Με αξιοποίηση των πλασματικών ετών θα μπορούν στο εξής οι εργαζόμενοι – ασφαλισμένοι να συμπληρώνουν τις απαιτούμενες, εκ του νόμου, ημέρες ασφάλισης για να λαμβάνουν και επικουρική σύνταξη.
Σχετική διάταξη νόμου επεξεργάζεται το υπουργείο Εργασίας, με ορατό το ενδεχόμενο να εισαχθεί προς ψήφιση από τη Βουλή ακόμα και στις αρχές του φθινοπώρου. Το κρίσιμο μέγεθος είναι η συμπλήρωση της απαιτούμενης 15ετίας (4.500 ημέρες ασφάλισης), όταν ο εργαζόμενος υποβάλλει αίτηση για απονομή σύνταξης.
Έως τώρα, όταν αυτό δεν είναι εφικτό από τον πραγματικό χρόνο εργασίας, τότε ο ασφαλισμένος χάνει το δικαίωμα να λάβει επικουρική σύνταξη. Ειδικά για περιπτώσεις όπου ο ενδιαφερόμενος βρίσκεται πολύ κοντά στη συμπλήρωση της 15ετίας, ίσως τα πλασματικά έτη να αποτελέσουν μια κρίσιμη βοήθεια. Άλλωστε, κάτι τέτοιο γίνεται έως τώρα για την κύρια σύνταξη.
Εκτιμάται ότι υπερβαίνουν τους 200.000 σημερινούς εργαζόμενους οι οποίοι με βάση τις ημέρες ασφάλισης που έχουν διανύσει βρίσκονται πολύ κοντά στη συμπλήρωση των απαιτούμενων ενσήμων ώστε να έχουν δικαίωμα επικούρησης. Όσοι εξ αυτών δεν το καταφέρουν, ίσως να μπορούν να το πετύχουν αξιοποιώντας τα πλασματικά έτη. Υπενθυμίζεται ότι με νομοθετική παρέμβαση από το 2023 (ν.5078) ενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις που ισχύουν για ασφαλισμένους που προέρχονται από τον δημόσιο και από τον ιδιωτικό τομέα. Επίσης προβλέπεται το δικαίωμα συνυπολογισμού όταν πρόκειται για χρόνο που αφορά τη διαδοχική επικουρική ασφάλιση. Όσοι όμως δεν διαθέτουν την υποχρεωτική 15ετία, δεν μπορούν να λάβουν τη συγκεκριμένη παροχή.
Γι’ αυτό είναι πιθανό να «ανοίξει ο δρόμος» προς την επικουρική σύνταξη, μέσω χρήσης πλασματικών ετών. Αξίζει να επισημανθεί ότι για την κύρια σύνταξη ο e-ΕΦ ΚΑ προβλέπει αρκετές κατηγορίες πλασματικών χρόνων, με πιο χαρακτηριστικές τη στρατιωτική θητεία, τις σπουδές, τη γονική άδεια, το χρονικό διάστημα ανεργίας και ένταξης στο μητρώο της ΔΥΠΑ.
Ο στόχος είναι αφενός να καλυφθούν τυχόν ασφαλιστικά κενά, στη διάρκεια του εργασιακού βίου, αφετέρου να συμπληρωθούν οι βασικές προϋποθέσεις ημερών ασφάλισης, ανάλογα με το όριο ηλικίας. Για χορήγηση σύνταξης στα 62 έτη απαιτούνται 40 χρόνια ασφάλισης (12.000 ημέρες ασφάλισης), ενώ για συνταξιοδότηση στα 67 έτη είναι απαραίτητα τα 15 χρόνια ασφάλισης (4.500 ημέρες ασφάλισης). Σε περίπτωση που ενταχθεί και η επικούρηση στη συγκεκριμένη διαδικασία, τότε θα πρέπει να αποσαφηνιστεί περαιτέρω ποιο θα είναι το πλαίσιο χρήσης των πλασματικών ετών. Αν, δηλαδή, θα είναι ίδιο με εκείνο που ισχύει για την κύρια σύνταξη ή θα διαφέρει.
Στόχευση
Κεντρικός στόχος, πάντως, είναι όσοι ασφαλισμένοι έχουν διανύσει μακρά ασφαλιστική πορεία (π.χ. πάνω από 30 έτη ασφάλισης), εάν λόγω της φύσης του επαγγέλματός τους έχουν δικαίωμα να λαμβάνουν και επικουρική σύνταξη, να μπορούν, στη λήξη του εργασιακού βίου, να εισπράττουν τη σχετική παροχή. Ασφαλώς και η συγκεκριμένη παρέμβαση θα μπορεί να συνδράμει ουσιαστικά σε εργαζόμενους – ασφαλισμένους, οι οποίοι στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου άλλαξαν επαγγελματική δραστηριότητα. Όσοι πέρα σαν περιόδους απασχόλησης σε επαγγέλματα που δεν είχαν επικούρηση, θα μπορούν να κάνουν χρήση πλασματικών ετών για να αποκτήσουν αυτό το δικαίωμα.
Στην ίδια κατηγορία εντάσσονται και οι εκπαιδευτικοί που ενδεχομένως να είχαν διαφορετικό καθεστώς εργασίας, ειδικά κατά τα πρώτα έτη της απασχόλησής τους. Κάτι ανάλογο ισχύει και για όσους εργάστηκαν, κατά καιρούς, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθώς εκεί προκύπτουν, συνήθως, ασφαλιστικά κενά που πρέπει να καλυφθούν για να απονεμηθεί πλήρης η σύνταξη. Επίσης, όσοι εργαζόμενοι υπέστησαν τη διαδικασία της διαδοχικής ασφάλισης σε διαφορετικούς ασφαλιστικούς φορείς, θα μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να κάνουν χρήση των πλασματικών ετών.
