Αγιασμός και τελετή υποδοχής σήμερα στα σχολεία φυλακής Λάρισας.
Μετά τον αγιασμό που τέλεσε ο ιερέας της φυλακής π. Βασίλειος Τάσιος, τον λόγο πήρε ο Διευθυντής των τριών σχολείων Γιώργος Τράντας, ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων:
“Κάθε Σεπτέμβρη μαζευόμαστε εδώ για να ξεκινήσουμε μαζί. Οι περισσότεροι από εσάς ξέρετε πια τον δρόμο. Κάποιοι έρχεστε για πρώτη φορά. Σε όλους λέμε το ίδιο: εδώ είναι σχολείο. Εδώ μετράει τι θα μάθουμε, όχι από πού ερχόμαστε.
Φέτος έχουμε και κάτι καινούργιο. Η οικογένειά μας μεγαλώνει. Το 8ο ΕΠΑΛ, το πρώτο επαγγελματικό λύκειο μέσα σε σωφρονιστικό κατάστημα στη χώρα μας, αποκτά και Β΄ τάξη. Πέρσι κάναμε το πρώτο βήμα. Φέτος κάνουμε το δεύτερο. Και σε λίγο καιρό θα δούμε τους πρώτους μας αποφοίτους. Αυτό είναι απόδειξη ότι η εκπαίδευση μπορεί να φτάσει παντού.
Θέλω να ευχαριστήσω τους επισήμους που είναι σήμερα κοντά μας. Η παρουσία σας δείχνει ότι τα σχολεία μας δεν είναι ξεχασμένα. Ευχαριστώ τη Διοίκηση και το προσωπικό του Καταστήματος για τη συνεργασία τους, χωρίς την οποία τίποτα από όλα αυτά δεν θα γινόταν. Και ευχαριστώ τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, που κάθε πρωί επιλέγουν να είναι εδώ.”
Στη συνέχεια παρουσιάστηκε ως θεατρικό δρώμενο η αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα. Άνθρωποι δεμένοι που βλέπουν μόνο σκιές στον τοίχο και νομίζουν πως αυτή είναι όλη η αλήθεια. Ένας από αυτούς λύνεται, γυρίζει, ανεβαίνει με κόπο και βγαίνει στο φως. Τα μάτια του πονούν στην αρχή. Όμως σιγά σιγά βλέπει τον κόσμο όπως είναι.
Αυτό είναι, τελικά, η μάθηση. Ένας δρόμος προς τα πάνω. Δεν είναι πάντα εύκολος. Αξίζει όμως κάθε βήμα.
Φέτος τα τρία σχολεία διάλεξαν ως σύμβολο της χρονιάς το κερί. Δεν το διάλεξαν τυχαία.
Το κερί δεν διώχνει όλο το σκοτάδι. Φωτίζει όσο φτάνει. Ένα τραπέζι, ένα βιβλίο, ένα πρόσωπο. Κάπως έτσι δουλεύουν και τα σχολεία σχολείο μέσα στη φυλακή. Δεν αλλάζουν τα πάντα μονομιάς. Φωτίζουν όμως τον χώρο γύρω. Και αυτό είναι αρκετό για να δουν οι μαθητές τον επόμενο δρόμο.
Το κερί είναι το αντίθετο από τις σκιές του σπηλαίου. Στο σπήλαιο η φωτιά είναι πίσω από τους ανθρώπους και τους δείχνει μόνο είδωλα. Το κερί βρίσκεται μπροστά και δείχνει τα πράγματα όπως είναι.
Το κερί ανάβει από ένα άλλο κερί. Και η φλόγα δεν λιγοστεύει όταν τη μοιράζεσαι. Έτσι είναι και η γνώση. Ο δάσκαλος τη δίνει στον μαθητή. Ο μαθητής στον συμμαθητή του. Αύριο ίσως στο παιδί του. Κανείς δεν χάνει. Όλοι κερδίζουν φως.
Το κερί όμως θέλει φροντίδα. Ένα ρεύμα αέρα μπορεί να το σβήσει. Γι’ αυτό χρειάζεται προστασία με τις παλάμες μας. Έτσι και η προσπάθεια κάθε μαθητή μας. Είναι εύθραυστη. Χρειάζεται στήριξη, υπομονή και κάποιον να πιστεύει σε αυτήν.
Το κερί καίγεται για να φωτίσει. Δίνει κάτι από τον εαυτό του. Αυτό κάνουν κάθε μέρα οι εκπαιδευτικοί των σχολείων. Αλλά και οι μαθητές, όταν αφήνουν πίσω τον φόβο και την ντροπή και κάθονται ξανά σε ένα θρανίο.
Και τέλος, το κερί είναι κάτι που όλοι γνωρίζουμε. Το ανάβουμε στις γιορτές, στις ευχές, στις δύσκολες στιγμές. Είναι σημάδι ελπίδας. Αυτό επιδιώκει και η εκπαιδευτική κοινότητα εκεί: ένα μικρό, σταθερό φως μέσα στους τοίχους.
Την τελετή τίμησαν με την παρουσία τους και χαιρέτησαν ο περιφερειάρχης Δημήτρης Κουρέτας, η αντιπεριφερειάρχης Ανδριάνα Κομήτσα, ο αντιδήμαρχος Κώστας Αργυρόπουλος, οι Διευθυντές Εκπαίδευσης Νίκος Ζέρβας και Αικατερίνη Καραγιώργου, η Σχ. Σύμβουλος Όλγα Μπαλαμπέκου, εκπρόσωποι της φυλακής και άλλοι προσκεκλημένοι.
Την επιμέλεια της γιορτής είχε η υποδιευθύντρια του Δημοτικού Αγγελική Τσιαδήμη.
