Την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, συνδέοντάς την με την Εθνική Αντίσταση, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και τις σημερινές διεθνείς εξελίξεις, τιμά το παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΑΕΑ-ΔΣΕ – Πολιτικών Προσφύγων.
Στην ανακοίνωσή του αναφέρεται στον ρόλο του λαού και των αντιστασιακών οργανώσεων κατά την περίοδο της Κατοχής, ασκεί κριτική στην εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και διατυπώνει σειρά αιτημάτων, μεταξύ των οποίων το κλείσιμο των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων και η αποδέσμευση της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ:
“Το παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΑΕΑ-ΔΣΕ-Πολιτικοί Πρόσφυγες τιμά την επέτειο της 28ης Οκτώβρη που αποτελεί την απαρχή της εμπλοκής της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1940. Τιμά όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους στις μάχες για την απελευθέρωση στα μπλόκα και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, όλους όσοι πολέμησαν και απελευθέρωσαν τη χώρα από τους φασίστες κατακτητές.
Ο λαός μας σύσσωμος βροντοφώναξε ΟΧΙ από την πρώτη στιγμή της επίθεσης και έτρεξε να πολεμήσει το φασίστα εισβολέα μαζί με τους φαντάρους τ’ αδέλφια του. Το ΚΚΕ σάλπισε τον ξεσηκωμό από την πρώτη στιγμή. Στις 31 Οκτώβρη 1940, ο Νίκος Ζαχαριάδης τότε γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας, όπου ήταν φυλακισμένος από τη δικτατορία του Μεταξά, μαζί με χιλιάδες άλλους κομμουνιστές, καλούσε σε γενικό ξεσηκωμό κατά του Ιταλού φασίστα επιδρομέα:« … κάθε σπίτι, κάθε βράχος, καλύβα με καλύβα να γίνει μετερίζι του αγώνα…», για μια Ελλάδα με κυρίαρχο το λαό της, με κοινωνική προκοπή
Με ηρωισμό ο λαός, οι φαντάροι, πολέμησαν γενναία υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, νικώντας έναν εχθρό που φαινόταν ισχυρότερος, πετώντας τον έξω από τα σύνορα.
Με την πολεμική εισβολή των ναζιστών Γερμανών στην Ελλάδα, εκφράστηκε και πάλι παλλαϊκή, ένοπλη Αντίσταση κατά της εισβολής και κατοχής από τους Γερμανούς ,Βούλγαρους και Ιταλούς φασίστες. Αυτό, ενώ τα αστικά πολιτικά κόμματα συμβούλευαν το λαό να μην αντισταθεί γιατί η ναζιστική Γερμανία είναι πανίσχυρη.
Γι’ αυτό λέμε: και το 1940 και τα επόμενα χρόνια της κατοχής δεν ήμασταν «όλοι μαζί» οι Έλληνες, δεν πολεμήσαμε κάτω από «την ίδια σημαία». «Εθνική ομοψυχία» δεν υπάρχει ούτε στον καιρό της ιμπεριαλιστικής ειρήνης ούτε στον καιρό του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η Αντίσταση και η Απελευθέρωση ήταν έργο του λαού, της ηρωικής δράσης του, μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ, που συγκρότησαν οι Κομμουνιστές μαζί με άλλους αγωνιστές.
Αντίθετα, ένα μέρος των πολιτικών των άλλων κομμάτων συνεργάστηκε με τους φασίστες κατακτητές. Οι υπόλοιποι πολιτικοί, μαζί με τους Άγγλους συμμάχους τους, έφυγαν για Αίγυπτο και Λονδίνο, όπου σχεδίαζαν πως θα στερεώσουν την εξουσία τους μετά την απελευθέρωση.
Το ελληνικό λαϊκό κίνημα ήταν από τα μεγαλύτερα στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ο ηρωικός λαός μας συσπειρωμένος στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, απελευθέρωσε την Ελλάδα από την τριπλή φασιστική κατοχή.
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως κάθε ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ήταν αποτέλεσμα των αντιθέσεων που και τότε καθόριζαν τις ισορροπίες στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, ενώ όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές είχαν στόχο τον έλεγχο των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αλλά κοινός και υπέρτατος στόχος όλων, τόσο των ναζιστών όσο και των αγγλοαμερικάνων ήταν η καταστροφή του μόνου τότε εργατικού κράτους, της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
Την νίκη ενάντια στον ναζισμό έφερε η ΕΣΣΔ με τον ηρωικό Κόκκινο Στρατό που κάρφωσε την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ στην καρδιά του Βερολίνου και τα απελευθερωτικά λαϊκά κινήματα σε κάθε χώρα, με πρωτοπορία τους Κομμουνιστές.
