«Δεν μας αφήνουν να διεκδικήσουμε τα όνειρά μας». Η φράση του 21χρονου Θανάση, φοιτητή του Τμήματος Βιοχημείας, αποτυπώνει την αγωνία των νέων που συμμετείχαν στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην κεντρική πλατεία της Λάρισας. Μια αγωνία για τις σπουδές, το κόστος τους και την προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον.
Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε ειρηνικά, με νέους ανθρώπους να κρατούν πλακάτ και να ενώνουν τη φωνή τους με εκείνες των διαδηλωτών σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Στο επίκεντρο βρέθηκε το αίτημα για ουσιαστική στήριξη της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, αλλά και ένα ευρύτερο ερώτημα: ποιες ανάγκες επιλέγει τελικά να χρηματοδοτεί η πολιτεία;
Ο 20χρονος Ιωάννης, φοιτητής του Τμήματος Ψηφιακών Συστημάτων, συνδέει αυτό το ερώτημα με τις πολεμικές δαπάνες. Όπως λέει, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν τα κράτη διέθεταν περισσότερα χρήματα για τη μόρφωση των ανθρώπων. Στη σκέψη του, ένα μολύβι γίνεται σύμβολο μιας διαφορετικής προτεραιότητας: της επένδυσης στη γνώση και στο μέλλον.
Για τον 23χρονο Αλέξανδρο, επίσης φοιτητή του Τμήματος Ψηφιακών Συστημάτων, η συμμετοχή στην κινητοποίηση προκύπτει από την ίδια την καθημερινότητα. Τα προβλήματα στις σπουδές και το ολοένα αυξανόμενο κόστος τους δημιουργούν, όπως περιγράφει, την αίσθηση ενός αδιεξόδου. Ο δρόμος της διεκδίκησης γίνεται έτσι τρόπος να ακουστούν ανάγκες που δεν χωρούν άλλο στην αναμονή.
Η αναφορά στη Γαλλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη δίνει στο σύνθημα της συγκέντρωσης μια ευρύτερη διάσταση. Οι νέοι αναγνωρίζουν κοινές αγωνίες πέρα από τα σύνορα και αναζητούν μια κοινή φωνή απέναντι στην αβεβαιότητα.
Αυτό που ακούστηκε στην πλατεία της Λάρισας ήταν και μια υπενθύμιση: η δωρεάν παιδεία κρίνεται στην πράξη, στις συνθήκες φοίτησης και στη δυνατότητα κάθε νέου να ολοκληρώνει τις σπουδές του. Γιατί όταν το δικαίωμα στη μόρφωση εξαρτάται όλο και περισσότερο από το οικογενειακό εισόδημα, τα όνειρα αποκτούν κόστος που πολλοί δυσκολεύονται να σηκώσουν.
Α.Π.
