Η Ισπανία θρηνεί την απώλεια ενός φολκλορικού, όσο και απρόσιτου, ήρωά της, μια και ο Μάρκος Ροντρίγκεθ Παντόχα, ο άνθρωπος που έζησε για 12 χρόνια ολοκληρωτικά στη φύση και παρέα με τους λύκους, πέθανε στην ηλικία των 80 στις 15 Αυγούστου 2026. Γνωστός ως «παιδί-λύκος της Σιέρα Μορένα», άφησε την τελευταία πνοή του στην Ουρένσε. Για μια ντουζίνα έτη δεν έβλεπε ανθρώπους, με παρέα μόνο μια αγέλη λύκων, όπως ανέφερε η ισπανική ιστοσελίδα 20minutos. Προκύπτει από την εξομολόγηση του ίδιου του «Μόγλη της Ισπανίας» ότι ήταν τα πλέον ευτυχισμένα χρόνια στη ζωή του. Μάλιστα, σε μια αντίθεση που δεν είναι σπάνια στο ανθρώπινο είδος αλλά αντιτίθεται στους δεδηλωμένους κανόνες, είχε τονίσει πως πέρασε δύσκολα ως παιδί, καθώς είχε βιώσει τόσο κακοποίηση όσο και πείνα.
Η Ανιόρα και η ανιοράνσα
Ανιοράνσα αποκαλούν οι Αργεντινοί το νόστιμο ήμαρ, την επιστροφή στην πατρίδα από ξένο τόπο, αλλά ουδόλως ταιριάζει με την ιστορία του Μάρκος Ροντρίγκεθ Παντόχα, ο οποίος το 1946 γεννήθηκε στην Ανόρα της Κόρδοβας. Μόλις τριών ετών έμεινε ορφανός από μητέρα, η οποία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού για το όγδοο παιδί της. Σε μια κλασική περίπτωση παραμυθιού, η μητριά του, δηλαδή η επόμενη σύζυγος του πατέρα της, με παιδί από τον επόμενο γάμο, φέρεται να τον κακομεταχειριζόταν από μικρή ηλικία.
Η Φουενκαλιέντε της Σιέρα Μορένα ήταν ο επόμενος σταθμός για την οικογένεια. Σε μία κατάσταση που προσιδιάζει στο μεσαιώνα και την οποία ανέφερε η «La Vanguardia», όταν ο Μάρκος ήταν μόλις έξι ετών, η οικογένειά του τον πούλησε σε έναν κτηνοτρόφο, ο οποίος τον έστειλε να ζήσει μαζί με έναν βοσκό σε μια σπηλιά στην ορεινή περιοχή της Καρδένια. Ο πιτσιρικάς έμεινε μόνος του όταν πέθανε ο βοσκός, όχι πολύ αργότερα από την «πώλησή». Έτσι, ξεκίνησε να… χορεύει με τους λύκους. Συγκεκριμένα, τα ισπανικά ΜΜΕ ανέφεραν πως οι λύκοι τον φρόντισαν λες και ήταν δικός τους. «Η πρώτη επαφή που θυμάμαι με τους λύκους είναι ότι αποκοιμήθηκα μαζί με τα μικρά τους», είχε πει το 2010 σε συνέντευξή του.
Τον ανακάλυψαν
Από εκεί, ο Μάρκος, που είχε μάθει κάποια πράγματα δίπλα στο βοσκό, μπόρεσε να επιβιώσει. Έμεινε για 12 χρόνια στη φύση, έβρισκε τροφή και επικοινωνούσε με ήχους. Όπως είχε περιγράψει, ζούσε «σαν ένας από τους λύκους». Λες και από ταινία, χρησιμοποιούσε ήχους και ουρλιαχτά για να επικοινωνήσει, ενώ είχε μάθει επίσης να μιμείται το τραγούδι των πουλιών, να καλεί ελάφια και να κατασκευάζει αυτοσχέδιες φλογέρες από ξύλο. «Αν ήθελα να ψαρέψω, πήγαινα στο ποτάμι. Αν ήθελα ένα κουνέλι, το έπιανα. Αν ήθελα ένα ελάφι, φώναζα τους γονείς μου, τους λύκους, με ένα ουρλιαχτό» είχε πει.
Ωστόσο, ο χρόνος του ως «Μόγλης» τελείωσε το 1965. Εκείνα τα χρόνια θα τον ακολουθούσαν όσο προσπαθούσε να επιβιώσει στον πολιτισμό. Η ισπανική Χωροφυλακή τον ανακάλυψε στην ηλικία των 19, ωστόσο δεν ήταν εύκολο αυτό που επακολούθησε για τον ίδιο. Είχε ζήσει την απόλυτη ελευθερία σε συγκερασμένο με την αρχέγονη ασφάλεια. Όταν τον έπιασαν, ούρλιαζε και αντιδρούσε. Οι αστυνομικοί τον έδεσαν και τον μετέφεραν πίσω στο Φουενκαλιέντε. Μοναχές και ένας ιερέας προσπάθησαν να του μάθουν ξανά να μιλά, να ντύνεται, να περπατά όρθιος και να χρησιμοποιεί μαχαιροπίρουνα.
Στη συνέχεια νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Ανάρρωσης του ιδρύματος Βαγέχο στη Μαδρίτη και όταν κρίθηκε ότι μπορούσε να επιστρέψει στην κοινωνία, μετακόμισε στη Μαγιόρκα, όπου έμενε σε ξενώνα δουλεύοντας για να καλύπτει τα έξοδά του.
Μετέδιδε την αγάπη του στα παιδιά
Ο ίδιος είχε περιγράψει ότι ένιωθε πως οι άνθρωποι δεν τον καταλάβαιναν και ότι δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στους κανόνες της κοινωνίας. Παρά τις δυσκολίες, ο Μάρκος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη φύση και κλήθηκε από δήμους και οργανώσεις να μιλήσει για την εμπειρία του με τα ζώα. Ιδιαίτερη αδυναμία είχε στα παιδιά, στα οποία συχνά μιλούσε για την ανάγκη να αγαπούν και να φροντίζουν τα ζώα.
Άνθρωποι που τον γνώρισαν τον χαρακτήρισαν έναν «Ισπανό Μόγλη», έναν άνθρωπο δεμένο με τη γη, τον αέρα και τη φύση. Ο ίδιος δεν έκρυβε ποτέ ότι τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής του ήταν εκείνα που πέρασε με τους λύκους.
Τα τελευταία χρόνια έζησε στο Ράντε, κοντά στην Ουρένσε, όπου φιλοξενήθηκε από τον Μανουέλ Μπαραντέλα Λοσάδα, έναν συνταξιούχο αστυνομικό τον οποίο αποκαλούσε «αρχηγό». Μετά τον θάνατό του, μια ολλανδική οικογένεια ανέλαβε να τον στηρίξει.
Η ιστορία του Μάρκος Ροντρίγκεθ Παντόχα αποτέλεσε αντικείμενο ακαδημαϊκών μελετών, βιβλίων και κινηματογραφικών παραγωγών. Ο καθηγητής Γκαμπριέλ Γιανέρ Μανίλα, από το Πανεπιστήμιο των Βαλεαρίδων Νήσων, εκπόνησε διδακτορική διατριβή για την ιστορία του και αργότερα τη μετέτρεψε στο βιβλίο «Έχω παίξει με λύκους». Το 2010 η ζωή του μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Entrelobos» του Γκεράρντο Ολιβάρες, στην οποία εμφανίστηκε και ο ίδιος στο τέλος της ταινίας.
