Το διήγημά του (Η Έρημος των Πυραμίδων), παρουσιάζει ο Βάιος Κουτριντζές.
Το διήγημα συμπεριλαμβάνεται στην υπό έκδοση συλλογή διηγημάτων φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας με τον -προσωρινό- τίτλο ”Κρινάκια στον Κόκκινο Πλανήτη”, η οποία θα εκδοθεί μέσα στο 2026.
“Το ταξί πετούσε επί της Εγνατίας Οδού, στη Θεσσαλονίκη, με δύο επιβάτες, έναν άντρα και μία γυναίκα. Στα φανάρια της Αψίδας του Γαλερίου, μόλις άναψε το μπλε βέλος, ο οδηγός τράβηξε το μοχλό απογείωσης και το αμάξι πήρε γρήγορα ύψος και, εντός ολίγου, χάθηκε στο μισοσκότεινο ουρανό.
Το ζευγάρι θα έκανε τις θερινές του διακοπές* στις «θάλασσες» της Σελήνης.
Σε μία μέρα ακριβώς, το ταξί προσσεληνώθηκε στην «Έρημο των Πυραμίδων» και σταμάτησε μπροστά στο κτίριο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Ο οδηγός, αφού πληρώθηκε, αποβίβασε τους δύο επιβάτες και τους ευχήθηκε «Καλή διαμονή» στη μικρή πόλη που βρισκόταν λίγο πιο πέρα.
Έριξε μια φευγαλέα ματιά στις Πυραμίδες του Φεγγαριού, που τις είχε δει εκατοντάδες φορές, σούφρωσε τα χείλη του απορώντας και, παίρνοντας επί τόπου στροφή, έβαλε ρότα για τη Γη.
Οι Πυραμίδες είχαν ανακαλυφθεί από Ινδούς αρχαιολόγους, κατά τις ανασκαφές στη «Θάλασσα της Γαλήνης», στα τέλη του 21ου αιώνα και ήταν πανομοιότυπες μ’ εκείνες της Γης. Η αναπάντεχη αυτή εύρεση, στο φυσικό δορυφόρο της Γης, φόρτωσε με δυσεπίλυτα ερωτήματα και προβληματισμούς τους επιστήμονες, δεδομένου ότι η χρονολόγηση λένε ότι έδειξε πως οι σεληναίες Πυραμίδες ήταν παλιότερες των γήινων, πράγμα που σήμαινε ότι η Σελήνη κατοικούνταν από νοήμονα όντα στο απώτατο παρελθόν. Πάντως, επίσημα συμπεράσματα δε δημοσιοποιήθηκαν ποτέ και η παραεπιστημονική φημολογία οργίαζε. Πρώτα, το «πρόσωπο», η Σφίγγα του Άρη, όπως αποκαλύφθηκε στα μέσα του 21ου αιώνα από γιαπωνέζους αρχαιολόγους, κατόπιν οι Πυραμίδες στο Φεγγάρι, συνειρμικά οδήγησαν εκείνους που αναζητούσαν τεκμήρια για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής ότι οι τέσσερις* πλανήτες αποτέλεσαν διαδοχικές πατρίδες των ίδιων όντων.
Το ταξί βγήκε γρήγορα από το βαρυτικό πεδίο της Σελήνης κι έκανε στάση λίγων δευτερολέπτων στο σημείο «Lagrange»*. Ο ταξιτζής έσπρωξε στο CD το «Dark side of the moon» των Pink Floyd, άρπαξε απ’ το τσεπάκι της πόρτας μια μπουγάτσα με τυρί και φουλάρισε τον πύραυλο που τον κρατούσε σε ισορροπία στο «L1». Ο αυτόματος πιλότος ενεργοποιήθηκε από μόνος του και το ταξί μπήκε στην προκαθορισμένη τροχιά που συνέδεε αόρατα τη Σελήνη με τη Γη και αντίστροφα. Την επόμενη στιγμή, το σκάφος απέφυγε επιδέξια τη σύγκρουση μ’ έναν τεχνητό δορυφόρο της Γης που η τροχιά του διασταυρώθηκε –προφανώς από κάποιο λάθος του υπολογιστή του– με τη λωρίδα των ταξί, και ο ταξιτζής έβρισε, καθώς η τυρόπιτα του ξέφυγε απ’ το χέρι και διαλύθηκε. Έπειτα κοιμήθηκε…
Τον ξύπνησε το τράνταγμα από την ανάφλεξη των ανασχετικών πυραύλων, μόλις ο υπολογιστής διέκρινε στην οθόνη ευκρινώς το Λευκό Πύργο. Άρπαξε το τιμόνι κι αποσύνδεσε τον αυτόματο πιλότο. Μ’ έναν επιδέξιο ελιγμό ευθυγραμμίστηκε με την Εγνατία λεωφόρο κι άρχισε καθοδική πορεία. Ο Πύργος, περήφανος, φωτιζόταν περίγυρα σα νυφούλα.
-Χααα!.. Σα τη σαλονικιά «πυραμίδα» καμμιά, είπε γελώντας και φρενάρισε στον αέρα, για να καθίσει απαλά στο οδόστρωμα”.
