Ένα βιωματικό εργαστήριο διοργανώθηκε από δύο Λαρισαίες ,τη Γούση Ναταλία και τη Ματθαίου Ζωή στο Μύλο του Παππά , στην αίθουσα σεμιναρίων του ισογείου, την Παρασκευή 8 Μαΐου υπό την αιγίδα της αντιδημαρχίας πολιτισμού του δήμου Λάρισας.
Το βιωματικό εργαστήριο ακολούθησε λίγες μέρες μετά το φεστιβάλ για την έμφυλη ισότητα αλλά στην ουσία κινήθηκε στον ίδιο άξονα εφόσον η ενδομητρίωση είναι μια κατ΄εξοχήν υπόθεση για άτομα με μήτρα. Υπόθεση για την οποία μπορούμε να πούμε ότι είναι αόρατη, αδιάγνωστη, παραμελημένη για χρόνια πολύ συχνά. Ίσως γιατί αφορά άτομα με μήτρα και όχι άντρες πάνω στους οποίους δοκιμάζονται και κατασκευάζονται τα φάρμακα χωρίς να λαμβάνονται υπόψη η διαφορετικότητα και οι ιδιαίτερες βιολογικές και σωματικές ανάγκες των ανθρώπων με γυναικεία ανατομία.
Η ενδομητρίωση χαρακτηρίζεται από την παρουσία και ανάπτυξη ιστού που προσομοιάζει μορφολογικά και λειτουργικά με το ενδομήτριο στην κοιλιακή χώρα, στα γειτονικά όργανα και όχι μόνο – δημιουργεί αφόρητους πόνους, υπογονιμότητα ,προβλήματα του πεπτικού, ουροποιητικού, στέρηση από σημαντικές στιγμές της καθημερινότητας λόγω των συχνών νοσηλειών που απαιτούνται. Πολλά άτομα φτάνουν αδιάγνωστα σε μεγάλη ηλικία έχοντας «κολλήσει» τα όργανα στην κοιλιακή χώρα μεταξύ τους.
Εκτός από τις νοσηλείες , πραγματοποιούνται πολλά και βαριά χειρουργεία ενώ έχουν προηγηθεί αποπροσανατολιστικές διαγνώσεις με δραματικές συνέπειες για την υγεία και για τον ψυχισμό τους. Πολύ συχνά οι γυναικολόγοι δηλώνουν ότι την ενδομητρίωση την έχουν συναντήσει μόνο στη βιβλιογραφία ή ως άκουσμα σε κάποιο συνέδριο μετά την αποφοίτηση τη στιγμή που ένα στα δέκα τουλάχιστον άτομα με μήτρα έχουν ενδομητρίωση. Ένα παράδειγμα είναι ότι ενώ έχει την ίδια νοσηρότητα με το διαβήτη όλοι γνωρίζουν τη λέξη διαβήτης ενώ τη λέξη ενδομητρίωση ελάχιστοι. Επίσης έως και τώρα τα άτομα χαρακτηρίζονται υπερβολίκα και κατά φαντασίαν ασθενείς.
Το τελευταίο διάστημα μέσω του διαδικτύου, ενημερώνονται και υποστηρίζονται μεταξύ τους, γεγονός που ήταν και ο βασικός στόχος του εργαστηρίου: με βιωματικό τρόπο να ενημερώσει, να επικοινωνήσει, να αναδείξει , να συσπειρώσει και να εμψυχώσει άτομα με ενδομητρίωση.
Παράλληλα, προβλήθηκε η ταινία μικρού μήκους This Is Endometriosis των Georgie Wileman και Matt Houghton, η οποία βραβεύτηκε το 2026 με το BAFTA Καλύτερης Βρετανικής Ταινίας Μικρού Μήκους. Μέσα από προσωπικό αρχειακό υλικό, αυτοβιογραφική αφήγηση και τη φωτογραφική ματιά της Wileman, η ταινία καταγράφει με βιωματικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο την εμπειρία ζωής με την ενδομητρίωση, αναδεικνύοντας παράλληλα τη δυσπιστία που συχνά αντιμετωπίζουν τα άτομα με τη νόσο, αλλά και τη σημασία της κοινότητας και της αλληλεγγύης.
