Γράφει, η Μαριάνθη Κύρκου
Πότε θα πάμε ξανά σε πάρτι; Θα είναι μήνες, θα είναι χρόνος; Τι θα είναι; Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να αναρωτιέται.
Τι πάρτι; Πάρτι τώρα μόνο μέσω «live streaming» και ο «dj» παίζει μόνος, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά έχουμε συνηθίσει αλλιώς.
Δεν υπάρχει αυτή η ενέργεια πια, που ένιωθες πριν πάς σε πάρτι. Όχι η ενέργεια και ο ενθουσιασμός που νιώθαμε όταν ήμασταν μικροί. Όχι εκείνο ήταν άλλο και αυτό είναι άλλο.
Να χορέψουμε, ναι να χορέψουμε. Μήπως θυμόμαστε πως είναι; Να θυμόμαστε άραγε, πως είναι να χορεύουμε ακούγοντας «techno» ; Διπλή ερώτηση, «too much» ;
Πως είναι να χορεύουμε, με 100 άτομα γύρω μας και άλλα τόσα πιο ‘κει, «και λίγα λέω»
Ξεχάσαμε, ναι ξεχάσαμε. Πώς είναι να μοιραζόμαστε το χώρο μας. Πώς είναι να περιμένουμε το «beat drop». Πως είναι να ανταλλάσσουμε ένα χαμόγελο με το/την απέναντι μας, έτσι για να μοιραστούμε τη στιγμή. Ξεχάσαμε. Πως είναι να χορεύουμε για ώρες ολόκληρες, χωρίς κούραση, χωρίς γκρίνια , αν ο διπλανός μας πάτησε και μας ξενύχιασε ή αν μας έβρεξε με το ποτό του καθώς χόρευε. Αν με ρωτάτε, προτιμώ το τελευταίο.
Που θέλω να καταλήξω; Αυτό που θέλω να πω είναι, ότι τότε δεν σκεφτόμασταν τίποτα από αυτά. Δεν μας ένοιαζαν αυτά.
Γιατί αναρωτιόμαστε όμως τώρα; Καλά μπορεί να αναρωτιέμαι μόνο εγώ, σαν τη τρελή αλλά οκ. Άλλο θέμα αυτό, δεν έχω το χρόνο να μπω σε λεπτομέρειες τώρα.
Τα σκεφτόμαστε και αναρωτιόμαστε, λες και μας πήρανε τα χρόνια, λες και γεράσαμε πρόωρα. Λες και δεν χάσαμε ένα χρόνο χωρίς μουσική, χωρίς γέλιο, χωρίς πάρτι. Ένα χρόνο χωρίς πάρτι.
Όποιον και να ρωτήσω, κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Κανένας μα κανένας όμως, δεν μου έχει δώσει ξεκάθαρη απάντηση.
Χορέψτε! Χορέψτε όμως και ας είναι και απ’το σπίτι!
#wewilldanceagain
