Το «Ζέπελιν», που θα εμφανίζεται σε αυτές τις σελίδες δύο Κυριακές τον μήνα, είναι αυτό το ιπτάμενο κήτος, η αιωρούμενη φάλαινα που εμφανίστηκε την ανατολή του περασμένου αιώνα στους ουρανούς μας (είδα πάλι στο όνειρό μου μία να χασμάται νωχελικά μέσα στο παλιό λιμάνι της Αστυπάλαιας). Κακό συναπάντημα αρχικά, σκορπούσε βόμβες σαν κουφέτα και ενοχλούσε πού και πού τη Θεσσαλονίκη (ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης περιγράφει σε διήγημά του την κατάρριψη ενός, πάνω από τη Χαλάστρα, το 1916), αλλά στον Μεσοπόλεμο έγινε το σύμβολο του πολυτελούς ταξιδιού μεγάλων αποστάσεων και η εμφάνισή του προκαλούσε θαυμασμό και δέος – το πέρασμά του πάνω από την Αθήνα ήταν η μεγάλη είδηση του πρωτοσέλιδου της «Καθημερινής» στις 28 Μαρτίου 1929. Ολα τελείωσαν με τη φλεγόμενη πτώση του στο Νιου Τζέρσεϊ, το 1937. Αλλά αυτό εδώ το Ζέπελιν έχει άλλες αναφορές: Είναι ανάμνηση του ονειρεμένου Αυγούστου του 2004, όταν η αιώρησή του στον ουρανό της Αθήνας εγγυόταν την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων μας. Με το τέλος των Αγώνων εξαφανίστηκε, εξαερώθηκε. Ομως, συχνά το φαντάζομαι ακόμη εδώ, όχι σαν σπιούνο, αλλά σαν μια οντότητα που παρακολουθεί και καταγράφει την καθημερινότητά μας, τα βάσανα και τις χαρές, την οργή και τον ενθουσιασμό, τη ζωή μας σε αυτόν τον τόπο, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη ή στη Λάρισα.
Στη Λάρισα βρέθηκα την περασμένη εβδομάδα και ντρέπομαι που το λέω, αλλά ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα. Δεν είναι κανένας φανταχτερός τουριστικός προορισμός. Είναι μεσόγεια, επίπεδη, με μικρό φυσικό κάλλος, δεν βρίσκεις εκεί σοκάκια παλιάς πόλης και το ποτάμι της που το λένε Πηνειό αν τυχόν και δεν με θέλεις κει θα πέσω να πνιγώ – δύσκολα πράγματα. Το καλύτερο μέρος της πόλης είναι η ταμπέλα που γράφει: Προς Αθήνα, με προειδοποίησε ένας γνωστός μου. Αλλά μάλλον δεν είχε πάει ποτέ.
Γιατί αυτό που είδα, άφησε εμένα, τον ταλαιπωρημένο Αθηναίο, με ανοιχτό το στόμα. Είδα μια πόλη ανοιχτή, καλοσυνάτη, οργανωμένη, ευνομούμενη, που σέβεται και υπηρετεί τους πολίτες της. Την περισσότερο πεζοδρομημένη πόλη της Ελλάδας. Το κέντρο της είναι μια μεγάλη έκταση από πεζόδρομους, δενδροφυτεμένους, πεντακάθαρους, με χαραγμένες διαδρομές ποδηλάτων, υπογειοποιημένους κάδους απορριμμάτων και μεγάλα, προσεγμένα πεζοδρόμια, όπου κανείς δεν κινδυνεύει να σπάσει το πόδι του γλιστρώντας στη μάκα, σκοντάφτοντας σε σπασμένες πλάκες ή πέφτοντας σε ανοιχτούς λάκκους. Μεγάλες, περιποιημένες πλατείες, ωραία καταστήματα και καφέ, μπαρ, εστιατόρια παντού, γεμάτα κόσμο κάθε ώρα της ημέρας και της νύχτας.
Η συγκοινωνία άψογη, οι ποδηλατόδρομοι ασφαλείς για πεζούς και ποδηλάτες, πρόσβαση των αυτοκινήτων απλή και έξυπνη: Περιορισμένες είσοδοι απ’ όπου σκανάρεται η πινακίδα. Αν δεν έχεις άδεια, θα έχεις την κλήση σε λίγες μέρες, χωρίς να κουραστείς, σπίτι σου. Και αυτά είναι μόνο τα λίγα που βλέπει ένας επισκέπτης. Μαθαίνω πως υπάρχουν κι άλλα, πολύ σπουδαιότερα, που έχει κάνει ο δήμος για τους δημότες του.
Πώς γίνεται αυτή η πόλη, η πέμπτη μεγαλύτερη της Ελλάδας, αυτός ο δήμος να δείχνει τόσο οργανωμένος, καθαρός, φιλικός προς τους κατοίκους του; Μόλις πέντε δήμαρχοι έχουν υπηρετήσει την πόλη τα τελευταία 45 χρόνια, έξι μαζί με τον σημερινό, που εκλέχτηκε το 2024. Πέντε δήμαρχοι από όλους τους πολιτικούς χώρους. Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια ο Αριστείδης Λαμπρούλης που ανήκε στο ΚΚΕ και έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης πόλης επιβάλλοντας την πεζοδρόμηση από τη δεκαετία του ’80, δεκαπέντε ο Τζανακούλης της Νέας Δημοκρατίας, εννέα ο Καλογιάννης του ΣΥΡΙΖΑ. Και τέσσερα ο Καφφές του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα δήμαρχος είναι ο Μαμάκος της Ν.Δ.
Ολοι τους, ασχέτως κομματικής ταυτότητας, έχουν κοινά χαρακτηριστικά: Δεν επιβλήθηκαν από το κόμμα, αλλά αναδείχθηκαν από την τοπική κοινωνία. Ηταν έμπειροι, καθώς δούλευαν από πριν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Σεβάστηκαν το έργο του προκατόχου τους και το εξέλιξαν δίχως να αλλάξουν τίποτα. Και κυρίως: Δεν θέλησαν ποτέ να κάνουν τον δήμο εφαλτήριο για την ανέλιξή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Δεν είναι Παράδεισος η Λάρισα. Και φαντάζομαι ότι οι κάτοικοί της έχουν παράπονα, όπως παντού. Μια ελληνική πόλη είναι, που όμως δίνει, όπως τα Τρίκαλα και άλλες πόλεις της περιφέρειας, ένα σπουδαίο μάθημα στο δουκάτο της Αθήνας.
Φεύγοντας, στάθηκα για λίγο μπροστά σε ένα υπέροχο γλυπτό κάτω από τον μητροπολιτικό ναό. Ενα ήσυχο άλογο, οικείο και στιβαρό, από αδρό μπρούντζο με τομές στο σώμα του, ένα έξοχο έργο σύγχρονης τέχνης του σπουδαίου Λαρισινού γλύπτη Μίλτου Παπαστεργίου. Ομως κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε καν οι Λαρισαίοι. Το άλογο είναι το σύμβολο της πόλης και όπως γίνεται συχνά στις τοπικές κοινωνίες, πολλοί ενοχλήθηκαν που αυτό ήταν αγαπησιάρικο και μοντέρνο κι όχι κλασικό και πολεμοχαρές, σαν εκείνο που κοσμούσε τη φανέλα του Μητσιμπόνα, έτοιμο να χυμήξει: Σούζα τ’ αλογάκι, που έλεγε κι ο Λαζόπουλος ο καλός, ο πρώην.
























