Δύο γυναίκες ινδικής καταγωγής, γύρω στα 40, που υιοθετήθηκαν όταν ήταν μωρά από διαφορετικές οικογένειες και μεγάλωσαν κοντά η μία στην άλλη στην Ολλανδία, ανακάλυψαν τώρα ότι είναι αδελφές.
Η Μέινα Γκέλτινκ και η Μινάλ Τίισεν, που γεννήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, υιοθετήθηκαν από δύο διαφορετικά ορφανοτροφεία στη Βομβάη, στη δυτική Ινδία, μέσα σε διάστημα λίγων μηνών από τη γέννησή τους.
Όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά, στις αρχές της εφηβείας τους, σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε το γραφείο υιοθεσιών μέσω του οποίου είχαν υιοθετηθεί, εντυπωσιάστηκαν από τις εκπληκτικές ομοιότητες στην εμφάνιση και τις κινήσεις τους.
Η Μέινα, σήμερα 43 ετών, θυμάται ξεκάθαρα εκείνη την ημέρα.
«Όλα τα υιοθετημένα παιδιά συγκεντρώθηκαν για να περάσουν χρόνο μαζί, να γνωριστούν και να φάνε».
Η Μέινα και η Μινάλ βρίσκονταν με φίλους τους, οι οποίοι παρατήρησαν πόσο έμοιαζαν.
«Μας είπαν: ‘Κοιταχτείτε στον καθρέφτη’. Και εγώ ήμουν σε φάση: ‘Θεέ μου, έχει τη μύτη μου! Γελάμε με τον ίδιο τρόπο’. Στο δείπνο, την κοιτούσα όλη την ώρα», δήλωσε η Μέινα στο BBC από το σπίτι της στην Ολλανδία.
Την επόμενη ημέρα, τα δύο κορίτσια αντάλλαξαν αριθμούς τηλεφώνου και διευθύνσεις και υποσχέθηκαν να κρατήσουν επαφή.
Παρότι δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι συνδέονταν εξ αίματος, η σχέση τους ήταν άμεση και για χρόνια αντάλλασσαν γράμματα, αποκαλώντας η μία την άλλη «αδελφή», επειδή «έτσι νιώθαμε».
Έγραφαν η μία στην άλλη για το σχολείο, τους φίλους, τα αγόρια, τις εξόδους και τον χορό. Μιλούσαν για τα αθλήματα που έκαναν και συζητούσαν για μουσική, ανακαλύπτοντας ότι και οι δύο λάτρευαν τους Backstreet Boys.
Πριν από 15 χρόνια, όμως, έχασαν την επαφή τους. Η Μινάλ είχε μετακομίσει στη Γαλλία, ενώ η Μέινα είχε αποκτήσει πρόσφατα το πρώτο της παιδί και είχε πολλές υποχρεώσεις.
Το 2017, η Μέινα πήγε σε μια ακόμη συνάντηση υιοθετημένων παιδιών από την Ινδία, όπου άκουσε για τη δυνατότητα εξέτασης DNA και αποφάσισε να κάνει και η ίδια το τεστ. Δεν βρήκε, όμως, καμία αντιστοιχία και νωρίτερα φέτος διέγραψε την εφαρμογή, επειδή δεν είχε πλέον αρκετό αποθηκευτικό χώρο στο κινητό της.
Στις 20 Μαΐου, η Μέινα έλαβε ένα μήνυμα από τη Μινάλ στο Facebook.
«’Με θυμάσαι;’ με ρώτησε».
Η Μινάλ είχε κάνει τεστ DNA τον Απρίλιο, ενώ επισκεπτόταν τους γονείς της στην Ολλανδία, και της έστειλε στιγμιότυπο με τα αποτελέσματα.
«Εγκατέστησα ξανά την εφαρμογή. Ήμουν τόσο αγχωμένη που έβαλα λάθος κωδικό δέκα φορές, μέχρι να καταφέρω να συνδεθώ», λέει η Μέινα.
Το αποτέλεσμα δεν άφηνε κανένα περιθώριο αμφιβολίας: οι δύο γυναίκες είχαν «100% αντιστοιχία».
«Είχα βρει μια ‘ολόκληρη αδελφή’, που σημαίνει ότι είχαμε την ίδια βιολογική μητέρα και τον ίδιο βιολογικό πατέρα», εξηγεί η Μέινα. «Ήταν σαν να μου έκαναν ένεση αδρεναλίνης. Έκλαψα. Η Μινάλ ήταν το κομμάτι του παζλ που μου έλειπε και το περίμενα τόσο καιρό. Αποκαλούσαμε η μία την άλλη αδελφή. Αυτή η αντιστοιχία DNA ήταν η επιβεβαίωση ότι όλη μας η διαίσθηση ήταν σωστή».
