Τον προηγούμενο μήνα είχα την τύχη να επιλεγώ ως συμμετέχοντας σε ένα Erasmus+ πρόγραμμα που διεξήχθη στη Μαγιόρκα από 17/08 – 25/08, μία εμπειρία ζωής που θα ήθελα να μοιραστώ, προκειμένου να ενημερώσω όσους ήδη δεν ξέρουν για αυτά τα προγράμματα και να τους προτρέψω να κάνουν μία μικρή…έρευνα πάνω σε αυτά.
Αρχικά, τα προγράμματα αυτά (youth exchanges) αφορούν άτομα ηλικίας 18- 30 ετών, με εξαίρεση τους αρχηγούς των ομάδων (group leaders) που συνήθως δεν έχουν κάποιο ηλικιακό όριο. Μία συχνή παρανόηση είναι ότι τα εν λόγω προγράμματα, που χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ενθάρρυνση της κινητικότητας μεταξύ νέων αλλά και την αλληλεπίδραση διαφορετικών πολιτισμών, είναι απλώς διακοπές. Και αν πας με αυτό το σκεπτικό, δυστυχώς μάλλον δε θα περάσεις τόσο καλά και δε θα αξιοποιήσεις ό,τι μπορούν να σου προσφέρουν σε επίπεδο γνώσεων, εμπειριών και δραστηριοτήτων που συχνά σε βγάζουν εκτός του comfort zone σου.
Πιο συγκεκριμένα, προσωπικά συμμετείχα στο πρόγραμμα ‘’Roots & Wings’’ συντονισμένο από τον οργανισμό One Wave of Youth, του οποίου κεντρικό θέμα ήταν η σύνδεση με τους γύρω αλλά και με τον εαυτό σου μέσω της κίνησης, της επαφής, του χορού και άλλων δραστηριοτήτων. Κάτι που με εξέπληξε πολύ είναι το πώς μπορείς ταυτόχρονα να νιώθεις τη σύνδεση με την ομάδα γύρω σου αλλά και να απομονώσεις τον εαυτό σου στο σύνολο, να επικεντρωθείς σε σένα, τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, αδιαφορώντας για το αν υπάρχουν άλλοι κοντά ή το τι σκέφτονται για σένα, κάτι που με οδήγησε σε στιγμές πλήρους ηρεμίας και ελευθερίας.
Η ομάδα αποτελούταν από 38 άτομα (6 άτομα από κάθε μία από τις 6 χώρες: Ελλάδα, Τουρκία, Ρουμανία, Ισπανία, Ιταλία και Ολλανδία και οι 2 διοργανώτριες, Irene και Nadal) και η γνωριμία και η σύνδεση μεταξύ μας έγινε ομαλά και αβίαστα τόσο μέσω παιχνιδιών γνωριμίας την πρώτη μέρα όσο και μέσω δραστηριοτήτων που ενθάρρυναν την επαφή και τη γνωριμία του συνόλου. Ακόμη και τις τελευταίες μέρες υπήρχε η προτροπή να δημιουργούμε ομάδες με άτομα που δεν έχουμε αλληλεπιδράσει τόσο. Αυτό ήταν πολύ βοηθητικό, γιατί σε ενθάρρυνε να έρθεις σε επαφή με όλους και ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να μην έχεις μιλήσει με κάποιον.
Έτσι, καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος κυριαρχούσε η έννοια της κοινότητας, καθώς περνούσαμε όλη τη μέρα μαζί, μένοντας σε μία κατασκηνωτική περιοχή περίπου 15 λεπτά από τον…πολιτισμό!
Πώς έμοιαζε, όμως, μία τυπική μέρα και τι δραστηριότητες κάναμε; Αρχικά τρώγαμε πρωινό στις 8:30π.μ. – 9:30π.μ. οπότε και άρχιζε η πρώτη δραστηριότητα της ημέρας (μέχρι τις 11:00) ακολουθούμενη από ένα μισάωρο διάλειμμα για καφέ και συζήτηση μεταξύ μας. Στη συνέχεια, ξεκινούσε η επόμενη δραστηριότητα μέχρι τις 13:00, που ήταν η ώρα για μεσημεριανό και για ελεύθερο χρόνο μέχρι τις 15:15.
