Δημήτρης Καστανάρας // Larissapress
Τα παράλια του Νομού Λάρισας αποτελούν ίσως ένα από τα μεγαλύτερα αναξιοποίητα τουριστικά κεφάλαια της Θεσσαλίας.
Διαθέτουν ακτογραμμή περίπου 70 χλμ. με πάνω από 30 παραλίες στο Αιγαίο και, όμως, η εικόνα που παρουσιάζουν σε πολλά σημεία παραπέμπει περισσότερο σε έναν προορισμό που αφέθηκε στην τύχη του, παρά σε μια περιοχή που φιλοδοξεί να προσελκύσει ποιοτικό τουρισμό.
Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν ορισμένες παρεμβάσεις, κυρίως σε πεζοδρομήσεις και αναπλάσεις.
Όμως, η ανάπτυξη ενός παραλιακού μετώπου δεν εξαντλείται σε λίγα κυβικά τσιμέντου και σε μερικά όμορφα πεζοδρόμια. Αν αυτό θεωρείται ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης, τότε ο πήχης έχει τοποθετηθεί πολύ χαμηλά.
Παραλίες χωρίς ούτε ένα αρμυρίκι
Το πιο εντυπωσιακό ίσως στοιχείο είναι η σχεδόν παντελής απουσία αρμυρικιών. Σε ελληνικά νησιά, σε παραθαλάσσιες περιοχές της χώρας, ακόμη και στις ακτές γειτονικών βαλκανικών χωρών, τα αρμυρίκια αποτελούν αυτονόητο στοιχείο του τοπίου. Στα παράλια της Λάρισας, όμως, ο επισκέπτης αναζητά μάταια φυσική σκιά.
Κι όμως, τα αρμυρίκια δεν είναι απλώς διακοσμητικά δέντρα. Προσφέρουν φυσική προστασία από τον ήλιο, μειώνουν την ανάγκη για ατελείωτες σειρές από ομπρέλες, συγκρατούν την άμμο, λειτουργούν ως ανεμοφράκτες και ενισχύουν το παράκτιο οικοσύστημα. Με λίγα λόγια, προσφέρουν όσα σήμερα προσπαθούν να υποκαταστήσουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις με πλαστικές ξαπλώστρες και ομπρέλες επί πληρωμή.
Δημόσιες υποδομές; Σχεδόν ανύπαρκτες
Ο επισκέπτης που δεν επιλέγει κάποιο beach bar διαπιστώνει γρήγορα ότι οι δημόσιες υποδομές είναι ελάχιστες.
Ντουζιέρες δεν υπάρχουν στις περισσότερες παραλίες. Χώροι για να αλλάξει ένας λουόμενος επίσης απουσιάζουν.
Έτσι, η εξυπηρέτηση του πολίτη περνά σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Το ερώτημα είναι απλό: η παραλία αποτελεί δημόσιο αγαθό ή προέκταση των beach bars;
Τιμές… λες και βρισκόμαστε στη Μύκονο
Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η πολιτική των τιμών. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι χρεώσεις σε beach bars, ταβέρνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια θυμίζουν δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς υψηλής ζήτησης.
Δωμάτια των 80 και των 100 ευρώ τη βραδιά, πολλές φορές χωρίς τις αντίστοιχες παροχές και χωρίς ιδιαίτερη αισθητική ή ανακαίνιση. Τιμές που δύσκολα δικαιολογούνται όταν οι υποδομές της περιοχής παραμένουν ελλιπείς.
Τα παράλια της Λάρισας δεν είναι ούτε Μύκονος ούτε Σαντορίνη. Και δεν πρόκειται να γίνουν επειδή κάποιοι αποφάσισαν να τιμολογούν σαν να βρίσκονται εκεί.
Αν θέλουμε πραγματικό τουρισμό, χρειάζονται πραγματικές αποφάσεις
Εάν ο στόχος είναι να αποκτήσει ο νομός έναν σύγχρονο παραλιακό προορισμό, τότε απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και όχι αποσπασματικές κινήσεις.
Χρειάζονται μαζικές φυτεύσεις αρμυρικιών, δημόσιες ντουζιέρες και αποδυτήρια, αναβάθμιση των υποδομών, προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, έλεγχος της αυθαίρετης εμπορευματοποίησης των ακτών και κυρίως μια διαφορετική φιλοσοφία για τον τουρισμό.
Γιατί ο επισκέπτης δεν επιστρέφει μόνο για τη θάλασσα. Επιστρέφει όταν νιώθει ότι σέβονται την παρουσία και το πορτοφόλι του.
Τα παράλια της Λάρισας έχουν όλες τις προϋποθέσεις να πρωταγωνιστήσουν στον τουριστικό χάρτη της χώρας. Εκείνο που εξακολουθεί να λείπει δεν είναι η φυσική ομορφιά. Είναι το όραμα, ο σχεδιασμός και η διάθεση να σταματήσουμε να πανηγυρίζουμε για τα αυτονόητα, όταν γύρω μας άλλες περιοχές προχωρούν με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα.
