Σε ανακοίνωση-απάντηση της Δημοτικής Αρχής Λάρισας στη Συμπαράταξη Λαρισαίων, αναφέρονται τα εξής:
“Η Συμπαράταξη Λαρισαίων επανέρχεται στον διαγωνισμό για τη συντήρηση του πρασίνου, επιχειρώντας να στηρίξει το αφήγημά της σε αριθμούς, τεχνικές προδιαγραφές και αποσπάσματα των μελετών.
Πολύ καλά.
Ας μιλήσουμε λοιπόν με αριθμούς. Με όλους τους αριθμούς. Όχι μόνο με όσους βολεύουν.
Και ας απαντήσει αυτή τη φορά και η ίδια σε πέντε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα.
1. Τι ακριβώς συγκρίνει όταν μιλά για 1,16 εκατ. ευρώ το 2021 και 2,43 εκατ. το 2026;
Οι αριθμοί είναι σωστοί. Αυτό που αποκρύπτεται είναι τι αντιπροσωπεύουν.
Το 2021 η σύμβαση αφορούσε 644,63 στρέμματα. Το 2026 αφορά 1.118,38 στρέμματα: αύξηση 73,5%. Οι εργασίες αυξάνονται από 74 σε 93 άρθρα.
Και μέσα στην ίδια πενταετία το γενικό επίπεδο τιμών αυξήθηκε κατά 27%, το κατώτατο ημερομίσθιο κατά 41,5% και το diesel κατά 70,5%.
Επομένως:
Ποια συγκεκριμένη εργασία θεωρεί η Συμπαράταξη υπερκοστολογημένη; Ποια ποσότητα υπερβολική; Ποια τιμή μονάδας αδικαιολόγητη; Και ποια εργασία προτείνει να αφαιρεθεί;
Μέχρι σήμερα, καμία απάντηση.
2. Πώς οι 20 εργαζόμενοι του 2024 δεν περιόριζαν τον ανταγωνισμό, αλλά οι 10 του 2026 τον περιορίζουν;
Η Συμπαράταξη καταγγέλλει σήμερα την απαίτηση για 10 εργαζομένους με συγκεκριμένες πιστοποιήσεις ως όρο που μπορεί να περιορίσει τον ανταγωνισμό.
Το 2024, όμως, η αντίστοιχη απαίτηση ήταν για 20 εργαζομένους.
Και εκείνη τη διακήρυξη η Συμπαράταξη την υπερψήφισε.
Οι 20 δεν περιόριζαν τον ανταγωνισμό, αλλά οι 10 τον περιορίζουν;
3. Γιατί ό,τι ψήφιζαν ή εφάρμοζαν χθες έγινε «ύποπτο» σήμερα;
Καλαθοφόρο δυνατότητας εργασίας στα 50 μέτρα; Υπήρχε ήδη το 2024.
Τηλεέλεγχος στην άρδευση; Προβλεπόταν ήδη το 2024.
Εξαντλητικές προδιαγραφές μηχανημάτων; Το 2021, επί δικής τους Δημοτικής Αρχής, η διακήρυξη ζητούσε ακόμη και μηχάνημα «τύπου UNIMOG ή AMBIENTE», 4×4, με συγκεκριμένα παρελκόμενα και τεχνικά χαρακτηριστικά.
Τι ακριβώς άλλαξε από τότε; Οι τεχνικές ανάγκες ή η θέση της Συμπαράταξης στα έδρανα;
4. Γιατί το 2+1 στη Λάρισα αποτελεί «ηθικό ζήτημα», αλλά τα 3 χρόνια στην Αθήνα όχι;
Στη Λάρισα η βασική σύμβαση είναι δύο ετών και το τρίτο έτος είναι δικαίωμα προαίρεσης που απαιτεί νέα απόφαση της Αναθέτουσας Αρχής.
Στον Δήμο Αθηναίων η αντίστοιχη σύμβαση είναι τριετής εξαρχής και εκτείνεται επίσης στην επόμενη δημοτική περίοδο.
Γιατί λοιπόν τα τρία χρόνια στην Αθήνα είναι θεμιτός προγραμματισμός, αλλά τα δύο συν ένα δυνητικό τρίτο έτος στη Λάρισα αποτελούν “ηθικό ζήτημα”;
Η θεσμική ευαισθησία δεν μπορεί να αλλάζει ταχυδρομικό κώδικα.
5. Και για την περίφημη «μη ενημέρωση»;
Υπάρχει ένα και μόνο γεγονός: η Συμπαράταξη επισκέφθηκε την αρμόδια Υπηρεσία Πρασίνου, το πρωί της 25ης Αυγούστου, λίγες ώρες πριν από τη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής, ενώ είχαν ήδη προηγηθεί δύο συζητήσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, 20 και 8 ημέρες νωρίτερα.
Και όταν πήγε, ενημερώθηκε μέχρι και για …το χρώμα των σωλήνων.
Αν η ενημέρωση ήταν τόσο επιτακτική, γιατί περίμεναν μέχρι το πρωί της ημέρας της απόφασης για να επισκεφθούν την Υπηρεσία;
Ο χρόνος υπήρχε. Η Υπηρεσία υπήρχε. Η δυνατότητα ενημέρωσης επίσης. Διάθεση μάλλον δεν υπήρχε…
Η Συμπαράταξη έχει κάθε δικαίωμα να αλλάζει άποψη. Δεν μπορεί όμως να ζητά από τους πολίτες να ξεχάσουν τις επιλογές της όταν διοικούσε και τις αποφάσεις που ψήφιζε όταν πέρασε στην αντιπολίτευση.
Γιατί η πολιτική μνήμη μπορεί να είναι επιλεκτική. Τα δημόσια έγγραφα, ευτυχώς, όχι”.
