Στην καρδιά της χερσονήσου του Πηλίου, στη σημερινή γεωγραφική περιφέρεια του Δήμου Νοτίου Πηλίου και πολύ κοντά στον ομώνυμο παραθαλάσσιο οικισμό της Κορόπης, βρισκόταν κατά την αρχαιότητα ένας από τους πιο σημαντικούς θρησκευτικούς, λατρευτικούς και πολιτικούς πυρήνες της Θεσσαλίας, η αρχαία Κορόπη.
Η πόλη αυτή, αν και μικρή σε έκταση σε σύγκριση με τις μεγάλες μητροπόλεις της νότιας Ελλάδας, κατείχε περίοπτη θέση στον αρχαίο κόσμο χάρη στο φημισμένο Ιερό και Μαντείο του Κοροπαίου Απόλλωνα.
Το μαντείο αυτό αποτελούσε το θρησκευτικό επίκεντρο του έθνους των Μαγνήτων και γνώρισε μακρά περίοδο ακμής από τους αρχαϊκούς χρόνους έως και τη ρωμαϊκή εποχή, συνδέοντας άμεσα την πνευματική ζωή με τις πολιτικές εξελίξεις της περιοχής.
Η Κορόπη αναφέρεται από αρχαίους γεωγράφους, όπως ο Στράβων, και ιστορικούς ως ένας οργανωμένος οικισμός των Μαγνήτων. Το σημαντικότερο ορόσημο στην ιστορία της πόλης σημειώθηκε το 293 π.Χ., όταν ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Δημήτριος ο Πολιορκητής, ίδρυσε την ισχυρή κοντινή πόλη της Δημητριάδος.
Στο πλαίσιο του συνοικισμού αυτού, η αρχαία Κορόπη, μαζί με άλλες γειτονικές πολίχνες, ενσωματώθηκε πολιτικά στη Δημητριάδα. Ο θεός Απόλλων λατρευόταν στην Κορόπη με την ειδική προσωνυμία «Κοροπαίος», γεγονός που υποδηλώνει τον στενό δεσμό του θεού του φωτός, της μουσικής και της προφητείας με τη συγκεκριμένη τοπική κοινότητα.
Ο ναός ήταν χτισμένος σε στρατηγικό σημείο, με τις ιστορικές και αρχαιολογικές ενδείξεις να τοποθετούν τα κατάλοιπά του στις θέσεις Πετράλωνα, Λωτός, Ράμνος ή Παλαιοεκκλησιά.
Οι πρώτες συστηματικές ανασκαφικές απόπειρες στις αρχές του 20ού αιώνα από τον αρχαιολόγο Απόστολο Αρβανιτόπουλο έφεραν στο φως τμήματα ενός επιμήκους ορθογώνιου οικοδομήματος που προσομοίαζε με στοά, το οποίο ερμηνεύτηκε ως ο περίβολος του ιερού.
Κάτω από τον λόφο Πετράλωνα, κοντά στην κοίτη του ποταμού, εντοπίστηκαν αρχιτεκτονικά λείψανα που ανήκουν στον αρχαϊκό ναό, καθώς και μεταγενέστερες φάσεις του. Ανάμεσα στα σημαντικότερα ευρήματα της περιοχής περιλαμβάνονται μελανόμορφα αγγεία, πήλινες πλάκες με ανάγλυφες παραστάσεις, καθώς και βάθρα αναθηματικών αγαλμάτων, τα οποία σήμερα φυλάσσονται και εκτίθενται στο Αθανασάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου.
Το μαντείο της Κορόπης αποτελούσε ένα από τα πιο ονομαστά τοπικά μαντεία του ελλαδικού χώρου, λειτουργώντας ως μια μικρογραφία των Δελφών για την περιοχή της Θεσσαλίας. Στο μαντείο αυτό, οι πιστοί προσέρχονταν για να ζητήσουν τη συμβουλή του θεού για προσωπικά, θρησκευτικά ή πολιτικά ζητήματα. Την ευθύνη για τη μετάδοση των χρησμών είχε ο «ιερομνήμων»,αξιωματούχος που λειτουργούσε ως διάμεσος μεταξύ του θείου και των ανθρώπων.
Η σπουδαιότερη γραπτή μαρτυρία για τη λειτουργία του μαντείου ήρθε στο φως το 1882, όταν κοντά στον οικισμό ανακαλύφθηκε μια μεγάλη επιγραφή: το περίφημο ψήφισμα της Δημητριάδος. Το κείμενο αυτό, που χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ., αποτελεί έναν εξαιρετικά λεπτομερή κανονισμό λειτουργίας του μαντείου. Ορίζει με ακρίβεια τις ημέρες και τις ώρες κατά τις οποίες ο θεός δεχόταν ερωτήματα, τη διαδικασία τήρησης της δημόσιας τάξης από ειδικούς ραβδούχους, καθώς και τη σύνθεση της επιτροπής (αποτελούμενης από τον στρατηγό των Μαγνήτων, τον ιερέα και τον γραμματέα) που επέβλεπε τη χρησμοδοσία.
Η ύπαρξη αυτού του ψηφίσματος αποδεικνύει ότι το μαντείο δεν ήταν απλώς ένας χώρος δεισιδαιμονίας, αλλά ένας αυστηρά οργανωμένος θεσμός με νομικό και πολιτικό κύρος. Συμπερασματικά, η αρχαία Κορόπη και το ιερό του Κοροπαίου Απόλλωνα συνθέτουν ένα μοναδικό κεφάλαιο της θεσσαλικής αρχαιολογίας και της αρχαίας ελληνικής λατρείας.
Στο βίντεο, ο αρχιτέκτονας Δημήτριος Καραγκούνης, Επίτιμος Προϊστάμενος του Τμήματος Αρχαιολογικών Έργων και Μελετών της ΕΦΑΛΑΡ πραγματοποιεί ένα οδοιπορικό στον ευρύτερο χώρο της αρχαίας Κορόπης σχολιάζοντας την σημερινή κατάσταση …
