Διαφορετικούς τόνους είχε φέτος ο εορτασμός της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940 στα εκπαιδευτήρια Μ.Ν. Ράπτου. Παράλληλα με το παραδοσιακό περιεχόμενο (τα τραγούδια από τις χορωδίες, τα ποιήματα, τα θεατρικά, τους χορούς κ.λπ) δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στην ενημέρωση και στην ευαισθητοποίηση των μεγαλύτερων παιδιών στην αναβίωση του ναζισμού και στη έξαρση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού.
Στον εορτασμό του Γυμνασίου, η κεντρική ομιλία του συνταξιούχου εκπαιδευτικού Μωυσή Σαλτή, πληροφόρησε τα παιδιά για την ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της Λάρισας, τα όσα υπέφερε από τους διωγμούς των Ναζί στην κατοχή, αλλά και για την άδολη συμπαράσταση πολλών χριστιανών Λαρισαίων στους διωκόμενους εβραίους συμπολίτες μας, και μάλιστα με κίνδυνο της ζωής τους.
Στην αντίστοιχη γιορτή του Λυκείου, ο ιδιοκτήτης των εκπαιδευτηρίων Νίκος Ράπτης μίλησε στα παιδιά για το Ολοκαύτωμα. Στην ομιλία του έδωσε έμφαση στο πώς, με αφορμή εθνικά και κοινωνικά αιτήματα που μπορεί να μοιάζουν δίκαια, είναι δυνατό ένας ολόκληρος λαός, αλλά και ο καθένας μας ξεχωριστά, να εκπέσουμε «ανεπαισθήτως» στα πιο ειδεχθή και αποτρόπαια εγκλήματα και να συμμετέχουμε σε συλλογικές δολοφονίες.
Η κληρονομιά του Ολοκαυτώματος είναι πως, πολλά για τα οποία οι προοδευμένοι λαοί υπερηφανευόμαστε (η επιστημοσύνη, η οργανωτικότητα, η συνέπεια κ.λπ) ο ναζισμός μας απέδειξε πως χωρίς πνευματικές προϋποθέσεις, μπορούν να μετατραπούν σε συνταγή για τη χειρότερη βαρβαρότητα.
