Αύγουστος Κορτώ: Τζέρι
2023 επιμέλεια Νάντια Κουτσουρούμπα
εκδ. Πατάκη σελ. 120
Της Νατάσας Παπουτσή
Αρχές του 1990 ήταν θυμάμαι. Φοιτήτρια στα Γιάννενα. Δύσκολη περίοδο περνούσα. Κακές επιλογές και ζωή στα άκρα, ασταθής ισορροπία… Μαύρη περίοδος. Μαύρα ρούχα, μαύρες σκέψεις, μοναξιά και ζωή που άρχιζε τη νύχτα. Διασκέδαση στα άκρα και στα μαύρα σκοτάδια κι αυτή με μουσική υπόκρουση Sisters of Mercy, Nick Cave και Christian Death… Κουβέντες σε στέκια περιθωριακά με τύπους τουλάχιστον περίεργους, επιεικώς εκκεντρικούς και ίσως και επικίνδυνους. Κουβέντες για ματαιότητες και παρανομίες και μοναξιά, πολλή μοναξιά…
Γύριζα στην φοιτητική μου γκαρσονιέρα ώρες μικρές, λίγο πριν χαράξει, πιο άδεια απ’ ότι πριν βγω, με την ψυχή κρύα και το μυαλό θολό. 300 μέτρα περίπου πριν φτάσω στο σπίτι κάτι με ζέσταινε! Σαν κάποιο αόρατο χέρι που με νοιαζόταν να μού’ ριχνε μια ζεστή κουβέρτα στους ώμους, απ’ αυτές τις φλις, που τις παίρνουμε και κουρνιάζουμε στον καναπέ, στην ασφάλεια του σπιτιού μας.
Ένα γάβγισμα, η Μικαέλα μου… Το λυκόσκυλό μου που αναγνώριζε την μυρωδιά μου και με υποδεχόταν με σκυλίσιες, χαρούμενες φωνές. Κάθε βράδυ, στην πόρτα κουνούσε την ουρά της, περίμενε ν’ αλλάξω και ξάπλωνε πλάι μου στο κρεββάτι. Με το ποδαράκι της με αγκάλιαζε και δεν κουνιόταν από δίπλα μου μέχρι να σηκωθώ την επομένη το μεσημέρι. Η Μικαέλα, ο πιο δικός μου άνθρωπος! Γκριζογάλανη, πανέμορφη, ο φύλακας άγγελός μου. Με πρόσεχε, σεβόταν και ανεχόταν τις διαθέσεις και τις παραξενιές μου, την κυκλοθυμία μου, μιλάγαμε με τα μάτια. Ήξερε τα χούγια μου και εγώ τα δικά της. Μοιραζόμασταν τα εύκολα και τα δύσκολα. Όταν την έχασα από ασθένεια δεν ξαναπήρα σκύλο. Ακόμη αναρωτιέμαι αν έπραξα σωστά…
Γι’ αυτό και τον καταλαβαίνω τον Αύγουστο Κορτώ που έγραψε για τον Τζέρι του. Απ’ τους αγαπημένους μου συγγραφείς και λάτρης των σκύλων κι αυτός, σαν εμένα. Μου έκανε εντύπωση που τα περισσότερα βιβλία του, με θέματα δύσκολα που πονούσαν, τα αφιέρωνε στο κουτάβι! Σαν να προσπαθούσε να ισορροπήσει τον πόνο και την ανθρώπινη κακία με την τρυφεράδα και την ανιδιοτέλεια των ζώων!
Ενδεικτικά αναφέρω το Μισό παιδί, ένα σκοτεινό παραμύθι που αφιερώνει ο συγγραφέας στο κουτάβι, για την τρυφερότητα. Όταν διάβασα την Σκυλίσια ψυχή συγκλονίστηκα και στην Μικρή λέξη αγάπη πάλι το βιβλίο αφιερώνεται στο κουτάβι που χαρακτηρίζεται αντίδοτο κάθε πόνου απ’ τον συγγραφέα!
Δυνατός γραφιάς ο Αύγουστος Κορτώ, απ’ αυτούς που δεν μασάνε τα λόγια τους. Που πάλεψε και παλεύει με τους δαίμονές του και ορθώνει ανάστημα με πράξεις, Ακτιβιστής με την κυριολεκτική σημασία της λέξης: στην προσωπική του ζωή, στη δουλειά του, ενάντια στην αδικία. Άνθρωπος που σέβεται τη ζωή, όχι μόνο την δίποδη… Όσα πόδια και να έχει ο Κορτώ την αγαπά και την υπολογίζει. Και φαίνεται αυτό έντονα και στην δουλειά του. Γράφει για τους φίλους και τις συνήθειες του, τα τετράποδα και τα δίποδα ζώα όπως και τα λουλούδια στο μπαλκόνι του με την ίδια αγάπη και σεβασμό.
Το βιβλίο του για τον Τζέρι είναι τρυφερό, γεμάτο αγάπη. Γιατί όπως γράφει ο ίδιος: ‘’η παρέα σου θα’ πρεπε να συνταγογραφείται… γιατί έκανες την οικογένειά μας ακόμα πιο οικογένεια… γιατί θυμάμαι πώς ήταν η ζωή πριν από σένα, και συγχρόνως δεν θυμάμαι πώς ήταν η ζωή πριν από σένα… γιατί αν είχαμε όλοι την ψυχή σου, ο κόσμος θα’ ταν παράδεισος… γιατί παρηγόρησες κάτι μέσα μας που δεν ξέραμε ότι ήταν απαρηγόρητο… γιατί όποιος αγαπά-κι ας μην το ξέρει-υμνεί. Όποιος αγαπά, λέει ιστορίες του αγαπημένου’’.
Για όλα αυτά τα γιατί και για πολλά ακόμη διαβάστε το βιβλίο. Ακόμη και εσείς που δεν πολυσυμπαθείτε τα ζώα. Είμαι σίγουρη ότι έτσι θα δείτε και τους ανθρώπους με άλλο μάτι…
