Γράφει ο Δημήτρης Καστανάρας
Έταξε λαγούς με πετραχήλια. Μόνο που, όπως φαίνεται, οι λαγοί θα έρθουν το 2027, τα πετραχήλια το 2028 και τα υπόλοιπα… το 2029!
Για ακόμη μία φορά, η κυβέρνηση παρουσιάζει ένα πακέτο εξαγγελιών που μοιάζει περισσότερο με προεκλογικό σχεδιασμό πολλών δόσεων παρά με άμεση απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία. Υποσχέσεις για το μέλλον, μέτρα που παραπέμπονται σε επόμενα χρόνια και παροχές που θα φτάσουν στους πολίτες όταν πλέον θα έχουν περάσει μήνες ή και χρόνια.
Και κάπου εδώ γεννάται το ερώτημα: Εδώ Παππάς, εκεί Παππάς… πού είναι ο Παππάς οέο;
Παροχές με ημερομηνία… μέλλοντος
Ας δούμε τι περιλαμβάνει ο σχεδιασμός:
* Νοέμβριος 2027: επίδομα 400 ευρώ στους συνταξιούχους.
* Δεκέμβριος 2027: επίδομα 500 ευρώ στους δημόσιους υπαλλήλους.
* Κάπου μέσα στο 2028: μηδενισμός φόρων για τρίτεκνους και αφορολόγητο για αγρότες με εισόδημα έως 20.000 ευρώ.
* 2029: μείωση της προκαταβολής φόρου και κατάργηση του Τέλους Επιτηδεύματος.
Και ένας «κουμπαράς» για κάθε παιδί, ο οποίος θα αποδώσει καρπούς μετά από 18 χρόνια. Μέχρι τότε επιδοτουμε με το τελευταίο μας ευρώ τις τράπεζες γιατί πέσανε σε φτώχεια!
Δηλαδή, για τα άμεσα προβλήματα του πολίτη, υπομονή. Για την ακρίβεια, υπομονή.
Για το κόστος στέγασης, υπομονή.
Για τους αγρότες, υπομονή.
Για τους νέους, υπομονή.
Για τις τράπεζες και τις εταιρείες ενέργειας, επίσης υπομονή.
Μόνο που η ελληνική οικογένεια δεν μπορεί να πληρώνει σήμερα τους λογαριασμούς της με υποσχέσεις για το 2028 και το 2029. Και η ακρίβεια συνεχίζει να πιέζει την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για μέτρα που θα εφαρμοστούν τα επόμενα χρόνια, εκατομμύρια πολίτες δίνουν καθημερινά μάχη για να ανταποκριθούν στις βασικές τους ανάγκες. Στα ράφια των σούπερ μάρκετ, στις αντλίες των πρατηρίων καυσίμων, στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος και στις δόσεις των δανείων, το κόστος ζωής παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Κι όμως, σύμφωνα με την κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση, δεν βλέπουμε ουσιαστικές παρεμβάσεις εκεί όπου ο πολίτης τις χρειάζεται τώρα.
Δεν βλέπουμε:
* Μείωση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης.
* Μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα, την ώρα που το κόστος μετακίνησης και μεταφοράς επιβαρύνει κάθε ελληνικό νοικοκυριό.
* Ουσιαστικά μέτρα απέναντι στις τραπεζικές χρεώσεις, που έχουν μετατρέψει μια σειρά από καθημερινές συναλλαγές σε σημαντική οικονομική επιβάρυνση.
* Αποτελεσματική παρέμβαση στην αγορά ενέργειας, όπου οι λογαριασμοί εξακολουθούν να αποτελούν δυσβάσταχτο βάρος για πολλές οικογένειες.
* Συγκεκριμένη και επαρκή λύση στο στεγαστικό πρόβλημα των νέων, που βλέπουν την αγορά κατοικίας να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις οικονομικές τους δυνατότητες.
