Του Απόστολου Πιστόλα
Οι εκλογές που έρχονται δε θα είναι άλλη μία απλή εκλογική αναμέτρηση. Θα καθορίσουν τις ιδέες, τις πολιτικές και τα πρόσωπα που θα επιβιώσουν στο νέο πολιτικό σκηνικό που θα διαμορφωθεί τις επόμενες δεκαετίες. Διεξάγονται μέσα σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών στο δυτικό κόσμο. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις, η κρίση στη διαχείριση της μετανάστευσης (νόμιμης και παράνομης) και της εισαγόμενης εγκληματικότητας που θεριεύει, η κρίση της αγοραστικής δύναμης και η έλλειψη ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας θέτουν το πλαίσιο του μακροπεριβάλλοντος.
Παράλληλα, ελληνική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, την επερχόμενη κρίση με την Τουρκία, τη διαμάχη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης όσον αφορά το κράτος δικαίου αλλά και την με μικρά βήματα αλλά συνεχιζόμενη αύξηση της εισαγόμενης εγκληματικότητας. Ο συνδυασμός όλων αυτών έχουν κάνει ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος, όπως και σε όλη την Ευρώπη, να έχει στρίψει προς πιο συντηρητικές πολιτικές. Το γεγονός μάλιστα πως στην ευρωπαϊκή, και την ελληνική, αριστερά ασχολούνται περισσότερο με το πόσα φύλα υπάρχουν και με το τι είναι γυναίκα σπρώχνει την άλλοτε βάση της, την εργατική τάξη, προς συντηρητικές εκλογικές επιλογές.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επέλεξε να απομακρυνθεί από τη συντηρητική της βάση και να προσεγγίσει άλλα εκλογικά κοινά. Να δυσαρεστήσει ψηφοφόρους που είχαν παντρευτεί το κόμμα της ΝΔ και να προσεγγίσει ψηφοφόρους «της μιας βραδιάς». Αυτό οδήγησε το 7% που είχε η ΝΔ στα δεξιά της να τριπλασιαστεί μέσα σε λίγα χρόνια. Κι εκεί ο πρωθυπουργός, ίσως παρασυρμένος από τη μέθη μιας φαινομενικής παντοδυναμίας μετά το 41% – 17% και και την κατάρρευση του δευτέρου πόλου εξουσίας έκανε το μεγάλο λάθος: διέγραψε τον Αντώνη Σαμαρά. Μέσα στην αλαζονεία της πρόσκαιρης κυριαρχίας δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι κατάλαβαν πως μόλις είχαν ξεκινήσει ένα ντόμινο από το οποίο στο τέλος θα κινδύνευαν οι ίδιοι. Διότι, όσο και να προσπαθούν να το προωθήσουν επειδή θεωρούν πως τους βολεύει, αντίπαλος της ΝΔ δεν είναι η συρρικνωμένη αριστερά που έχει χάσει την ιδεολογική της ταυτότητα και προσπαθεί να ξαναζωντανέψει μέσω υπεράσπισης λοάτκι και μεταναστών. Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας που, ορθά για τον ίδιο, μαζεύει τα σπασμένα κομμάτια αυτής και τα ξανακολλά. Αντίπαλος της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ο πραγματικός εαυτός της ΝΔ. Αυτός που η κυβέρνηση άφησε να ξεθωριάσει για να φαντάζει όμορφο ένα φτιασιδομένο, ξένο για την παράταξη προσωπείο.
Σε μια αγορά που συνεχώς μεγαλώνει και δημιουργούνται όλο και περισσότερα «μικρά μαγαζιά», ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπρωξε τον μόνο συντηρητικό πολιτικό που μπορεί να αποτελέσει το «σούπερ μάρκετ» που θα μαζέψει τους καταναλωτές/ψηφοφόρους και θα δημιουργήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο, οδηγώντας κάποια από τα «μικρά μαγαζιά» σε κλείσιμο. Γιατί είναι ο μοναδικός που μπορεί να το κάνει αυτό; Διότι και εξουδετερώνει όπλα της κυβέρνησης και υπενθυμίζει τα τρωτά της σημεία.
