Επιστολή διαμαρτυρίας απέστειλε στο ΕΑΚΛ μητέρα ανήλικης αθλήτριας στίβου στην οποία και αναφέρονται:
«Με ιδιαίτερη απορία και αγανάκτηση παρακολουθούμε την εφαρμογή του νέου συστήματος ελεγχόμενης εισόδου στο Στάδιο Αλκαζάρ της Λάρισας, μια δημόσια αθλητική εγκατάσταση στην οποία καθημερινά προπονούνται εκατοντάδες παιδιά, έφηβοι και ενήλικοι αθλητές.
Η είσοδος πραγματοποιείται πλέον μέσω περιστροφικής θύρας, με τη χρήση ατομικής κάρτας, ενώ η διαμόρφωση του περιφραγμένου χώρου πρόσβασης δημιουργεί, ιδίως κατά τις ώρες προσέλευσης και αποχώρησης των αθλητικών τμημάτων, συνθήκες έντονου συνωστισμού.
Και εδώ προκύπτει το πρώτο ουσιαστικό ερώτημα: Έχει αξιολογηθεί η ασφάλεια αυτής της διαδικασίας;
Έχει εξεταστεί τι συμβαίνει όταν δεκάδες παιδιά και συνοδοί συγκεντρώνονται ταυτόχρονα σε έναν περιορισμένο, περιφραγμένο χώρο; Υπάρχει επαρκής εναλλακτική έξοδος σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης; Έχει διασφαλιστεί η ανεμπόδιστη διέλευση ατόμων με αναπηρία, μικρών παιδιών και υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης;
Η ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται απλώς με την μια περιστροφική πόρτα. Απαιτεί συνολικό σχεδιασμό, πρόβλεψη και ουσιαστική αξιολόγηση των κινδύνων.
Ακόμη πιο ακατανόητος είναι ο περιορισμός στην πρόσβαση των γονέων.
Προσωπικά, ως μητέρα ανήλικου αθλητή, αντιμετώπισα άρνηση έκδοσης ατομικής κάρτας εισόδου, με την αιτιολογία ότι είχε ήδη εκδοθεί μία κάρτα στον πατέρα του παιδιού. Από πού προκύπτει ότι η δυνατότητα πρόσβασης σε μια δημόσια αθλητική εγκατάσταση περιορίζεται στον έναν από τους δύο γονείς; Ποια απόφαση θεσπίζει αυτόν τον περιορισμό;
Ποια ανάγκη εξυπηρετεί και με ποια αντικειμενικά κριτήρια εφαρμόζεται;
Η γονική ιδιότητα και η ευθύνη για τη συνοδεία ενός ανήλικου παιδιού δεν εξαντλούνται στο πρόσωπο εκείνου που πρόλαβε να εκδώσει πρώτος μια κάρτα. Και ενώ όλα αυτά παρουσιάζονται ως μέτρα οργάνωσης και ασφάλειας, η πραγματική εικόνα των αθλητικών εγκαταστάσεων δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Η αίθουσα χειμερινού στίβου κάτω από τις κερκίδες, η οποία εξυπηρετούσε τις προπονήσεις των παιδιών σε περίπτωση βροχής, παραμένει εκτός χρήσης λόγω προβλημάτων στατικής επάρκειας.
Ένας χώρος στον οποίο πραγματοποιήθηκαν εργασίες αναβάθμισης δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τον σκοπό για τον οποίο προοριζόταν. Το αποτέλεσμα; Όταν βρέχει, οι προπονήσεις ακυρώνονται.
Τα παιδιά χάνουν προπονήσεις. Οι προπονητές αδυνατούν να τηρήσουν τον προγραμματισμό τους. Η προπονητική συνέχεια διακόπτεται.
Την ίδια στιγμή, καταγράφονται σοβαρές ελλείψεις σε βασικές υποδομές και εξοπλισμό.
Δεν υπάρχουν επαρκή κατάλληλα στρώματα για την προπόνηση στο άλμα εις ύψος, στερώντας από τα παιδιά τη δυνατότητα να εξασκηθούν κανονικά σε ένα βασικό αγώνισμα του στίβου.
Η άμμος στα σκάμματα του άλματος εις μήκος δεν συντηρείται επαρκώς, με αποτέλεσμα να συμπιέζεται και να σκληραίνει, δημιουργώντας εύλογες ανησυχίες για την ασφάλεια των προσγειώσεων.
Αυτά δεν αποτελούν πολυτέλειες. Είναι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ασφαλή και αξιοπρεπή άθληση των παιδιών.
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, επιλέγεται να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στον έλεγχο εισόδου.
Δεν αμφισβητούμε την ανάγκη οργάνωσης, εποπτείας και προστασίας των αθλητικών εγκαταστάσεων. Αμφισβητούμε όμως ευθέως την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, την αναλογικότητα των περιορισμών και τον τρόπο εφαρμογής τους.
Τι ακριβώς προστατεύουμε όταν περιορίζουμε την πρόσβαση, αλλά δεν έχουμε εξασφαλίσει τις αναγκαίες συνθήκες προπόνησης;
Πώς είναι δυνατόν να δίνεται τόση έμφαση στο ποιος θα περάσει την πόρτα, όταν δεν έχει επιλυθεί το πρόβλημα του πού θα προπονηθούν τα παιδιά όταν βρέχει;
Πώς μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα πρώτης προτεραιότητας η έκδοση καρτών εισόδου, όταν υπάρχουν ελλείψεις στον βασικό εξοπλισμό;
Και τελικά, ποιος αποφασίζει για τη λειτουργία αυτού του δημόσιου χώρου, με ποια κριτήρια, βάσει ποιων αποφάσεων και με ποια λογοδοσία απέναντι στους πολίτες που τον χρησιμοποιούν;
Το Στάδιο Αλκαζάρ δεν αποτελεί ιδιωτική ιδιοκτησία κανενός.
Είναι δημόσια αθλητική υποδομή, που οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια, ισονομία, ασφάλεια και σεβασμό προς τους αθλητές και τις οικογένειές τους.
Η διαχείριση ενός δημόσιου αθλητικού χώρου δεν συνεπάγεται απεριόριστη διακριτική ευχέρεια επιβολής περιορισμών χωρίς σαφή αιτιολόγηση και ενημέρωση των ενδιαφερομένων.
Ζητούμε από τη διοίκηση του ΕΑΚ Λάρισας και κάθε αρμόδιο φορέα να πάρουν θέση σε όλα αυτά.
Οι γονείς δεν ζητούμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητούμε διαφάνεια, λογική, ασφάλεια και αξιοπρεπείς συνθήκες άθλησης για τα παιδιά μας.
Δεν μπορεί να θεωρείται πρόοδος η αυστηροποίηση της πρόσβασης σε έναν χώρο, όταν οι βασικές προπονητικές ανάγκες παραμένουν ακάλυπτες.
Το πραγματικό πρόβλημα του Αλκαζάρ δεν είναι ποιος μπαίνει. Είναι σε ποιες συνθήκες αθλείται οποίος καταφέρνει να μπει.
Και σε αυτό το ερώτημα, οι αρμόδιοι οφείλουν επιτέλους να δώσουν ουσιαστικές απαντήσεις».
