Η Λαϊκή Συσπείρωση Λάρισας “χαιρετίζει την 82η επέτειο από την 23η Οκτωβρίου 1944, ημέρα που οι δυνάμεις του ενδόξου ΕΛΑΣ έμπαιναν πανηγυρικά και απελευθέρωναν την πόλη της Λάρισας μετά από τριάμισι χρόνια αιματηρής σκλαβιάς την ίδια ώρα που οι τελευταίες γερμανικές ναζιστικές δυνάμεις των κατακτητών υποχωρούσαν ταπεινωτικά από την πόλη.
Η ημέρα αυτή δεν είναι μόνο ημέρα μνήμης και καθόλου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μουσειακό είδος. Ούτε οι Λαρισαίες και οι Λαρισαίοι πρέπει να δώσουν σημασία στα κίβδηλα και παχιά λόγια που θα ακουστούν ως «κασέτα» από τους συνήθεις υπόπτους των αστικών κομμάτων αυτήν την ημέρα για την δήθεν «εθνική ενότητα» και την δήθεν «ομοψυχία».
Και αυτό διότι όπως και σήμερα έτσι και τότε καμία ενιαία εθνική ενότητα δεν υπήρξε. Αντίθετα όπως και σήμερα έτσι και τότε υπήρξαν και συγκρούστηκαν ακόμα δύο διαφορετικές πατρίδες! Από τη μία η «πατρίδα» της άρχουσας τάξης, των αστικών κομμάτων και του Παλατιού που εξαφανίστηκε στο Κάιρο μαζί με όλο τον χρυσό της χώρας, του δωσιλογισμού, του μαυραγοριτισμού και των ταγμάτων ασφαλείας και από την άλλη η πατρίδα του λαού, αυτού που έμεινε, την υπερασπίστηκε και έδωσε το αίμα του για αυτήνμέσα από τις θρυλικές γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, της Εθνικής Αλληλεγγύης, συσπειρώνοντας ακριβώς τον άνθρωπο του μόχθου, τον εργάτη, τον αγρότη, τον κάθε λογής επιστήμονα της εποχής, τον στρατιωτικό που πήραν θέση και κατέθεσαν τις δυνάμεις τους ή και θυσίασαν την ζωή τους όχι μόνο γράφοντας τις χρυσές σελίδες του έπους της Εθνικής Αντίστασης αλλά και γεννώντας στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας και της Κυβέρνησης του Βουνού το πρόπλασμα μιας άλλης εξουσίας όπου ακριβώς ο λαός και οι ανάγκες του βρίσκονται στο τιμόνι και στον προσανατολισμό της. Αυτές οι παραστάσεις είναι ζωντανές και δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί και σήμερα σε συνθήκες που όλο και περισσότερο μοιάζουν με εκείνες πριν από το γενικευμένο ξέσπασμα του Δευτέρου ιμπεριαλιστικού Πολέμου στην Ευρώπη και τον κόσμο.
Το μήνυμα της ημέρας μετουσιώνεται στον αγώνα για απεμπλοκή της πατρίδας μας από τον πόλεμο, για το κλείσιμο των ΝΑΤΟϊκών βάσεων και στην πόλη μας που συνιστούν βατήρα εν ενεργεία και επί χρόνια επιθετικότητας αλλά και μαγνήτη αντιποίνων. Μετουσιώνεται στην αντιφασιστική πάλη που είναι ανυποχώρητη και αποκτά ουσία όταν είναι και αντικαπιταλιστική, δηλαδή βάζει στο στόχαστρο την τάξη που γεννά και χρησιμοποιεί τον φασισμό, όπως τότε έτσι και σήμερα.
Δεν είναι τέλος ημέρα απλής μνήμης καθώς η τιμή σε εκείνη την πλέον ένδοξη στιγμή της Εθνικής Αντίστασης δεν αποδίδεται μόνο με τα λόγια αλλά κυρίως με τα έργα. Ως εκ τούτου καλούμε και επαναφέρουμε το πάγιο αίτημά μας, αίτημα και φορέων αλλά και πολιτών για επαναλειτουργία επιτέλους του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης κάτω από το σχετικό μνημείο που φιλοτέχνησε για αυτόν τον σκοπό ο Λαρισαίος Φιλόλαος Τλούπας στην μέση του πάρκου Αλκαζάρ αφιερωμένου στην συμμετοχή του Λαρισαϊκού λαού ως διακριτή ψηφίδα ηρωισμού στο μεγάλο και αθάνατο ψηφιδωτό της αντιφασιστικής Νίκης των λαών της Ευρώπης κατά του φασισμού. Μνημείο και Μουσείο που εγκαινιάστηκε επί της Δημοτικής Αρχής του αείμνηστου κομμουνιστή Δημάρχου Αριστείδη Λαμπρούλη και υπονομεύτηκε συνειδητά και σκόπιμα από τις μετέπειτα δημοτικές αρχές ως σήμερα. Να αποκατασταθεί και να αποδοθεί στον λαό της πόλης αναβαθμίζοντας και τον χώρο που βρίσκεται αλλά και λειτουργώντας ως ζωντανός χώρος που θυμίζει στους παλαιότερους και μαθαίνει στους νεότερους τί είναι ικανός ο λαός να πετύχει κάτω και από τις πιο δύσκολες συνθήκες αν είναι αποφασισμένος”.
