Της Εύας Καλογήρου
Με το πρώτο της βιβλίο, «Τα Τριαντάφυλλα της Συγγνώμης», η Βασιλική Μαστακούρη έκανε το πρώτο της συγγραφικό βήμα, καταθέτοντας μια ιστορία που κινείται γύρω από την κακοποίηση, το τραύμα, τη σιωπή, αλλά και τη δύναμη της συγχώρεσης. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2024 από τις Εκδόσεις Γράφημα και από τότε έχει βρει τον δρόμο του προς τους αναγνώστες.
Σήμερα, η συγγραφέας βρίσκεται ήδη μπροστά στην επόμενη σελίδα της συγγραφικής της διαδρομής, καθώς εργάζεται πάνω στο δεύτερο βιβλίο της. Μια νέα ιστορία, διαφορετική ως προς την εποχή και την ατμόσφαιρα, που όπως η ίδια αποκαλύπτει, θα περιλαμβάνει έρωτες, περιπέτειες και ανατροπές, κρατώντας ωστόσο στο επίκεντρο το συναίσθημα και τους ανθρώπους.
Η Βασιλική Μαστακούρη μίλησε στη LarissaPress για την πορεία της από την πρώτη ιδέα μέχρι την έκδοση του βιβλίου της, για την ηρωίδα της Έλσα και τα δύσκολα ζητήματα που επέλεξε να αγγίξει, αλλά και για το δεύτερο συγγραφικό της εγχείρημα, αποκαλύπτοντας όσα μπορεί – προς το παρόν – να μοιραστεί για τη νέα της ιστορία.
Ακολουθεί η συνέντευξη:
Πότε ξεκίνησε η σχέση σας με τη γραφή και πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γράψετε ένα βιβλίο;
Η σχέση μου με την γραφή ξεκίνησε πολύ πριν αποφασίσω να γράψω ένα βιβλίο. Ήταν πάντα ένας τρόπος να εκφράζω σκέψεις, συναισθήματα και όλα όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν με λόγια.
Κάποια στιγμή όμως, ένιωσα ότι οι λέξεις δεν ήθελαν πια να μένουν σε μικρές ιστορίες και σκέψεις. Ήθελα να γίνουν μια ολόκληρη ιστορία! Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για το πρώτο μου βιβλίο.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το «Τα Τριαντάφυλλα της Συγγνώμης» και τι σας ώθησε να γράψετε αυτή την ιστορία;
Η ιδέα γεννήθηκε από μια σκέψη που με απασχολεί βαθιά: Πόσο μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος όταν βρεθεί αντιμέτωπος με τον πόνο, αλλά και πόσο σημαντική μπορεί να γίνει η μετάνοια και η συγχώρεση.
Ήθελα να μιλήσω για ανθρώπους που κουβαλούν πληγές, για πράγματα που δεν ειπώθηκαν, για τη σιωπή, αλλά και για την ελπίδα πως ακόμα και μετά από δύσκολες στιγμές, μπορεί να υπάρξει μια νέα αρχή..
Κάπως έτσι ήρθαν τα τριαντάφυλλα. Όμορφα, αλλά με αγκάθια, όπως ακριβώς και η ζωή.
Η Έλσα βιώνει μια πολύ δύσκολη εμπειρία που αλλάζει τη ζωή της. Τι θέλατε να αναδείξετε μέσα από τη δική της πορεία;
Η Έλσα για εμένα συμβολίζει τον άνθρωπο που πληγώνεται, αλλά δεν επιτρέπει στον πόνο να γίνει ολόκληρη η ζωή του.
Μέσα από την πορεία της, ήθελα να δείξω ότι μπορεί κάποιος να διασχίσει το σκοτάδι και σιγά- σιγά να αναζητήσει το φως, χωρίς να ξεχάσει τα όσα έζησε, αλλά μαθαίνοντας να ζει παρά τα όσα τον στιγμάτισαν.
Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να γράψετε για τόσο ευαίσθητα και δύσκολα θέματα, όπως το τραύμα, η βία, η σιωπή και η ανάγκη για λύτρωση;
Ήταν πολύ δύσκολο , διότι είναι θέματα που απαιτούν ευαισθησία και σεβασμό. Δεν ήθελα απλώς να περιγράψω τον πόνο. Ήθελα, ο αναγνώστης να μπορέσει να αισθανθεί και ταυτόχρονα να συμπάσχει με τους πρωταγωνιστές μου.