Αυτή την ιστορική αλήθεια επιδιώκουν να διαγράψουν από τη μνήμη των λαών η ΕΕ, οι κυβερνήσεις και όλες οι δυνάμεις του συστήματος, με την ανιστόρητη θεωρία των “δύο άκρων”, που προσπαθεί να εξισώσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό, τους θύτες με τα θύματα.
Η 28η Οκτώβρη είναι διπλή επέτειος για το λαϊκό κίνημα αφού 80 χρόνια πριν ιδρύθηκε το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών το 1946, του επαναστατικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Σήμερα που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος βάζει ξανά φωτιά σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, με πολλές πολεμικές συγκρούσεις σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, είναι πολύτιμη η πείρα για το λαό και τη νεολαία από αυτή την επική δεκαετία 1940-1949.
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, τιμάμε τον ΔΣΕ. Ο τρίχρονος αγώνας του υπήρξε δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης. Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την αστική τάξη, το κράτος της, τους ένοπλους κατασταλτικούς μηχανισμούς της αλλά και με τους συμμάχους της Μ. Βρετανία και ΗΠΑ, που χωρίς τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική βοήθεια τους, η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει.
Ο αγώνας του ΔΣΕ εξακολουθεί να εμπνέει το λαό και τη νεολαία, αλλά και να ενοχλεί τον ταξικό αντίπαλο και όσες δυνάμεις συμβιβάζονται μαζί του. Ανάμεσα τους στην πρώτη γραμμή είναι δυνάμεις αντιδραστικές που γίνονται όλο και περισσότερο χρήσιμες στην καπιταλιστική εξουσία, όσο η πολεμική προετοιμασία θα απαιτεί τη στράτευση της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, κάτω από την ξένη σημαία των εκμεταλλευτών.
Οι συνθήκες στη μεταπολεμική Ελλάδα, αυτές που γέννησαν και τον ΔΣΕ, αποτελούν την πιο μεγάλη απόδειξη ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις συνεχώς οξύνονται. Τόσο σε περίοδο πολέμου όσο και σε περιόδους ειρήνης σε μια ταξική κοινωνία υπάρχει από τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, των καπιταλιστών που κατέχουν την εξουσία και βγάζουν αμύθητα κέρδη και από την άλλη υπάρχει η πατρίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην πόλη και την ύπαιθρο, που ζει φτωχικά με μεγάλους κόπους από την ίδια τη δουλειά της.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πατρίδες δεν υπάρχει τίποτα κοινό, ποτέ, σε καμία συνθήκη.
Σήμερα όλες οι αιτίες που οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι εδώ, σε συνθήκες μάλιστα που βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγάλη αντιπαράθεση για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, η διαπάλη του ιμπεριαλιστικού μπλοκ ΗΠΑ- ΝΑΤΟ – ΕΕ, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις, με το υπό διαμόρφωση ιμπεριαλιστικό μπλοκ, Ρωσίας-Κίνας.
Η ελληνική αστική τάξη διεκδικεί μεγαλύτερο κομμάτι από την ιμπεριαλιστική λεία, στο πλαίσιο των στόχων της για μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό, μεταφορικό και ψηφιακό κόμβο. Ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει από αυτή την εμπλοκή, παρά μόνο σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλειά του, μετατρεπόμενος ο ίδιος σε στόχο αντιποίνων.
Τα συμπεράσματα από την επική δεκαετία του 1940 σηματοδοτούν την αναγκαία ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα απέναντι στην ψευδεπίγραφη “εθνική ομοψυχία”, πίσω από την οποία κρύβεται η εξαπάτηση του λαού για να εγκλωβίζεται στους “εθνικούς στόχους” του κεφαλαίου.
Μέσα στις τότε συνθήκες αποδείχθηκε περίτρανα ότι ο λαός έχει στα χέρια του τη δύναμη για να σταθεί όρθιος, να τα βάλει με αντιπάλους που φαίνονται ανίκητοι.
Το παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΑΕΑ-ΔΣΕ- ΠΠ απαιτεί :
-Να κλείσουν όλες οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις του θανάτου στην Ελλάδα. Να πάψει η χώρα μας να γίνεται ορμητήριο επιθέσεων σε άλλους λαούς, άρα στόχος αντιποίνων.
-Να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές μονάδες που δρουν εκτός συνόρων.
-Να πάψουν να χρησιμοποιούνται τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, πότε σε ΝΑΤΟικές ασκήσεις και πότε για να επιτηρούν τον εναέριο χώρο άλλων κρατών
-Να μην προχωρήσει η προμήθεια της διάτρητης ασπίδας του Αχιλλέα από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ
-Να προστατευτεί το δικαίωμα των στρατευμένων στην έκφραση γνώμης, ιδιαίτερα όταν αφορά την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας, και των ίδιων των Ενόπλων Δυνάμεων, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
-Καμιά αλλαγή στα σύνορα και στις συνθήκες που τα καθορίζουν.
-Αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ”.
