Μια ανάρτηση γεμάτη οργή και απόγνωση έκανε ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας των δίδυμων κοριτσιών, της Θώμης και της Χρύσας, και θείος της Αναστασίας, που έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα των Τεμπών, με αφορμή τις καταθέσεις των συγγενών των θυμάτων ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας.
Στην ανάρτησή του, ο κ. Πλακιάς περιγράφει πόσο δύσκολο τού ήταν να παρακολουθεί τους συγγενείς να στέκονται ενώπιον της έδρας, ζητώντας δικαίωση για τους ανθρώπους τους. Όπως αναφέρει, η παρουσία του στη διαδικασία περιορίστηκε σε μία φορά την εβδομάδα, καθώς δεν του ήταν ευχάριστο να βλέπει γονείς και συγγενείς σε αυτή την κατάσταση.
Παράλληλα, εκφράζει την οργή και την απογοήτευσή του για το κράτος, το οποίο, όπως τονίζει, δεν κατάφερε να προστατεύσει τα θύματα, ενώ στρέφει την κριτική του και στο γεγονός ότι, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την τραγωδία, κανείς από τους κατηγορουμένους δεν βρίσκεται στη φυλακή.
«Αισθάνομαι ντροπή και αηδία για ένα κράτος που δεν μπόρεσε να προστατεύσει εκείνους οι οποίοι έχασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν», γράφει χαρακτηριστικά, ενώ σε άλλο σημείο της ανάρτησής του αναρωτιέται ποιο νόημα είχαν οι καταθέσεις των συγγενών, αφού, όπως σημειώνει, όσα είχαν να πουν είναι ήδη γνωστά μέσα από τη δικογραφία.
Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η αναφορά του στις μητέρες που, όπως περιγράφει, φώναζαν τα ονόματα των παιδιών τους με δάκρυα στα μάτια, καταλήγοντας με τη φράση: «Περιμένουμε πότε θα φύγουμε από τη ζωή με την ελπίδα να ξαναδούμε τα παιδιά μας».
Όσα ανέφερε ο Νίκος Πλακιάς:
«Εδώ και κάμποσο καιρό έχουν ξεκινήσει οι καταθέσεις των συγγενών στην δίκη που διεξάγεται στην Λάρισα.
Βρισκόμαστε προς το τέλος αυτών και μετά θα ξεκινήσουν οι καταθέσεις μαρτύρων και υπολοίπων.
Να σας πω την αλήθεια δεν μου ήτανε και ευχάριστο να παρακολουθώ τους γονείς και τους υπόλοιπους συγγενείς να στέκονται μπροστά στην έδρα και να εκλιπαρούν για δικαίωση των δικών τους και γι αυτό η παρουσία μου περιορίστηκε σε μια φορά την εβδομάδα το πολύ.
Αισθάνομαι ντροπή και αηδία για ένα κράτος που δεν μπόρεσε να προστατεύσει εκείνους οι οποίοι έχασαν ότι πολυτιμότερο είχαν.
Και παρά όλα αυτά να στέκονται καταβεβλημένοι απέναντι σε μια έδρα αποτελούμενη από εκείνους που έχουν εναποθέσει τις τελευταίες ελπίδες τους έστω για μια αχτίδα ελπίδας για δικαίωση.
Μιας και για εμάς δεν υπάρχει δικαίωση και δεν θα υπάρξει ποτέ .
Για εμάς η δικαίωση θα ήταν να γυρίσουν τα παιδιά μας πίσω.
Σε ένα κράτος δικαίου με νόμους και σύνταγμα που θα άφηνε την δικαιοσύνη να κάνει τα αυτονόητα (μιας και την εμπιστευόμαστε την δεδομένη στιγμή) όλοι οι κατηγορούμενοι θα ήταν ήδη φυλακή από τους πρώτους μήνες και με την ανακοίνωση των κατηγοριών τους μιας και οι περισσότεροι είναι για κακούργημα και εκεί οι δικηγόροι τους ας προσπαθούσαν να αποδείξουν την αθωότητα τους αν αυτή είναι δυνατή και όχι να συνεχίζουν την ζωή τους σπίτια τους μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Ναι!!! Κανένας δεν είναι ακόμη φυλακή.
Κανένας!!! Αδιανόητο!!!
Το να πάμε να καταθέσουμε δεν το κατάλαβα ποτέ!!!
Να πω τι;
Ότι τα παιδιά μου δεν έφταιγαν σε κάτι;
Ότι εμείς δεν φταίμε σε κάτι;
Σε νομικό επίπεδο δεν νομίζω ότι πρόσφερα και κάτι στους δικαστές πέρα από όλα όσα γνωρίζουν μέσω της δικογραφίας .
Έτσι και αλλιώς σημασία θα έχει από εδώ και πέρα με τις καταθέσεις μαρτύρων και κατηγορουμένων.
Πήγαινα και έβλεπα τις Μάνες να φωνάζουν τα ονόματα των παιδιών τους με δάκρυα στα μάτια και ημιλιπόθυμες
και κλείνανε με την φράση: ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ !!!
Ούτε τις ΜΗΤΕΡΕΣ δεν μπορέσατε να προστατέψετε.
Ούτε αυτές!!!».
