Γράφει ο Γιώργος Αδαμούλης
Στη φυσική, οι υπόηχοι είναι εκείνα τα ηχητικά κύματα εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας που το ανθρώπινο αυτί αδυνατεί να συλλάβει, παρότι δονούν την ατμόσφαιρα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σήμερα στα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας. Ένα βουβό, υπόκωφο κοινωνικό ρεύμα διαπερνά τη χώρα, γλιστρώντας αθόρυβα κάτω από τα συμβατικά «ραντάρ» των δημοσκοπικών εταιρειών.
Πρόκειται για ένα τεράστιο, κρίσιμο κομμάτι πολιτών που νιώθει βαθιά ανεκπροσώπητο, που ασφυκτιά και δεν βρίσκει πλέον κανέναν υπάρχοντα πολιτικό σχηματισμό για να ακουμπήσει τις αγωνίες και τις προσδοκίες του.
Αν υπάρχει μια πτυχή που επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτού του βουβού ρεύματος, αυτή είναι η εκκωφαντική αποχή που καταγράφηκε στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, η οποία έφτασε το πρωτοφανές 60%. Έξι στους δέκα πολίτες, άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, γύρισαν την πλάτη στην κάλπη, όχι από αδιαφορία ή τεμπελιά, αλλά από βαθιά ματαίωση. Η αποχή αυτή δεν είναι σιωπή· είναι η πιο σκληρή πολιτική δήλωση. Είναι η φωνή μιας κοινωνίας που βλέπει τα προβλήματά της να μένουν άλυτα, την καθημερινότητά της να υποβαθμίζεται και το πολιτικό σύστημα να αναλώνεται σε τοξικές αντιπαραθέσεις, αδυνατώντας να προσφέρει στοιχειώδη οράματα.
Όταν η πλειοψηφία των πολιτών αρνείται να συμμετάσχει στην πιο άμεση μορφή δημοκρατίας, αυτήν της τοπικής αυτοδιοίκησης, το μήνυμα είναι σαφές: η αποσύνδεση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής ηγεσίας έχει χτυπήσει «κόκκινο».
Στην πρώτη γραμμή αυτής της σιωπηλής απόγνωσης βρίσκεται η νεολαία μας. Μια γενιά που, όπου κι αν γυρίσει το βλέμμα της, αντικρίζει μια πατρίδα που την πληγώνει. Οι νέοι μας εργάζονται σκληρά, συχνά σε συνθήκες επισφάλειας, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν πως δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.
Όταν ο μισός μισθός εξατμίζεται την πρώτη εβδομάδα για την πληρωμή ενός ενοικίου, η συζήτηση για «αξιοπρεπή διαβίωση» καταντά προσβολή. Αν στην αρχαιότητα η εξασφάλιση στέγης και τροφής ήταν το απολύτως αυτονόητο, σήμερα, για ένα τεράστιο κομμάτι της νεολαίας μας, η βασική επιβίωση έχει μετατραπεί σε άπιαστη πολυτέλεια.
Πώς, λοιπόν, να τολμήσουν να κάνουν όνειρα; Πώς να παντρευτούν και να χτίσουν οικογένεια;
Αναρωτιόμαστε υποκριτικά για την υπογεννητικότητα, όταν το ίδιο το σύστημα στερεί από τους νέους το δικαίωμα στην προοπτική, αναγκάζοντάς τους να επιβιώνουν χάρη στο χαρτζιλίκι του συνταξιούχου παππού και της γιαγιάς. Και μιλώντας για τη γενιά των παππούδων μας, η εικόνα τους αποτελεί την πιο σκληρή απόδειξη ενός πολιτικού συστήματος με τεράστιο έλλειμμα ενσυναίσθησης.
Οι συνταξιούχοι, εκείνοι που προσπαθούν να επιβιώσουν με χίλια ή και πολύ λιγότερα ευρώ, δοκιμάζονται αμείλικτα. Τους αφαιρέθηκε βίαια το δικαίωμα σε μια ήρεμη, γαλήνια ζωή μετά από δεκαετίες μόχθου. Ο χειμώνας πλησιάζει, και είναι ανατριχιαστικό να γνωρίζουμε πως χιλιάδες ηλικιωμένοι δεν θα μπορέσουν καν να ζεστάνουν τα ταλαιπωρημένα κορμιά τους. Πού να ακουμπήσουν και ποιον να εμπιστευτούν;
Δίπλα σε αυτούς, στέκεται η ραχοκοκαλιά της ελληνικής περιφέρειας: οι νέοι αγρότες και κτηνοτρόφοι. Άνθρωποι που παλεύουν με τη γη από τα χαράματα, μόνο και μόνο για να καταλήγουν, στο τέλος της ημέρας, υπερχρεωμένοι. Τι ζητούν από το κράτος; Ούτε ελεημοσύνη ούτε πολυτέλειες. Ζητούν τα αυτονόητα. Ζητούν μια σοβαρή, μακρόπνοη Εθνική Στρατηγική για τον πρωτογενή τομέα. Ζητούν κίνητρα για να παραμείνουν στα χωράφια και στα κοπάδια τους, για να παράγουν πλούτο, για να μην αφήσουν την ελληνική ύπαιθρο να ερημώσει. Ζητούν, με λίγα λόγια, το δικαίωμα στην ελπίδα.
Αυτό ακριβώς το μείγμα, η συσσωρευμένη οργή σε συνδυασμό με το απόλυτο έλλειμμα ελπίδας, είναι που γεννά τον μεγαλύτερο φόβο. Συνιστά ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας. Χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, δεν νοείται κοινωνική συνοχή ούτε ισορροπία. Και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει πραγματικές μεταρρυθμίσεις αν δεν έχει την κοινωνία σύμμαχό της.
Απεύχομαι να ζήσουμε στη χώρα μας τις βίαιες κοινωνικές εκρήξεις που είδαμε στη Γαλλία, όμως η συστηματική αγνόηση της λαϊκής απόγνωσης εγκυμονεί ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο. Αυτοί οι άνθρωποι, οι ματαιωμένοι νέοι, οι υπερχρεωμένοι παραγωγοί, οι φτωχοποιημένοι συνταξιούχοι και το 60% που γύρισε την πλάτη στην κάλπη, δεν είναι αόρατοι. Αποτελούν το τεράστιο, βουβό κοινωνικό ρεύμα της εποχής μας. Ένα ρεύμα που, όσο κι αν υποτιμάται σήμερα, αργά ή γρήγορα θα σπάσει τη σιωπή του. Και όταν αυτοί οι υπόηχοι βγουν στην επιφάνεια, θα ακουστούν εκκωφαντικά στα πέρατα της χώρας.
Σε αυτό το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον προβάλλει ο Α. Σαμαράς που αποτελεί την απάντηση σε ότι μάς πληγώνει σε αυτή την χώρα. Είναι η απάντηση στο θεσμικό κ παραγωγικό έλλειμμα της χώρας. Είναι η εγγύηση για την λειτουργία των θεσμών. Για τον πραγματικό έλεγχο της εξουσίας. Για ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Για διαφάνεια στο Δημόσιο χρήμα. Για την υπεράσπιση των δικαίων της χώρας μας, έναντι της αναθεωρητικης Τουρκίας.
*Ο κ. Γιώργος Αδαμούλης είναι πρ. πολιτευτής ΝΔ, πρ. μέλος ΚΕ ΝΔ
