Ο Κώστας Βιδάλης ήρθε στη ζωή στην Αθήνα το 1904.
Από τα 12 του χρόνια έκανε διάφορες δουλειές λόγω της φτώχειας. Μολονότι για ένα διάστημα άφησε το σχολείο, κατόρθωσε τελικά να περάσει τις εξετάσεις για τη Νομική, την οποία δεν ολοκλήρωσε γιατί αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία.
Διακρίνεται στο οικονομικό ρεπορτάζ, ως συνεργάτης διαφόρων καθημερινών και περιοδικών εντύπων. Το 1924 σε ηλικία 20 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στον Ριζοσπάστη.
Το 1936 πήγε ως απεσταλμένος του Ριζοσπάστη στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης, που προγραμματιζόταν ως απάντηση στους Ολυμπιακούς αγώνες στο ναζιστικό Βερολίνο. Ο Βιδάλης θα δει το ξέσπασμα του εμφυλίου μετά το φρανκικό πραξικόπημα και θα επιστρέψει στην Αθήνα, όπου στις 4 Αυγούστου θα επιβληθεί η δικτατορία του Μεταξά. Συνεχίζει τα μαχητικά του ρεπορτάζ και μάλιστα εξορίζεται στα Κύθηρα λόγω της αποκάλυψης σκανδάλου γύρω από τον ισχυρό επιχειρηματία κι έμπιστο του καθεστώτος Μποδοσάκη.
Πέρα από τη δημοσιογραφική του δράση θα αναδειχθεί και σε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών. Το 1941 μπαίνει στο ΚΚΕ και πρωταγωνιστεί στην έντυπη προπαγάνδιση της εαμικής αντίστασης, όντας και γραμματέας της Επιτροπής Κεντρικής Διαφώτισης του ΕΑΜ.
Καθοριστικός ήταν ο ρόλος του στο στήσιμο του δικτύου του παράνομου αντιστασιακού τύπου, με ναυαρχίδα τη θρυλική “Ελεύθερη Ελλάδα”, που στήθηκε σε μυστικό τυπογραφείο στην Καλλιθέα. Ο ίδιος κατέγραψε από κοντά, κατόπιν σχετικής εντολής της ΚΕ του ΕΑΜ το 1944 όλη την εποποιία που διεξαγόταν στην Ελεύθερη Ελλάδα, με ιδιαίτερη στιγμή τη μάχη τη σοδειάς στο θεσσαλικό κάμπο το καλοκαίρι του 1944, όπου όπως σημείωνε ο Ριζοσπάστης μετά το θάνατό του, είχε περπατήσει μεσάνυχτα, είχε περάσει όλες τις επικίνδυνες γραμμές, γύρισε μαύρος με πρησμένα τα μάτια από την κακουχία..
Η Θεσσαλία ειδικά είχε χτυπηθεί πολύ άγρια από τις “εκκαθαριστικές επιχειρήσεις” του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξεως Σπύρου Θεοτόκη, με σπιτφάιρς, ρουκετοβόλα και τανκς, που παρότι όπως έλεγε ο Βιδάλης έριχναν “στο γάμο του Καραγκιόζη” σκορπούσαν τον τρόμο στους αμάχους. Παράλληλα ο στρατηγός Γεωργούλης είχε επιβάλει τον πλήρη ελεγχό του στην περιοχή, μέσω των τρομοκρατικών ακροδεξιών ληστοσυμμοριών του Σούρλα, του Καλαμπαλίκη και του Τσαντούλα.
Ο Βιδάλης επέμεινε για λόγους αρχής και καθήκοντος να μεταβεί στην Θεσσαλία, καθώς έκρινε ότι δεν μπορούσε να καλύψει επαρκώς τα γεγονότα βασισμένος στις “μπούρδες του Θεοτόκη”, όπως έλεγε. Λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής ο διευθυντής της εφημερίδας Καραγιώργης προσπάθησε να τον αποτρέψει αλλά μάταια. Αναχώρησε από την Αθήνα στις 11 του μηνός, έχοντας πλήρη συναίσθηση των κινδύνων. Στις 13 Αυγούστου έστειλε το τελευταίο του μήνυμα στην εφημερίδα, προαναγγέλλοντας την επιστροφή του στις 16 με “φοβερό υλικό” όπως έλεγε.
Δεν πρόλαβε όμως να πραγματοποιήσει αυτό το ταξίδι. Την ίδια μέρα στον Πλατύκαμπο, στο δρόμο από τη Λάρισα για το Βόλο, είκοσι παρακρατικοί του Σούρλα θα κυκλώσουν το τραίνο. Ένας αυτόπτης μάρτυρας εκμυστηρεύθηκε αργότερα στον τότε διευθυντή του Ριζοσπάστη Κώστα Καραγιώργη τη σκηνή της σύλληψης: «Κατέβασαν από το τρένο κάποιον άντρα έως 40 χρόνων, που φορούσε άσπρο κοστούμι.
Οι χωροφύλακες έκαναν ότι χάζευαν χωρίς να αντιδρούν. Οι ένοπλοι πήραν τον αιχμάλωτο, το τρένο ξεκίνησε πάλι…». Οι Σουρλάδες των βάζουν σε αυτοκίνητο και πηγαίνουν προς τη Μελία. Μπαίνουν στο καφενείο όπου ο Βιδάλης συζητά με τους χωρικούς ψύχραιμος, κρατώντας σημειώσεις στο πακέτο των τσιγάρων, καθώς οι συμμορίτες του είχαν πάρει το χαρτοφύλακα. Μια περαστική κοπέλα ακούγουντας τους ψιθύρους των Σουρλάδων ταράχτηκε κι έφυγε τρέχοντας και τότε ο Βιδάλης συνειδητοποίησε την τύχη που τον περίμενε, αντιδρώντας και πάλι νηφάλια.
Ο φόνος έγινε το ίδιο βράδυ, αφού πρώτα τον γδύσανε, του πήρανε τα ρούχα και τον βασάνισαν ανακρίνοντάς τον με ρόπαλα. Αφού ξεψύχησε τα ξημερώματα για να βεβαιωθούν του έριξαν μερικές σφαίρες, βάζοντας το πτώμα του, που δεν βρέθηκε ποτέ στο αυτοκίνητο προς άγνωστη κατεύθυνση.
Λέγεται πως αφέθηκε άταφος να τον φάνε τα όρνια. Η κυβέρνηση προσπάθησε να θολώσει τα νερά, αποφεύγοντας να επιβεβαιώσει την είδηση της δολοφονίας και προσπαθώντας να αποποιηθεί τις ευθύνες της, συγκαλύπτοντας την υπόθεση κι αφήνοντας στο απυρόβλητο τους εκτελεστές.
Μπορεί ο Κώστας Βιδάλης να μην πρόλαβε να δημοσιεύσει το ρεπορτάζ για την τρομοκρατία στη Θεσσαλία, έγραψε ωστόσο τον τραγικό του επίλογο με το ίδιο του το αίμα. Στο χωριό Μελία έχει τοποθετηθεί μνημείο.