Μια ηλιόλουστη ημέρα του Αυγούστου, οι δύο παλιές φίλες συναντήθηκαν για πρώτη φορά μετά την ανακάλυψη ότι είναι αδελφές.
«Ήταν εκπληκτικό. Ένιωθα σαν να επέστρεφα στο σπίτι μου», λέει η Μέινα, σήμερα μητέρα τριών παιδιών. «Για χρόνια, η Μινάλ κι εγώ νιώθαμε ένα μεγάλο κενό στην καρδιά μας. Νιώθουμε ότι πλέον ολοκληρωθήκαμε. Όλα μοιάζουν τώρα όπως θα έπρεπε να είναι».
Η Μινάλ, 44 ετών, που ζει στη Γαλλία με τον σύντροφό της και τους δύο γιους τους, δήλωσε στο Reuters ότι όταν έλαβε τα αποτελέσματα του DNA τον Απρίλιο, αρχικά δεν συνειδητοποίησε ότι η αντιστοιχία αφορούσε το ίδιο κορίτσι που είχε αγκαλιάσει σφιχτά όταν γνωρίστηκαν για πρώτη φορά, 30 χρόνια πριν.
Το κατάλαβε μόνο όταν είδε τις φωτογραφίες της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«“Μέινα: Αδελφή”. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήμασταν φίλες πριν γίνουμε αδελφές. Ήμασταν αδελφές όλο αυτό το διάστημα», είπε, «απλώς δεν το γνωρίζαμε».
Η Μέινα και η Μινάλ υιοθετήθηκαν από διαφορετικά ορφανοτροφεία από δύο διαφορετικά ζευγάρια στην Ολλανδία.
Η Μέινα λέει ότι μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό στην Ολλανδία, με γονείς που δίδασκαν σε ιδιωτικό σχολείο.
«Ήταν και δάσκαλοί μου», λέει. «Ήταν πολύ στοργικοί άνθρωποι, που μου έδειχναν μεγάλη εμπιστοσύνη».
Ο πατέρας της πέθανε πριν από μερικά χρόνια, όμως η μητέρα της εξακολουθεί να ζει στο ίδιο χωριό.
«Μιλάμε κάθε μέρα. Εξακολουθεί να είναι το ασφαλές μου καταφύγιο», προσθέτει.
Το 2003, σε ηλικία 19 ετών, η Μέινα είχε επισκεφθεί το ορφανοτροφείο στη Βομβάη μαζί με τους γονείς της και τον αδελφό της, ο οποίος είχε υιοθετηθεί από τη Γκόα.
Έμειναν δύο εβδομάδες εξετάζοντας αρχεία, προσπαθώντας να βρουν πληροφορίες για τους βιολογικούς γονείς της Μέινα, «επειδή για μένα ήταν σημαντικό να γνωρίζω από πού προέρχομαι. Όμως το ορφανοτροφείο δεν αποκάλυψε καμία πληροφορία για εκείνους», λέει.
Από τον Μάιο, η Μέινα και η Μινάλ μιλούν μεταξύ τους κάθε δεύτερη ημέρα. Έχουν γνωρίσει τους συντρόφους, τα παιδιά, τα αδέλφια και τους γονείς η μία της άλλης.
«Όλοι παρατηρούν τον τρόπο με τον οποίο ολοκληρώνουμε η μία τις προτάσεις της άλλης, τον τρόπο που κινούμε το κεφάλι μας ή περπατάμε με τον ίδιο τρόπο», λέει η Μέινα.
Η ίδια λέει ότι ακόμη προσπαθεί να συνειδητοποιήσει πως είναι αδελφές.
«Μερικές φορές μιλάμε για δύο ώρες και χάνουμε την αίσθηση του χρόνου, μέχρι που ξαφνικά θυμόμαστε ότι πρέπει να πάμε για ψώνια ή να πάρουμε τα παιδιά από το σχολείο».
Ένα πράγμα που θα «ήθελαν πολύ να κάνουν», όπως λέει η Μέινα, είναι να επιστρέψουν στον τόπο όπου ξεκίνησαν όλα.
«Θα θέλαμε κάποια στιγμή να πάμε μαζί στην Ινδία, να περπατήσουμε μαζί στους δρόμους της Βομβάης. Υπήρχαν στιγμές που νιώθαμε και οι δύο πολύ μόνες, όπως όταν έχασα τον πατέρα μου ή όταν πέρασα έναν χωρισμό», λέει.
Με πληροφορίες από BBC