Μετά, συμμετείχαμε σε ένα workshop που διοργάνωνε μία διαφορετική χώρα κάθε ημέρα πάνω σε ένα θέμα που της είχε ανατεθεί από πριν από τις διοργανώτριες (πχ η ελληνική ομάδα διοργάνωσε ένα workshop με θέμα ‘’getting into movement’’ με διάφορες ασκήσεις κίνησης σε διαφορετικούς ρυθμούς, ασκήσεις εμπιστοσύνης, μία άσκηση ‘’καθρέφτη’’ που είχαμε χωριστεί σε ζευγάρια και ο ένας μιμούταν τις κινήσεις του άλλου κα). Η επόμενη και τελευταία δραστηριότητα της ημέρας, μετά από ένα μισάωρο διάλειμμα, διαρκούσε μέχρι τις 18:45 και ακολουθούσε μία ώρα ανασκόπησης της ημέρας τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε ομαδικό συζητώντας τι μας άρεσε, τι μάθαμε και -αν υπήρχε- κάτι που μας δυσαρέστησε.
Μετά, τρώγαμε βραδινό και ετοιμαζόμασταν για το βράδυ που κάθε χώρα είχε το δικό της cultural night, που περιλάμβανε μία παρουσίαση του πολιτισμού και των εθίμων της με ευχάριστο τρόπο (παιχνίδια, κουίζ), ένα τραπέζι με τοπικά προϊόντα (φαγητό ή ποτό) και διάφορα άλλα.
Ενδεικτικά, η ρουμάνικη ομάδα έκανε ένα σκετσάκι προσομοίωσης ενός ρουμάνικου γάμου, που είχε πολλή πλάκα, ενώ εμείς αφού μιλήσαμε για κάποια βασικά στοιχεία του πολιτισμού μας, μοιράσαμε κάποιους στίχους ποιημάτων σημαντικών Ελλήνων ποιητών μεταφρασμένους στα αγγλικά και τέλος, δείξαμε στην ομάδα κάποιους παραδοσιακούς χορούς (καλαματιανό, ικαριώτικο, ζεϊμπέκικο) καταλήγοντας να χορεύουμε όλοι μαζί. Οι βραδιές αυτές ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές του προγράμματος και συνειδητοποιούσες πόσες ομοιότητες έχουμε μεταξύ μας (ειδικά οι γειτονικές χώρες).
Θα ήθελα, ακόμη, να αναφερθώ στις αγαπημένες μου δραστηριότητες αυτής της εβδομάδας. Η πρώτη ήταν η εξής: είχαμε χωριστεί σε ομάδες 6 ατόμων ο καθένας από διαφορετική χώρα. Στη συνέχεια, δείχναμε με τη σειρά παραδοσιακούς χορούς της χώρας μας (έναν μικρό και εύκολο) και τον μαθαίναμε στην ομάδα.
Τέλος, ενώναμε τους 6 χορούς και δημιουργούταν ένα πολύ αστείο αποτέλεσμα που παρουσιάζαμε σε όλο το γκρουπ με μουσική υπόκρουση ενός τραγουδιού που είχαμε επιλέξει. Τόσο η διαδικασία της εκμάθησης των χορών όσο και η στιγμή της παρουσίασης του αποτελέσματος ήταν πάρα πολύ διασκεδαστικές!
Μία άλλη ήταν μία άσκηση εμπιστοσύνης που έγινε σε ζευγάρια στο πλαίσιο του workshop της ισπανικής ομάδας ‘’συνειδητό περπάτημα’’. Ειδικότερα, ο ένας είχε καλυμμένα τα μάτια του και ο άλλος τον καθοδηγούσε ενώ υπήρχαν 3 στάδια. Στο πρώτο ο ‘’οδηγός’’ καθοδηγούσε τον ‘’τυφλό’’ μέσω σωματικής επαφής (κρατημένο χέρι), στο δεύτερο τον καθοδηγούσε μιλώντας του από μικρή απόσταση, ενώ στο τρίτο τον άφηνε ελεύθερο να κινηθεί στον χώρο και να τον εξερευνήσει μόνος του. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση είναι το πόσο γρήγορα ένιωσα εμπιστοσύνη στην
οδηγό μου και το πόσο ακόμα και στο τρίτο στάδιο ένιωθα αυτοπεποίθηση να περπατήσω στον χώρο λόγω της προετοιμασίας των 2 προηγούμενων σταδίων.
Σημειωτέον με κλειστά μάτια δεν περπατάω άνετα ούτε στο σπίτι μου οπότε αυτό ήταν μία πραγματική έκπληξη.
Κλείνοντας, είναι μοναδικό το πόσο κοντά σου μπορείς να νιώσεις άτομα που πριν μία εβδομάδα δε γνώριζες καν. Οι δεσμοί που δημιουργούνται σε αυτά τα προγράμματα είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο και συνδυαστικά με τις γνώσεις που αποκτάς και τα ερεθίσματα που δέχεσαι τα καθιστούν μία σημαντική, εναλλακτική εκπαιδευτική διαδικασία κατά την οποία γνωρίζεις καλύτερα τόσο τον εαυτό σου όσο και άλλα άτομα.
Χρήστος Θεοδωρόπουλος
