Σε ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής Π.Ε. Λάρισας της ΕΛ.Α.Σ, αναφέρονται τα ακόλουθα:
“Η 28η Οκτωβρίου είναι ημέρα ιστορικής μνήμης, τιμής και αγώνα. Είναι η ημέρα που ο ελληνικός λαός ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό, υπερασπιζόμενος την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία. Είναι μια ημέρα που δεν προσφέρεται για πολιτικές φιέστες, ούτε για την αναβίωση των πιο σκοτεινών ιδεολογιών της ευρωπαϊκής ιστορίας.
Κι όμως, στη Θεσσαλονίκη, ανήμερα της εθνικής επετείου, ο Ηλίας Κασιδιάρης, πρόσφατα αποφυλακισμένος μετά από καταδίκη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, επέλεξε να πραγματοποιήσει συνέντευξη Τύπου και να επιχειρήσει να επανέλθει στο δημόσιο διάλογο και στο πολιτικό προσκήνιο. Η απάντηση της κοινωνίας ήταν η αυτονόητη: η αντιφασιστική κινητοποίηση και η ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε κάθε απόπειρα πολιτικής επανεμφάνισης του νεοναζισμού.
Η απάντηση, όμως, της κυβέρνησης ήταν η αστυνομική καταστολή. Με την ανάπτυξη ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, τη χρήση χημικών και δακρυγόνων και, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τις εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας, με ακραία περιστατικά αστυνομικής βίας σε βάρος διαδηλωτών, η κυβέρνηση επέλεξε να αντιμετωπίσει την αντιφασιστική διαμαρτυρία ως απειλή για τη δημόσια τάξη.
Ιδιαίτερα σοκαριστικές είναι οι εικόνες της βίαιης μεταχείρισης διαδηλωτή από αστυνομικούς. Η αστυνομική εξουσία δεν μπορεί να λειτουργεί ανεξέλεγκτα, ούτε να μετατρέπει την προστασία της δημόσιας τάξης σε άλλοθι για την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Αναδύονται λοιπόν αμείλικτα πολιτικά ερωτήματα. Με ποια λογική η πολιτική δραστηριοποίηση ενός ανθρώπου καταδικασμένου για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση αντιμετωπίζεται ως αυτονόητη έκφραση δικαιώματος, ενώ η αντιφασιστική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με χημικά, ξύλο και καταστολή;
Επιπλέον, η δήλωση του υπουργού Μάκη Βορίδη, σύμφωνα με την οποία ο Κασιδιάρης έχει δικαίωμα να οργανώνει πολιτικές εκδηλώσεις, δεν μπορεί να αποσυνδέεται από όσα συνέβησαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Ασφαλώς, τα δικαιώματα και οι ελευθερίες πρέπει να προστατεύονται για όλους, στο πλαίσιο του Συντάγματος και των νόμων. Όμως η δημοκρατία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα ουδέτερο πεδίο που εξισώνει τον αντι-φασιστικό αγώνα με την πολιτική νομιμοποίηση του νεοναζισμού.
Επίσης, η επίκληση των δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν μπορεί να γίνεται επιλεκτικά. Δεν μπορεί να αποτελεί υπέρτατη αρχή όταν αφορά την πολιτική επανεμφάνιση ενός κατα-δικασμένου νεοναζιστή και να μετατρέπεται σε αναλώσιμο δικαίωμα όταν αφορά πολίτες που διαδηλώνουν εναντίον του φασισμού.
Η δημοκρατία δεν απειλείται από εκείνους που διαδηλώνουν ενάντια στον φασισμό. Απειλείται όταν ο φασισμός επιχειρεί να εμφανιστεί με κοινοβουλευτικό προσωπείο, όταν η ιστορική μνήμη εργαλειοποιείται και όταν η κρατική καταστολή στρέφεται απέναντι σε όσους υπερασπίζονται τις δημοκρατικές αξίες.
Δεν ξεχνάμε ότι ο φασισμός δεν εμφανίστηκε στην ιστορία φορώντας πάντοτε τη στολή του. Συχνά επιχείρησε να φορέσει τον μανδύα της πολιτικής κανονικότητας, αξιοποιώντας τις ανοχές, τις σιωπές και τις αντιφάσεις των δημοκρατικών θεσμών. Γι’ αυτό και ο αντιφασιστικός αγώνας δεν είναι ούτε ακραία πολιτική επιλογή ούτε ζήτημα κομματικής ταυτότητας. Είναι ιστορική, πολιτική και ηθική υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη.
Απαιτούμε λοιπόν:
– Την πλήρη διερεύνηση των περιστατικών αστυνομικής βίας στη Θεσσαλονίκη και την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αναλογούν.
– Την άμεση διερεύνηση της βίαιης μεταχείρισης του διαδηλωτή και την προστασία των δικαιωμάτων όλων όσοι συμμετείχαν στην κινητοποίηση.
– Την πολιτική λογοδοσία της κυβέρνησης για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε την αντιφασιστική διαμαρτυρία.
– Τον απόλυτο σεβασμό του δικαιώματος στην ειρηνική συνάθροιση και την ελεύθερη έκφραση.
– Τη σαφή και χωρίς αστερίσκους καταδίκη κάθε μορφής φασισμού, νεοναζισμού και ρατσιστικής βίας.
Ο φασισμός δεν είναι άποψη. Είναι απειλή για τη δημοκρατία. Και απέναντί του δεν χωρούν ούτε ανοχή ούτε σιωπή”.
