Αναφερόμενος στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, ο πρόεδρος του Πανλαρισαϊκού Αγροκτηνοτροφικού Συλλόγου κ. Ιορδάνης Ιωαννίδης, αναφέρει:
“Ο πρωθυπουργός μίλησε για μέτρα στήριξης. Οι αγρότες όμως ζουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Ακούσαμε για φορολογικές ελαφρύνσεις.
Ακούσαμε για πετρέλαιο.
Ακούσαμε για ρεύμα.
Ακούσαμε για μέτρα στήριξης.
Αυτό που δεν ακούσαμε ήταν το σημαντικότερο: ένα πραγματικό σχέδιο για να παραμείνει ο Έλληνας αγρότης στο χωράφι.
Γιατί την ώρα που από το βήμα της ΔΕΘ παρουσιάζεται μια εικόνα αισιοδοξίας, στα χωριά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή.
Ο αγρότης μετράει κόστος, χρέη, απλήρωτες υποχρεώσεις και ζημιές.
Και στο τέλος του λογαριασμού, το αποτέλεσμα είναι ένα:
Δεν βγαίνει!
Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί – ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό;
Η κυβέρνηση μπορεί να μιλά για ανάπτυξη, όμως ο παραγωγός βλέπει καθημερινά το κόστος να ανεβαίνει.
Ρεύμα, πετρέλαιο, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, εφόδια, μηχανήματα, ανταλλακτικά, εργατικά χέρια.
Όλα ακριβότερα.
Και απέναντι σε όλα αυτά;
Τιμές παραγωγού που σε πολλές περιπτώσεις δεν καλύπτουν ούτε το κόστος παραγωγής.
Τα σιτηρά αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ο αγρότης καλλιεργεί, πληρώνει, ρισκάρει, δουλεύει όλο τον χρόνο και στο τέλος δεν γνωρίζει αν θα πάρει πίσω ούτε τα χρήματα που έβαλε.
Και η κυβέρνηση;
Σιωπή.
Ποιος θα προστατεύσει τον παραγωγό από τις τιμές που δεν καλύπτουν το κόστος;
Ποιος θα του εγγυηθεί ότι η παραγωγή του θα έχει μια στοιχειωδώς βιώσιμη τιμή;
Το «φθηνό ρεύμα» δεν είναι για όλους
Θυμόμαστε όλοι τις δεσμεύσεις για φθηνότερο αγροτικό ρεύμα.
Μόνο που η πραγματικότητα στους λογαριασμούς δεν είναι αυτή που παρουσιάζεται στις εξαγγελίες.
Δεν έχουν όλοι οι αγρότες την ίδια πρόσβαση στις μειωμένες χρεώσεις.
Και όταν ένας παραγωγός πληρώνει ακόμη και 0,14 – 0,17 ευρώ ανά κιλοβατώρα, τότε το κόστος της ενέργειας μπορεί να γίνει δυσβάσταχτο.
Ιδιαίτερα για όσους έχουν γεωτρήσεις, αρδευτικά συστήματα και μεγάλες ανάγκες κατανάλωσης.
Ας αφήσουμε λοιπόν τις επικοινωνιακές εξαγγελίες και ας δούμε τους πραγματικούς λογαριασμούς.
Εκεί βρίσκεται η αλήθεια.
Αφορολόγητο 20.000 ευρώ – αλλά ποιος αγρότης έχει 20.000 ευρώ στην τσέπη;
Ακούσαμε και για αφορολόγητο εισόδημα μέχρι 20.000 ευρώ.
Ωραία.
Ας κάνουμε όμως μια πολύ απλή ερώτηση:
Πόσοι αγρότες σήμερα έχουν πραγματικό καθαρό εισόδημα που τους επιτρέπει να ζήσουν την οικογένειά τους;
Γιατί άλλο ο τζίρος και άλλο το καθαρό εισόδημα.
Ο αγρότης μπορεί να εμφανίζει εισόδημα στα χαρτιά, αλλά την ίδια στιγμή να χρωστά ασφαλιστικές εισφορές, φόρους, προμηθευτές, τράπεζες και εφόδια.
Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να πληρώσει τις βασικές του υποχρεώσεις δεν χρειάζεται μόνο φορολογικές εξαγγελίες.
Χρειάζεται εισόδημα. Χρειάζεται βιώσιμη παραγωγή. Χρειάζεται προοπτική.
Και αυτή ακριβώς την προοπτική σήμερα δεν τη βλέπει.
Πετρέλαιο στην αντλία από τον Νοέμβριο – πάλι «θα»;
Άλλη μία εξαγγελία: επιστροφή του πετρελαίου στην αντλία από τον Νοέμβριο.
Οι αγρότες, όμως, έχουν χορτάσει από «θα».
Έχουν ακούσει υποσχέσεις.
Έχουν ακούσει χρονοδιαγράμματα.
Έχουν ακούσει ανακοινώσεις.
Αυτό που χρειάζονται είναι μέτρο που να εφαρμόζεται, να είναι απλό, άμεσο και να μειώνει πραγματικά το κόστος παραγωγής.
Γιατί ο αγρότης δεν πληρώνει το πετρέλαιο με εξαγγελίες.
Το πληρώνει στην αντλία.
ΟΣΔΕ: Χάος και αγανάκτηση
Και μέσα σε όλα αυτά, έχουμε και το ΟΣΔΕ.
Ένα σύστημα από το οποίο εξαρτώνται χιλιάδες παραγωγοί και οι ενισχύσεις τους.