Για μένα η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να γράψω για το τραύμα χωρίς να το αφήσω να γίνει η μοναδική ταυτότητα της ηρωίδας μου.
Επιπλέον, ήθελα να περάσω και το μήνυμα πως η αγάπη βρίσκει τον δρόμο ακόμα και μέσα από τις πιο βαθιές πληγές.
Ο τίτλος «Τα Τριαντάφυλλα της Συγγνώμης» έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Τι σημαίνει για εσάς η συγχώρεση και πόσο εύκολο είναι τελικά να συγχωρήσει ένας άνθρωπος;
Για μένα η συγχώρεση είναι μεγαλείο. Δεν είναι αδυναμία και δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε ή δικαιολογούμε όσα μας πλήγωσαν.
Είναι μια βαθιά εσωτερική επιλογή για να αφήσουμε πίσω μας τον θυμό και να αναζητήσουμε την ειρήνη μέσα μας.
Όμως πιστεύω πως υπάρχει μια σημαντική προϋπόθεση: Η συγχώρεση χρειάζεται αλήθεια και ειλικρινή μετάνοια. Δεν μπορεί να είναι απλώς μια λέξη.
Αυτό επιθυμούσα να φανεί μέσα από τον τίτλο του βιβλίου μου: Κάθε τριαντάφυλλο συμβολίζει μια συγγνώμη, μια πληγή που ζητά να επουλωθεί, μια δεύτερη ευκαιρία που μπορεί να γεννηθεί.
Η Έλσα, παρά τις δυσκολίες που έχει περάσει, προσπαθεί να ξαναβρεί τη δύναμή της. Πιστεύετε ότι ακόμη και μετά από ένα μεγάλο τραύμα μπορεί ο άνθρωπος να ξαναονειρευτεί και να κάνει μια νέα αρχή;
Ναι, το πιστεύω βαθιά. Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος επιστρέφει ακριβώς όπως ήταν πριν πληγωθεί. Μπορεί όμως από τις στάχτες του να ξαναγεννηθεί πιο δυνατός, πιο συνειδητοποιημένος και ίσως πιο ευαίσθητος.
Μια νέα αρχή δεν σημαίνει ότι σβήνουμε το παρελθόν. Σημαίνει ότι αποφασίζουμε να μην αφήσει το αποτύπωμα του για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου;
Θα ήθελα να κρατήσει δύο σημαντικές λέξεις: Την ελπίδα και την αγάπη. Να κλείσει το βιβλίο νιώθοντας μέσα του μια γλύκα και μια ελπίδα πως παρ’ όλες τις δυσκολίες υπάρχει πάντα μέσα μας μια δύναμη που μπορεί να μας οδηγήσει ξανά στο φως.
Ποιος ξέρει, ίσως θυμηθεί και έναν άνθρωπο στον οποίο χρωστά μια συγγνώμη ή μια Συγχώρεση, πριν να είναι πολύ αργά.
Το «Τα Τριαντάφυλλα της Συγγνώμης» είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πώς αισθανθήκατε όταν είδατε για πρώτη φορά την ιστορία σας να γίνεται βιβλίο και να φτάνει στα χέρια των αναγνωστών;
Ήταν μια στιγμή που δύσκολα περιγράφεται. Για να είμαι ειλικρινής, άρχισα να κλαίω από χαρά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι χαρακτήρες, οι σκέψεις και οι λέξεις υπήρχαν μόνο μέσα μου, γραμμένες σε κάτι πρόχειρες σελίδες.
Ξαφνικά όμως, έγιναν ένα πραγματικό βιβλίο που θα μπορούσα να κρατήσω στα χέρια μου και που θα ταξίδευε ανθρώπους που δεν γνώριζα. Αμέσως συνειδητοποίησα πως από εκείνη τη στιγμή, η ιστορία έπαψε να είναι μόνο δική μου …έγινε δική τους.
Έχετε ήδη ξεκινήσει να ετοιμάζετε το δεύτερο βιβλίο σας. Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε γι’ αυτό; Θα κινηθεί σε παρόμοια θεματολογία ή θα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό;
Πράγματι, γράφω ακόμα και δεν έχω ολοκληρώσει το δεύτερο βιβλίο μου. Το μόνο που μπορώ να πω είναι, πως είμαι ενθουσιασμένη και ανυπομονώ να το τελειώσω. Δεν γίνεται όμως, να αποκαλύψω πολλά πράγματα.
