Του Φώτη Λαμπρινίδη (Αντιπεριφερειάρχη Περιβάλλοντος, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ)
Στην πολιτική υπάρχει το πάθος,τα πάθη και οι υπόλοιπες υποκειμενικές πλευρές.Υπάρχουν όμως και τα αντικειμενικά στοιχεία,τα οποία δεν σβήνονται χωρίς την βεβαιότητα της… αυταπάτης.Η έλευση της ΕΛΑΣ και του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό είναι ένα από αυτά, τα αντικειμενικά στοιχεία.Η καταρχήν θετική και αισιόδοξη αποτύπωση σε κοινωνικά στρώματα και συνειδήσεις επιβεβαιώνει ένα διαπιστωμένο κενό εκπροσώπησης, που το παραδέχονταν πρώτα – πρώτα οι σημερινοί πολέμιοι του, και του κενού και του Τσίπρα.
Ας ορίσουμε πρώτα το κενό: αυτό δεν είναι γενικά η απουσία εναλλακτικής πρότασης απέναντι ” στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη” . Είναι κάτι άλλο: η απουσία πειστικής και ρεαλιστικής πρότασης για “κυβέρνηση από τον προοδευτικό χώρο”.
Η εμφάνιση Τσίπρα κατέστησε ανενεργές και εκτεθειμένες τις μέχρι τότε επιδιώξεις και στρατηγικές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Ούτε η στρατηγική για κοινό ψηφοδέλτιο των προοδευτικών δυνάμεων με κοινό πρόγραμμα που προωθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η στρατηγική του πρώτου με μία ψήφο διαφορά που προωθούσε το ΠΑΣΟΚ έχουν πλέον λογική ισχύ. Το πρόβλημα αυτό ξεπερνά τις βάσιμες ή αβάσιμες κατηγορίες κατά των ηγεσιών των δύο κομμάτων, ξεπερνά τις ανασφάλειες και τις επιθυμίες κεντρικών στελεχών στα δύο κόμματα, ξεπερνά τις όποιες κριτικές για τα πεπραγμένα του ενός ή του άλλου.
Τί γίνεται λοιπόν; Εάν το ζητούμενο είναι όπως το ορίσαμε παραπάνω και όχι κάτι άλλο, δηλαδή η πειστική προοδευτική πρόταση κυβέρνησης στην ελληνική κοινωνία, εάν η αναγνώριση της συγκυρίας προϋποθέτει υπερβάσεις αδράνειας, αυτοσυντήρησης και στεγνών κομματικών πατριωτισμών εκατέρωθεν, τότε καλούμαστε όλοι,οι αναφερόμενες και αναφερόμενοι στην Προοδευτική παράταξη να συμφωνήσουμε και να αγωνιστούμε έμπρακτα σε κάτι: την καλλιέργεια του πολιτικού ανταγωνισμού αντί της πολεμικής στο Χώρο,την διεύρυνση των προϋποθέσεων συμπράξεων από τώρα και στο μέλλον,την ανάδειξη των πραγματικών αντιθέσεων με τον πραγματικό πολιτικό αντίπαλο,την Δεξιά.
Οι δύο πολιτικές φιγούρες της περιόδου που θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα σύγκρισης και εφαρμογής είναι αυτές του Σωκράτη Φάμελλου και του Χάρη Δούκα. Το να συλλαμβάνεις και να ενστερνίζεσαι την μεγάλη εικόνα και το κύριο καθήκον της ιστορικής περιόδου είναι η κατεξοχήν αρετή του πολιτικού όντος.Είναι οι μοναδικοί;
Φυσικά, όχι. Όμως, φαίνεται ήδη μια πολιτική δυναμική, πέρα και ύστερα από τις πρώτες ανακλαστικές αντιδράσεις στους δύο χώρους,η οποία εναρμονίζεται και συνδιαμορφώνει την νέα εποχή κοινωνικής ελπίδας.
Είπαμε,τα αντικειμενικά στοιχεία στην πολιτική είναι πεισματάρικα.