Η εικόνα που μεταφέρεται από ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά μέσα στη διαδικασία προκαλεί σοκ.
Χαρακτηριστικά, ιδιοκτήτης ΚΥΔ μου ανέφερε: «Ιορδάνη, μία από τις χίλιες αιτήσεις μπόρεσα να ολοκληρώσω!»
Αν αυτό δεν είναι καμπανάκι κινδύνου, τότε τι είναι;
Πώς θα γίνει η διαδικασία;
Πώς θα ολοκληρωθούν οι δηλώσεις;
Πώς θα πληρωθούν οι παραγωγοί;
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν χιλιάδες αγρότες βρεθούν εκτός πληρωμών εξαιτίας μιας προβληματικής διαδικασίας;
Ο αγρότης δεν μπορεί να είναι κάθε χρόνο όμηρος ενός συστήματος που δεν λειτουργεί όπως πρέπει.
Αποζημιώσεις: Οι αγρότες περιμένουν – και περιμένουν
Και εδώ φτάνουμε στην ουσία.
Φυτικό κεφάλαιο.
Πάγιο κεφάλαιο.
Κρατική αρωγή.
Αγρότες που υπέστησαν καταστροφές παραμένουν απλήρωτοι.
Άνθρωποι που έχασαν παραγωγή, καλλιέργειες, εγκαταστάσεις και παραγωγικό κεφάλαιο περιμένουν ακόμη να αποζημιωθούν.
Και αντί για συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, ακούν ότι πρέπει να περιμένουν κι άλλο.
Μα πόσο άλλο;
Πώς θα ξαναστήσει την εκμετάλλευσή του ένας παραγωγός αν δεν έχει πάρει τις αποζημιώσεις που δικαιούται;
Πώς θα αγοράσει εφόδια;
Πώς θα καλλιεργήσει;
Πώς θα πληρώσει τις υποχρεώσεις του;
Πώς θα παραμείνει στο επάγγελμα;
Δεν είναι ο αγρότης το πρόβλημα. Είναι η πολιτική που τον οδηγεί στην έξοδο.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να αντιμετωπίζουμε τον αγροτικό κόσμο σαν έναν ακόμη αριθμό σε έναν προϋπολογισμό.
Ο αγρότης δεν ζητά ελεημοσύνη.
Ζητά να μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του.
Ζητά κόστος παραγωγής που να μπορεί να αντέξει.
Ζητά τιμές που να καλύπτουν το κόστος.
Ζητά φθηνό ρεύμα.
Ζητά φθηνό πετρέλαιο.
Ζητά έγκαιρες αποζημιώσεις.
Ζητά ένα ΟΣΔΕ που να λειτουργεί.
Ζητά κανόνες που να μην αλλάζουν κάθε χρόνο.
Ζητά να γνωρίζει ότι αύριο θα μπορεί να συνεχίσει να καλλιεργεί.
Αυτά δεν είναι προνόμια. Είναι οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να υπάρχει αγροτική παραγωγή.
Και τελικά, ποιο είναι το σχέδιο;
Η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά για ανάπτυξη και ταυτόχρονα να αφήνει τον παραγωγό να εγκαταλείπει το χωράφι.
Δεν μπορεί να μιλά για διατροφική ασφάλεια όταν ο αγρότης δεν μπορεί να καλύψει το κόστος παραγωγής.
Δεν μπορεί να ζητά από τη νέα γενιά να μείνει στην ύπαιθρο όταν η γεωργία και η κτηνοτροφία δεν προσφέρουν στοιχειώδη οικονομική ασφάλεια.
Κάθε αγρότης που εγκαταλείπει το επάγγελμα είναι μια παραγωγική μονάδα λιγότερη.
Κάθε χωράφι που μένει ακαλλιέργητο είναι ένα ακόμη βήμα προς μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγωγές.
Κάθε κτηνοτρόφος που κλείνει τη μονάδα του είναι ένα ακόμη πλήγμα στην ελληνική παραγωγή.
Και αυτό δεν είναι απλώς αγροτικό πρόβλημα.
Είναι εθνικό πρόβλημα.
Η ώρα των πράξεων, όχι των εξαγγελιών
Οι αγρότες έχουν ακούσει πολλά.
Τώρα θέλουν να δουν πράξεις.
Θέλουν να δουν το πετρέλαιο στην αντλία.
Θέλουν να δουν το ρεύμα πραγματικά φθηνότερο.
Θέλουν να δουν τις αποζημιώσεις στους λογαριασμούς τους.
Θέλουν να δουν το ΟΣΔΕ να λειτουργεί.
Θέλουν να δουν πολιτική που θα εξασφαλίζει ότι το προϊόν τους θα έχει τιμή που να καλύπτει το κόστος παραγωγής.
Γιατί διαφορετικά, όλες οι εξαγγελίες της ΔΕΘ θα μείνουν αυτό που φοβούνται οι αγρότες:
άλλη μία προσπάθεια να παρουσιαστεί ως λύση ένα πρόβλημα που παραμένει άλυτο.
Και ας το πούμε καθαρά:
Ο Έλληνας αγρότης δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζεται να μπορεί να ζήσει από τη δουλειά του.
Γιατί αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, στο τέλος δεν θα χρειάζεται κανείς να διώξει τον αγρότη από το χωράφι.
Θα τον έχει διώξει η ίδια η οικονομική πραγματικότητα.
Και τότε η ευθύνη δεν θα μπορεί να μετακυλιστεί πουθενά αλλού”.
