Για τον πατέρα του Γεράσιμου, η ελπίδα βρίσκεται στην ημέρα που ο γιος του θα μπορέσει να μιλήσει και να περπατήσει. Για τη μητέρα της Αφροδίτης και τον πατέρα της Ιφιγένειας, ο αγώνας συνεχίζεται με την απαίτηση να λογοδοτήσουν όσοι ευθύνονται για τον θάνατο των παιδιών τους.
Οι χθεσινές δηλώσεις συγγενών θυμάτων φωτίζουν διαφορετικές πλευρές της ίδιας ανοιχτής πληγής: τις συνέπειες των Τεμπών στη ζωή των οικογενειών και την αναζήτηση δικαιοσύνης.
Ο Διονύσης Γεωργιάδης μιλά για το μέλλον του παιδιού του με πίστη και προσμονή. Εκφράζει την πεποίθηση ότι ο Γεράσιμος θα καταφέρει σταδιακά να ανακτήσει την ομιλία και τη βάδισή του, αναγνωρίζοντας την προσπάθεια των γιατρών. Μέσα από αυτή την προσωπική δοκιμασία, όμως, θέτει και ένα ευρύτερο αίτημα: ο αγώνας του γιου του να αποτελέσει αφορμή για ουσιαστικές αλλαγές στην ασφάλεια των σιδηροδρομικών μετακινήσεων.
Στην τοποθέτησή του, η ευθύνη φτάνει μέχρι τον πολιτικό και στρατηγικό σχεδιασμό. Υποστηρίζει ότι οι αρμόδιοι φορείς είχαν στη διάθεσή τους χρόνια για να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις και ζητά λογοδοσία σε κάθε επίπεδο. Η ελπίδα για την αποκατάσταση του Γεράσιμου συνδέεται έτσι με την απαίτηση να προστατευτούν άλλες οικογένειες από μια ανάλογη τραγωδία.
Το ζήτημα της λογοδοσίας διαπερνά και την παρέμβαση της Κανέλλας Ανδρεάτου. Η μητέρα της Αφροδίτης Τσιώμα περιγράφει τη στάση της κυβέρνησης ως συνεχιζόμενη προσβολή στον πόνο των συγγενών και καταγγέλλει τους χειρισμούς στον τόπο της σύγκρουσης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη μεταχείριση των σορών κατά τις εργασίες στον χώρο.
Για την ίδια, η επιμονή στη δικαστική διαδικασία αποτελεί δέσμευση απέναντι στο παιδί της. Ζητά καταδίκη για κακούργημα και ξεκαθαρίζει ότι οι συγγενείς θα εξακολουθήσουν να δίνουν το παρών σε κάθε δικάσιμο. Ταυτόχρονα, στρέφεται προς την κοινωνία, προσδοκώντας τη συμβολή της σε αλλαγές που θα αποτρέψουν νέες τραγωδίες.
Την αγωνία για το εύρος της δικαστικής διερεύνησης εκφράζει με ιδιαίτερη ένταση ο Σωτήρης Μήτσκας. Ο πατέρας της Ιφιγένειας χαρακτηρίζει τον θάνατο της κόρης του δολοφονία και υποστηρίζει ότι πρόσωπα με μεγαλύτερες ευθύνες παραμένουν εκτός της διαδικασίας. Στο επίκεντρο της κριτικής του βρίσκεται ο Κώστας Καραμανλής, τον οποίο κατηγορεί ότι αποφεύγει τη λογοδοσία μέσω της ασυλίας.
Αντιμετωπίζει θετικά την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου, επιμένοντας ωστόσο στην ανάγκη συγκεκριμένων απαντήσεων για τις παρεμβάσεις στον χώρο της τραγωδίας.
A.Π.
