«Όποιος λησμονεί την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Και όπως βλέπουμε σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όποιος δεν είναι έτοιμος να πολεμήσει για την κυριαρχία του, την ελευθερία του, την ταυτότητά του, απειλείται από όσους έχουν ως δόγμα τους την επιβολή της ισχύος τους».
Τα παραπάνω τόνισε ο Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, σε δήλωσή του μετά το Μνημόσυνο για τους μαρτυρικώς και ειρηνικώς τελευτήσαντες προγόνους από την Ανατολική Ρωμυλία, καθώς και για τα αποβιώσαντα μέλη της Εξωραϊστικής Μορφωτικής Λέσχης Φιλιππούπολης, κατά την καθιερωμένη «Ημέρα Μνήμης και Τιμής των Προγόνων», που τελέστηκε στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος στη συνοικία της Φιλιππούπολης Λάρισας.
Οι πρόσφυγες έδωσαν νέα ζωτικότητα στην Ελλάδα
Ο Θεσσαλός πολιτικός και ιστορικός ερευνητής, που συνεχάρη για την πρωτοβουλία τον πρόεδρο κ. Σιδέρη Δελαρούδη και όλη τη διοίκηση της Εξωραϊστικής Μορφωτικής Λέσχης Φιλιππούπολης, επισήμανε ότι «σήμερα τιμούμε τους προγόνους σας και τη λαμπρή ιστορία του ελληνισμού στην Ανατολική Ρωμυλία. Ένα πολιτισμικό αποτύπωμα με χρονική διάρκεια τριών χιλιάδων ετών, το οποίο είναι έως σήμερα ορατό. Στα μνημεία, στα κτίρια, στα σπαράγματα των έργων τέχνης. Από την εποχή του σιδήρου ο ελληνισμός ήταν πάντοτε παρών, πάντοτε φωτοδότης, πάντοτε εκπολιτιστής.
Μέχρι που ο τυφλός εθνικισμός ήρθε να θέσει ένα βίαιο τέλος σε αυτήν την γονιμοποιητική προσφορά.
Και οι Έλληνες της Ανατολικής Ρωμυλίας άνοιξαν, δυστυχώς, την αυλαία μιας σειράς από τραγικές πράξεις εκτοπισμού του μείζονος ελληνισμού. Πράξεις που θα λάβουν χώρα σε λίγα χρόνια στην Ανατολική Θράκη, στην Μικρά Ασία, στον Πόντο, στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο, στην Κύπρο. Έτσι, που ο ελληνισμός μαζί με τις αλησμόνητες πατρίδες έχασε την μακραίωνη απλωσιά του.
Ωστόσο, οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, την αιματοδότησαν και της έδωσαν νέα ζωτικότητα. Και όσα συνέβησαν εκείνες τις δύσκολες δεκαετίες του 20ού αιώνα, με την ανάπτυξη της βιομηχανίας και της αγροτικής παραγωγής, είναι έργο εν πολλοίς των προσφύγων. Μεταξύ αυτών ήταν και οι πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας που ήρθαν στα μέρη της Θεσσαλίας. Στη Λάρισα, στη συνοικία της Φιλιππούπολης, και στα 5 χωριά που ίδρυσαν, τη Νέα Λεύκη, την Κοιλάδα, τις Νέες Καρυές, το Μεγάλο Μοναστήρι και τον Δίλοφο.
Και είναι αισιόδοξο το γεγονός ότι οι απόγονοι των προσφύγων συνεχίζουν να διατηρούν με ιερότητα και σεβασμό την ιστορική μνήμη και τα έθιμά τους και κυρίως να τα μεταλαμπαδεύουν ως πολύτιμες παρακαταθήκες στις νεότερες γενιές».
