Του Νίκου Ράπτη
Το κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας που εκδηλώνεται σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη, φόβισε πολύ την κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ. Για να μην μεταφερθεί ο ιός στην Ελλάδα, εξομοιώνουν διαρκώς κάθε λαϊκή διαμαρτυρία με το «μπάχαλο». Σε αυτό αποσκοπούν υποτίθεται οι «μηδενιστές», τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, οι εργατικές ενώσεις και οι οργανώσεις της νεολαίας.
Αλλά στη δημοκρατία, ρόλος του λαού δεν είναι -σαν τον «κούκο» στα ομώνυμα ρολόγια τοίχου- να εμφανίζεται κάθε τέσσερα χρόνια, να εκλέγει τους εκπροσώπους του και να τον ξαναβάζουμε στο πατάρι. Οφείλει να εκδηλώνεται και να παρεμβαίνει διαρκώς. Με ατομικές και συλλογικές δημόσιες παρεμβάσεις, με την κίνηση των διαφόρων οργανώσεων και φυσικά με τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια. Αυτά δεν είναι «παρεκβάσεις» που ανέχεται το κράτος. Αποτελούν συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Εξ ου και οι δυνάμεις ασφάλειας οφείλουν να προστατεύουν αποτελεσματικά τους διαδηλωτές. Η αποτροπή επεισοδίων είναι αποστολή του κράτους!
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο εθισμός των προοδευτικών με τη «βία». Τις καταστροφές και την εκτροπή της λαϊκής διαμαρτυρίας τα αξιοποιούν οι αυταρχικοί εξουσιαστές από τότε που υπάρχει λάσπη. Είναι ο εθισμός των συντηρητικών με τη μουμιοποίηση των πολιτών. Ό,τι δηλαδή σήμερα το αποκαλούν «σταθερότητα», και κάποτε (στην προηγούμενη φάση της συντηρητικής ηγεμονίας στην Ελλάδα, το 1967-1974) το έλεγαν «ησυχία, τάξις και ασφάλεια» κι είχε αναγορευθεί σε εθνικό μότο. Επειδή κανένα πρόβλημα δεν δημοσιοποιούνταν και καμία δυσαρέσκεια δεν εκδηλωνόταν, το καθεστώς θεωρούσε πως όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν. Ξεχνούσαν φυσικά το τι προσφέρει η διαρκής λαϊκή παρέμβαση στη δημοκρατία: διάλογο, αντιπαράθεση και συνεχή διόρθωση πορείας. Όταν αυτά αποσιωπηθούν δια της κρατικής τρομοκρατίας ή της ιδεολογικής αποθάρρυνσης ή της λαϊκής απελπισίας ή του κρατικού ελέγχου της δημόσιας συζήτησης, απλά «δουλεύουν» υπόγεια. Η κοινωνική πίεση αυξάνει, σαν σε χύτρα ταχύτητας με σφραγισμένη τη βαλβίδα. Η κυβέρνηση συνεχίζει ανενόχλητη τα λάθη της. Συνήθως αυτά καταλήγουν σε διχασμό της κοινωνίας και σε εθνικές ζημιές. Η σωστή λειτουργία της δημοκρατίας -με κοινωνική ισότητα, προστασία των μειοψηφιών και ενθάρρυνση της κοινωνικής έκφρασης- δεν επιβλήθηκε ιστορικά από καπρίτσιο. Απέδειξε την κοινωνική, πολιτική και εθνική της ανωτερότητα.
Αντί να ασχολούμαστε λοιπόν με τον -ανύπαρκτο- εθισμό των προοδευτικών με τις «φασαρίες», ας κρίνουμε τον υπαρκτό, των συντηρητικών με το σιωπητήριο στην κοινωνία.
