους ανοιχτούς χώρους για τα παιδιά. Απέναντι στη λογική των κλειστών σχολείων του κ. Μαμάκου, προτείνουμε ανοιχτά σχολεία, με δραστηριότητες οργανωμένες από την πόλη, κατάλληλη στελέχωση και ασφαλή λειτουργία.
Οι κάτοικοι δικαιούνται ασφάλεια. Τα παιδιά που εμπλέκονται χρειάζονται έγκαιρη παρέμβαση και προοπτική. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, εξακολουθούν να είναι παιδιά. Και έχουμε ευθύνη απέναντί τους”.