Πρώτα από όλα το κύριο επικοινωνιακό μήνυμα της κυβέρνησης πως μόνο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη μπορεί να υπάρξει σταθερότητα. Αυτό το επιχείρημα δε μπορεί να πετύχει όταν θα έχει απέναντί του τον Αντώνη Σαμαρά που, μέσα σε μια ταραγμένη περίοδο, έσωσε το καράβι από τα βράχια και το έφερε σε μια σταθερή και ανοδική πορεία, πριν η κυβέρνησή του πέσει εξαιτίας της εκλογής ΠτΔ. Ενσαρκώνει αυτό που ζητάει ο περισσότερος κόσμος «αλλαγή με σταθερότητα». Το ότι έχει κυβερνήσει είναι ατού του και απέναντι στους αρχηγούς των «μικρών μαγαζιών» των δεξιών της ΝΔ κομμάτων. Η ψήφος στον Αντώνη Σαμαρά θα δηλώνει αλλαγή, δε θα είναι πείραμα.
Δεύτερον, και κομβικό, θυμίζεις στους όλο και περισσότερους ψηφοφόρους που έμειναν, είτε και με την ψήφο τους είτε μόνο ιδεολογικά, εντός παράταξης αλλά εκτός ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη ότι υπάρχει εναλλακτική εντός της παρατάξεως. Οι ψηφοφόροι αυτοί καταλαβαίνουν το παράδοξο πως για να σωθεί η ΝΔ θα πρέπει να μην ψηφιστεί. Ένα κόμμα Σαμαρά τους δίνει το δικαίωμα να ψηφίσουν κάτι άλλο, δίχως να φύγουν από την παράταξη. Αυτή η πραγματικότητα υποτιμήθηκε πολύ από το Μαξίμου. Τώρα θα τη βρουν μπροστά τους.
Παράλληλα, οι απόψεις Σαμαρά κουμπώνουν με την κριτική μια σημαντικής μερίδας του εκλογικού σώματος με μια σειρά ζητημάτων. Από τα ελληνοτουρκικά και το εκτός λογικής «σύμφωνο φιλίας» που η Τουρκία έχει κάνει κουρελόχαρτο, το μεταναστευτικό, που ο πρωθυπουργός λέει ότι έχει λύσει αλλά τα καράβια συνεχίζουν να έρχονται και η εγκληματικότητα να αυξάνεται. Το κράτος δικαίου και τις υποκλοπές, όπου ζητά να μάθεις ποιος έδωσε εντολή για παρακολούθησή του και κυβέρνηση και δικαιοσύνη κωφεύουν και σιωπούν.
Στο Μαξίμου δεν υπολόγισαν και κάτι ακόμα που «κουμπώνει» σαν κομμάτι παζλ με το πρώτο σημείο που ανέφερα. Πως μετά από οκτώ χρόνια διακυβέρνησης η κούραση του κόσμου από την χαμηλή αγοραστική δύναμη και όλα τα υπόλοιπα προαναφεθέντα ζητήματα, αλλά και από το να βλέπει συνεχώς τα ίδια πρόσωπα, χτυπάει τον πρωθυπουργό. Εάν στις επερχόμενες εκλογές κυριαρχήσει σε μια σημαντική μερίδα του κόσμου το συναίσθημα, που ήδη γίνεται, και στο επίκεντρο της συζήτησης μπει το «να φύγει ο Μητσοτάκης», όχι απλά ως πρόσωπο αλλά ως νοοτροπία διακυβέρνησης, τότε ο Αντώνης Σαμαράς θα γίνει η μοναδική εναλλακτική και για ψηφοφόρους άλλων ιδεολογιών και πεποιθήσεων αφού μόνο αυτός θα μπορεί να εγγυηθεί αυτήν την αλλαγή. Και τα ποσοστά που θα λάβει το κόμμα του σε μια τέτοια περίπτωση θα εκπλήξουν πολλούς.
Μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό και βολικό για εκείνη δίπολο με τον Αλέξη Τσίπρα. Η μάχη ουσίας όμως είναι άλλη. Αυτή με τον αυθεντικό εαυτό της παράταξης.
