Σε ανακοίνωση του ΕΚΛ για τον «Κώδικα Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών», αναφέρονται τα ακόλουθα:
“Με το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τον «Κώδικα Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών» η κυβέρνηση βάζει στο στόχαστρο τη δυνατότητα των εργαζομένων να προσφεύγουν στα πολιτικά δικαστήρια για την επίλυση εργατικών διαφορών. Ειδικότερα με το άρθρο 16 ορίζεται ότι η συζήτηση της αγωγής ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου θα είναι απαράδεκτη (δηλαδή δεν θα εξετάζεται καν), εάν δεν έχει προηγηθεί προσφυγή σε διαδικασία «μεσολάβησης» ή «δικαστικής διαμεσολάβησης».
Η Κυβέρνηση δηλαδή υποχρεώνει τον εργαζόμενο πρώτα να προσπαθήσει να επιλύσει τη διαφορά με τις διαδικασίες της «διαμεσολάβησης» και της «δικαστικής διαμεσολάβησης» αλλιώς θα χάνει το δικαίωμα της δικαστικής προσφυγής! Η ειρωνεία είναι ότι το ίδιο το νομοσχέδιο στο άρθρο 3 ορίζει ότι η «μεσολάβηση» διέπεται από τις αρχές της εθελοντικής συμμετοχής των δύο μερών!
Στο αίτημα των εργαζομένων για επαναφορά των προστατευτικών διατάξεων του εργατικού δικαίου και ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών η κυβέρνηση απαντά με τη θεσμοθέτηση διαδικασιών «μεσολάβησης», λες και ο εργαζόμενος με τον εργοδότη βρίσκονται σε ισότιμη σχέση και αρκεί «να κάτσουν σε ένα τραπέζι» για να τα βρουν. Εξαιρετικά επικίνδυνο είναι ότι δεν προβλέπεται πουθενά η συμμετοχή των εργατικών συνδικάτων παρότι η διαφορά μπορεί να αφορά την εφαρμογή όρων Συλλογικής Σύμβασης!
Βάσει του άρθρου 125 του σχεδίου νόμου, η αμοιβή για την Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία είναι 150€, ενώ κάθε επιπλέον ώρα μεσολάβησης αμείβεται (για τον μεσολαβητή) με 100€. Από αυτά τα χρήματα τα μισά τα πληρώνει ο εργαζόμενος. Σύμφωνα με την κυβερνητική πλατφόρμα «διαμεσολάβηση» οι υποθέσεις μεσολάβησης διαρκούν περίπου 8 ώρες. Συνεπώς, το συνολικό κόστος μιας μέσης υπόθεσης ανέρχεται σε 850€, εκ των οποίων βαρύνουν τον εργαζόμενο τα 425€. Αν σε αυτά προστεθεί και η αμοιβή του νομικού παραστάτη που είναι σύμφωνα με τον Κώδικα των Δικηγόρων 640€ για 8 ώρες τότε το μέσο κόστος μιας τέτοιας διαδικασίας για τον εργαζόμενο θα ανέλθει στα 1.065€!
Στην πραγματικότητα μπαίνει ένας ακόμα ταξικός φραγμός στην δυνατότητα των εργαζομένων να προσφεύγουν στα δικαστήρια. Ο φραγμός αυτός δεν είναι ο μοναδικός καθώς έτσι κι αλλιώς η διαδικασία της δικαστικής προσφυγής συνεπάγεται ένα δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος για τους εργαζόμενους. Επιπρόσθετα, αποτρεπτικός παράγοντας για την προσφυγή είναι και ο μεγάλος χρόνος που απαιτείται για την έκδοση των δικαστικών αποφάσεων που μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τα δύο χρόνια! Όμως οι εργαζόμενοι που θα προσφύγουν τελικά στα δικαστήρια δεν θα έρθουν αντιμέτωποι μόνο με τον συγκεκριμένο εργοδότη αλλά και με όλους τους αντεργατικούς νόμους που ψήφισαν διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, τις οδηγίες και τους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους οποίους θα βασιστούν οι δικαστές προκειμένου να καταλήξουν σε απόφαση. Συνεπώς το έδαφος είναι ήδη ναρκοθετημένο καθώς, σε αντίθεση με όσα αναμασούν οι
κυβερνήσεις και όλα τα αστικά κόμματα, δεν υπάρχει κανενός είδους “ανεξαρτησία” στα αστικά δικαστήρια. Το «κράτος δικαίου» που ευαγγελίζονται υπάρχει ακριβώς για να διασφαλίζει και να αναπαράγει την ταξική ανισότητα και την αδικία.
Τα εργατικά συνδικάτα έχουν καταγγείλει και στο παρελθόν κυβερνητικούς σχεδιασμούς για τη μεταφορά της αρμοδιότητας διεξαγωγής των εργατικών διαφορών, στο διοικητικό επίπεδο, από την Επιθεώρηση Εργασίας στον ΟΜΕΔ. Οι εργαζόμενοι πρέπει να γνωρίζουν πως υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα που καραδοκούν να προσφέρουν «με το αζημίωτο» πλήρως εμπορευματοποιημένες υπηρεσίες «διαμεσολάβησης» και η συνειδητή αποδιάρθρωση των ελεγκτικών μηχανισμών από τις κυβερνήσεις οδηγεί προς αυτήν την κατεύθυνση.
Το Εργατικό Κέντρο Ν. Λάρισας απαιτεί την απόσυρση της απαράδεκτης διάταξης και ζητά την ουσιαστική στελέχωση της Επιθεώρησης Εργασίας ώστε να μπορούν οι εργαζόμενοι να προσφεύγουν κατ’ αρχήν σε διοικητικό επίπεδο χωρίς οικονομικό κόστος. Για τις περιπτώσεις που θα χρειαστεί δικαστική προσφυγή θα πρέπει αυτή να εκδικάζεται σε σύντομο χρόνο χωρίς κόστη για τους εργαζόμενους. Όμως για «να βρουν το δίκιο τους» οι εργαζόμενοι θα πρέπει ταυτόχρονα να ξηλωθεί και όλο το αντεργατικό πλαίσιο που περιστέλλει τα εργατικά δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Καλούμε τους εργαζόμενους να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς, να δυναμώσουν τα συνδικάτα και να συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες”.