Οι νέοι και το δημογραφικό δεν περιμένουν 18 χρόνια. Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση. Μιλάμε διαρκώς για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Αναρωτιόμαστε γιατί οι νέοι δεν παντρεύονται, γιατί καθυστερούν να δημιουργήσουν οικογένεια και γιατί, όταν τελικά κάνουν παιδιά, συχνά περιορίζονται στο ένα. Η απάντηση όμως βρίσκεται μπροστά μας. Ένας νέος άνθρωπος που δυσκολεύεται να βρει σταθερή εργασία, αδυνατεί να πληρώσει ένα αξιοπρεπές ενοίκιο και βλέπει το κόστος ζωής να αυξάνεται, δύσκολα θα πάρει την απόφαση να δημιουργήσει οικογένεια. Και ασφαλώς ένας «κουμπαράς» που θα αποδώσει μετά από 18 χρόνια μπορεί να είναι ένα μέτρο μελλοντικού χαρακτήρα. Δεν λύνει όμως το πρόβλημα ενός νέου ζευγαριού που πρέπει να πληρώσει το ενοίκιο τον επόμενο μήνα. Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται μόνο με επιδόματα που θα φανούν σε βάθος χρόνου. Αντιμετωπίζεται με εισόδημα, αξιοπρεπείς μισθούς, σταθερή εργασία, προσιτή κατοικία, παιδικούς σταθμούς, ουσιαστική στήριξη της μητρότητας και ένα κράτος που επιτρέπει στους νέους να σχεδιάσουν το μέλλον τους.
Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι στο περιθώριο Την ίδια στιγμή, η ελληνική ύπαιθρος αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες. Αγρότες, κτηνοτρόφοι και αλιείς βλέπουν το κόστος παραγωγής να αυξάνεται, ενώ το εισόδημά τους πιέζεται. Η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνο τους ίδιους. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί χωρίς παραγωγή, χωρίς αγροτική και κτηνοτροφική δραστηριότητα, χωρίς ανθρώπους να παραμένουν στην ελληνική ύπαιθρο, η χώρα γίνεται ολοένα και πιο εξαρτημένη από εισαγωγές. Και αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, υπάρχει ο κίνδυνος να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου θα μιλάμε για την ελληνική παραγωγή μόνο ως ανάμνηση.
Και τι γίνεται με τους πληγέντες του Daniel; Ένα ακόμη μεγάλο ερώτημα αφορά τους ανθρώπους που επλήγησαν από τον Daniel. Ο χρόνος περνά, αλλά για πολλούς πληγέντες η επιστροφή στην κανονικότητα παραμένει ζητούμενο. Οι καταστροφές δεν αποκαθίστανται με εξαγγελίες. Χρειάζονται έργα, αποζημιώσεις, υποδομές και διαρκής κρατική παρουσία μέχρι να μπορέσουν οι άνθρωποι να ξανασταθούν στα πόδια τους.
Οι πολίτες δεν ζουν στο 2029 Το βασικό πρόβλημα με αυτή την πολιτική λογική είναι απλό: Ο πολίτης ζει στο σήμερα. Πληρώνει σήμερα το σούπερ μάρκετ. Πληρώνει σήμερα το ρεύμα. Πληρώνει σήμερα τη βενζίνη. Πληρώνει σήμερα το ενοίκιο. Πληρώνει σήμερα τις τραπεζικές χρεώσεις. Ο αγρότης πληρώνει σήμερα το κόστος παραγωγής. Ο νέος ψάχνει σήμερα σπίτι. Η οικογένεια προσπαθεί σήμερα να μεγαλώσει τα παιδιά της. Δεν μπορεί λοιπόν η πολιτική να ζητά διαρκώς από την κοινωνία να περιμένει. 2027, 2028, 2029… Μέχρι τότε, οι πολίτες θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία.
Και τελικά τίθεται ένα πολύ απλό πολιτικό ερώτημα: Είναι αυτό ένα σχέδιο για την κοινωνία ή ένα σχέδιο για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση;
Γιατί οι Έλληνες έχουν ακούσει πολλές υποσχέσεις. Έχουν ακούσει για ανάπτυξη, για καλύτερη καθημερινότητα, για στήριξη της οικογένειας, για αντιμετώπιση της ακρίβειας. Αυτό που ζητούν πλέον δεν είναι άλλες εξαγγελίες με ορίζοντα το 2029. Ζητούν λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα.
Και αν η κυβέρνηση θέλει ακόμη μία τετραετία, θα πρέπει πρώτα να πείσει ότι μπορεί να δώσει απαντήσεις στο σήμερα — όχι μόνο να μοιράζει υποσχέσεις για το αύριο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο πολίτης δεν ψηφίζει ημερομηνίες.
Ψηφίζει για τη ζωή του.
