Σε ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης Θεσσαλίας επισημαίνονται τα εξής:
Μιλώντας στην συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Θεσσαλίας (13.11.26), ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης, Τάσος Τσιαπλές, για το τομεακό πρόγραμμα δράσης της περιφέρειας Θεσσαλίας για την γυναικεία ισότητα, ανέφερε τα εξής:
Ότι υπάρχει σήμερα από κατακτήσεις των γυναικών, είναι αποτέλεσμα σκληρών ταξικών, κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, με τους κομμουνιστές μπροστάρηδες και μέσα απ’ αυτόν το δρόμο των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, μπορούν να υπάρξουν κάποιες προσωρινές καταχτήσεις σήμερα, αλλά ριζικές λύσεις στα προβλήματα και κατοχύρωση των λαϊκών δικαιωμάτων μπορεί να υπάρξει μόνο στον σοσιαλισμό. Εμείς καλούμε τις εργάτριες, τις άνεργες, τις συνταξιούχες, τις αυτοαπασχολούμενες, τις φοιτήτριες, να οργανωθούν στα σωματεία και στους συλλόγους τους και να αγωνιστούν για όλα αυτά, δίνοντας άμεσα μαζικά το παρών στην πανελλαδική απεργία στις 25 Νοέμβρη.
Η Λαϊκή Συσπείρωση Θεσσαλίας, καταψηφίζει το Τομεακό Πρόγραμμα δράσεων της περιφέρειας για την ισότητα των γυναικών, γιατί αυτό απορρέει από τις κυρίαρχες πολιτικές της Ε.Ε και των κυβερνήσεων που στηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα και γεννούν όχι μόνο την ανισοτιμία των γυναικών στην εργασία και στην κοινωνία, αλλά συνολικά τα προβλήματα της εργατικής τάξης, των βιοπαλαιστών αγροτών και αυτοαπασχολούμενων.
Και επιπλέον αποσκοπεί στον εγκλωβισμό των λαϊκών γυναικών μέσα στα πλαίσια του εκμεταλλευτικού συστήματος, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι μέσα από τέτοιες δράσεις θα λύσουν τα προβλήματα και θα κερδίσουν την ισοτιμία τους και όχι με σκληρούς ταξικούς αγώνες για την αλλαγή της κοινωνίας.
Ένα βαθιά εκμεταλλευτικό σύστημα, δεν μπορεί να φέρει ειρήνη, κοινωνική ευημερία, όταν για τα συμφέροντα της η αστική τάξη κάνει όλο και περισσότερους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σκοτώνοντας και σακατεύοντας ολόκληρους λαούς, προκαλεί τεράστιες καταστροφές, καραβάνια προσφύγων, στερεί σε εκατομμύρια γυναίκες και άνδρες το δικαίωμα στην εργασία, βυθίζει την πλειοψηφία του λαού στη φτώχεια με την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, συντάξεις, τιμές αγροτοπαραγωγού, την βαριά φορολογία, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της υγείας, της παιδείας, όλων των κοινωνικών αναγκών.
Επομένως είναι υποκριτικό να υποστηρίζεται εσείς ως περιφερειακή αρχή, οι άλλες παρατάξεις, οι κυβερνήσεις και η Ε.Ε, ότι μέσα σ΄αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα, μπορούν να λυθούν και τα ιδιαίτερα προβλήματα των γυναικών.
Ο στόχος του σχεδίου δράσης για την αύξηση της γυναικείας απασχόλησης, δεν μπορεί να παρουσιάζεται έξω από την πραγματική κατάσταση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων γυναικών, από την εργασιακή ζούγκλα που υπάρχει στους περισσότερους κλάδους και χώρους εργασίας για τις γυναίκες, με τις ελαστικές μορφές εργασίας, με τα εξουθενωτικά ωράρια, με τη δουλειά τις Κυριακές και όλα αυτά μάλιστα στο όνομα του συνδυασμού της προσωπικής ζωής με τη δουλειά.
Μια εργασιακή ζούγκλα που ιδιαίτερα στις γυναίκες συμβασιούχους και στις εποχιακές εργαζόμενες -και τέτοιες υπάρχουν και στα προγράμματα της περιφέρειας- πολλές φορές στερεί ακόμα και το στοιχειώδες, να συγκεντρώσουν 200 ένσημα που απαιτούνται για να πάρουν την άδεια μητρότητας και το αντίστοιχο επίδομα.
Ο στόχος για αντιμετώπιση της έμφυλης βίας δεν μπορεί να παρουσιάζεται ξεκομμένα από τις αιτίες της ιδιαίτερης μορφής βίας, αυτής του άντρα προς τη γυναίκα, η οποία καθόλου τυχαία, συμπίπτει με την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, με το χωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, που γεννά τη βία ως ανάγκη επιβολής των εκμεταλλευτών στους εκμεταλλευόμενους.
Η βαθύτερη αιτία είναι οι εκμεταλλευτικές σχέσεις οργάνωσης της παραγωγής, η ιδιοποίηση του αποτελέσματος ξένης εργασίας, που αρχικά και για εκατοντάδες χρόνια εμφανίστηκε στον τομέα εργασίας των αντρών, γι’ αυτό και επιβλήθηκε από άντρες και όχι γενικά η υποκειμενική βούληση –αντρική ή όχι.
Βέβαια, οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα, δεν εξελίσσονται τελείως γραμμικά και παράλληλα προς τις κυρίαρχες σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Έτσι, συναντάμε γυναίκες στην κορυφή της κοινωνίας, εξίσου σκληρές με τους άντρες στη λήψη αντιλαϊκών αποφάσεων.
Το γεγονός ότι οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών αγγίζουν και αστές, δυσκολεύει την κατανόηση της ταξικής ρίζας του προβλήματος της γυναικείας ανισοτιμίας και κατ’ επέκταση της βίας κατά των γυναικών. Έτσι, εύκολα βλέπει κανείς την πιο κοντινή της μορφή καταπίεσης και βίας, που είναι αυτή που προέρχεται από άνδρα.
Οι δράσεις για την αντιμετώπιση της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας δεν μπορεί να παρουσιάζονται επίσης ξεκομμένα από την ανυπαρξία ή τις μεγάλες ελλείψεις δημόσιων και δωρεάν δομών και υπηρεσιών στήριξης των γυναικών που πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας σεξουαλικής ή άλλων μορφών κακοποίησης στο προσωπικό και εργασιακό περιβάλλον, όταν είναι αντιμέτωπες με την κρατική και αστυνομική αυθαιρεσία και τις μακροχρόνιες και πολυδάπανες νομικές διαδικασίες.
