Γράφει ο Ηρακλής Γερογιώκας
«Από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει και αν καεί»; έλεγε η γιαγιά μου. Το θυμήθηκα όταν διάβαζα τα δεκάδες άρθρα που γράφτηκαν με αφορμή την για πολλούς εμβληματική ομιλία του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο με φόντο την Ακρόπολη. Η σκηνογραφία ήταν βέβαια εξαιρετική και η παγκόσμια προβολή της εικόνας της Ακρόπολης από μόνη της είναι κέρδος για μια χώρα που το nation branding βρίσκεται ακόμη σε νηπιακή ηλικία.
Αν θέλει κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά με την ομιλία, όμως, θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν το γεγονός ότι αυτή απευθύνεται κυρίως στο κοινό του MAGA, ( Make America Great Again), μιας συντηρητικής αμερικανικής δεξιάς, αντιπροσωπευτικό δείγμα της οποίας είχε εισβάλει στον Λευκό Οίκο φορώντας τα ρούχα του παιδικού ήρωά μας, του Μπλέκ, κάποια χρόνια πριν.
Απευθύνεται σε ένα κοινό που αρέσκεται στη νομιμοποίηση ακραίων ρεαλιστικών απόψεων περί ισχύος και δεν διαθέτει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά για να πολύ-κοσκινίσει τα αληθοφανή επιχειρήματα περί αρχαίο-ελληνικής καταγωγής της κοσμοθεωρίας του. Και βέβαια η τραμπική εμμονή στη υποβάθμιση των διακρατικών οργανισμών και στην παντοδυναμία του δυνατού έθνους-κράτους προωθεί μια δύση διαφορετική από αυτή που η Ελλάδα και η Ευρώπη οραματίζονται. Ο πόλεμος των πολιτισμών μπορεί να μην διεξαχθεί ακριβώς με τους όρους που φαντάστηκε ο Χάντινγκτον αλλά η Δύση είναι στο επίκεντρο και γιγαντωμένη μέσα από μια άκρατη διαδικασία επικράτησης των ελίτ της, θα καλεστεί να υπερασπιστεί τα κεκτημένα της. Εν ολίγοις, ο Ρούμπιο ξεδίπλωσε την δική του ατζέντα σε όμορφο φόντο.
Ο Μάρκο Ρούμπιο ηγείται ενός State Department που βρίσκεται κυρίως σε χειμερία νάρκη καθώς -ακόμη περισσότερο από την πρώτη θητεία Τραμπ- διεργασίες και σχεδιασμοί της αμερικανικής γραφειοκρατίας μπορούν να εξαϋλωθούν από μια αλλοπρόσαλλη ανάρτηση του Αμερικανού προέδρου. Η εποχή της παντοδυναμίας του Κίσινγκερ σαν υπουργός των Εξωτερικών μοιάζει να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, πόσο μάλλον σε μια διακυβέρνηση που επιδίδεται συχνά σε one man shows. O Ρούμπιο είναι πιθανός διάδοχος βέβαια αλλά ο πολιτικός χρόνος είναι τεράστιος μέχρι τις επόμενες εκλογές και η αβεβαιότητα αναμφισβήτητη. Ούτως ή άλλως, δεν προέβη και σε κάποιο φιλελληνικό παραλήρημα για να μας δώσει το έναυσμα να αναπτύξουμε προσδοκίες και να αγωνιούμε για το αποτέλεσμα της εκστρατείας του.
Αν δηλαδή η ομιλία Ρούμπιο ήταν μια πίτα, δεν μας έδωσε ούτε καν ένα κομμάτι. Απλά έμειναν στο ταψί κάποιο τρίμματα από τα φύλλα και τα «τσιμπήσαμε» δειλά. Καλύτερα από το τίποτα βέβαια, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί κάποια αγωνία για το αν θα καιγόταν η πίτα ή όχι. Εμείς το ταψί δανείσαμε απλά.