Πάντως, υπόσχομαι ότι θα ζήσουν οι αναγνώστες συναισθήματα, καταστάσεις, έρωτες, περιπέτειες και ανατροπές μια άλλης εποχής, που σίγουρα θα τους καθηλώσει και δεν θα το αφήσουν από τα χέρια τους. Είναι μια ιστορία που από τις πρώτες λέξεις σε συνεπαίρνει έχοντας μια δική της ξεχωριστή ταυτότητα.
Αν μπορούσατε να περιγράψετε με λίγα λόγια το συγγραφικό σας ταξίδι μέχρι σήμερα, τι θα λέγατε; Και τι εύχεστε να σας φέρει η συνέχεια;
Θα έλεγα πως ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν πίστευα ότι θα ζήσω τέτοιες καταστάσεις.
Ένα ταξίδι που ξεκίνησε με την ανάγκη μου να γράφω, συνεχίζεται με την ανάγκη μου να επικοινωνώ με τόσους πολλούς ανθρώπους μέσα από τις ιστορίες μου.
Το πρώτο μου βιβλίο, μου έμαθε πως όταν αφήνεις ένα κομμάτι της ψυχής σου πάνω σε ένα χαρτί, μπορεί να αγγίξει και ίσως να αλλάξει μια άλλη ψυχή που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ.
Αυτό, θεωρώ πως είναι θείο δώρο.
Εύχομαι στη συνέχεια, με τη βοήθεια του θεού, να γράψω πολλές ακόμη ιστορίες, που θα αγγίζουν οι σελίδες τους πολύ κόσμο και που θα ταυτίζονται μέσα από αυτές, αφυπνίζοντας ξεχασμένα συναισθήματα, αναμνήσεις, ελπίδες και ίσως τα δικά τους χαμένα ‘’τριαντάφυλλα’’.
Βιογραφικό – Βασιλική Μαστακούρη
Η Βασιλική Μαστακούρη, κατάγεται από το Γύθειο Λακωνίας και τον Αμπελώνα Λάρισας.
Έχει σπουδάσει στη Γυμναστική Ακαδημία Τρικάλων και είναι παντρεμένη με τρία παιδιά.
Είναι η συγγραφέας του μυθιστορήματος «Τα τριαντάφυλλα της συγγνώμης» και αυτή τη στιγμή συγγράφει το δεύτερο βιβλίο της, το οποίο ανυπομονεί να ολοκληρώσει σύντομα.
Στο ελεύθερο χρόνο της, ασχολείται κυρίως με το να γράφει ιστορίες με χαρούμενο τέλος, που αφήνουν μια αίσθηση δικαίωσης και ευτυχίας. Πέρα από την οικογένειά της, που λατρεύει, αγαπά και σέβεται όλους τους ανθρώπους που στον κόσμο αυτό αφήνουν ένα αποτύπωμα χαράς και προσφέρουν ανακούφιση σε όποιον τη χρειάζεται.
«Τα Τριαντάφυλλα της Συγγνώμης» – Η υπόθεση του βιβλίου
«Τα τριαντάφυλλα της συγγνώμης», είναι μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη. Μιλά για την κακοποίηση, τον βιασμό, τη σιωπή, το τραύμα και τον αγώνα μιας γυναίκας, της Έλσας.
Βλέπουμε ένα κορίτσι από την επαρχεία, γεμάτο όνειρα ,μεγαλωμένο σε μια οικογένεια με πολλή αγάπη, να σημαδεύεται ανεπανόρθωτα μέσα από μια σειρά γεγονότων. Ο Ιωνάς, ο Στράτος και ο Παύλος θα εισβάλλουν στη ζωή της, ανατρέποντάς την, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η ηρωίδα μου δεν είναι απλώς ένα θύμα. Είναι μια γυναίκα που παλεύει να ξαναβρεί τον εαυτό της, την αξιοπρέπεια της και τη δύναμη να συνεχίσει.
Δεν θέλησα όμως, το βιβλίο να μείνει μόνο στη σκοτεινή πλευρά της ιστορίας. Με ενδιαφέρει περισσότερο, το τι επακολουθεί μετά. Τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος που έχει προκαλέσει ανείπωτο πόνο έρχεται αντιμέτωπος με τις πράξεις του, αν αναγνωρίζει το κακό που προκάλεσε ζητώντας πραγματικά συγγνώμη.
