Υπήρχε μια εποχή που το Σαββατοκύριακο είχε τη δική του μικρή τελετουργία. Μια βόλτα μέχρι το videoclub, λίγη ώρα μπροστά στα ράφια, η αναζήτηση της ταινίας που θα έβλεπες το βράδυ και, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, η προσπάθεια να αποφασίσεις ποια θα ήταν τελικά η επιλογή σου.
Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν μακρινά.
Δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στη Λάρισα. Τα videoclub σε ολόκληρο τον κόσμο αποτελούν πλέον είδος προς εξαφάνιση, καθώς οι πλατφόρμες streaming και η ψηφιακή εποχή έχουν αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ταινίες, σειρές και γενικότερα καταναλώνουμε ψυχαγωγία.
Στη Λάρισα, ένα από τα καταστήματα που θυμάμαι είναι το Seven Spot στην Παπαναστασίου, το οποίο πριν από λίγο καιρό αποτέλεσε κι αυτό παρελθόν. Για χρόνια αποτελούσαν ένα ζωντανό κύτταρο για τους φίλους των ταινιών αλλά και των βιντεοπαιχνιδιών.
Εκεί μπορούσες να χαθείς για λίγο ανάμεσα στα ράφια. Να ψάξεις την ταινία που θα έβλεπες το Σαββατοκύριακο, να διαλέξεις ένα videogame, να συζητήσεις για μια νέα κυκλοφορία και, ακόμη, να νοικιάσεις μια κονσόλα για το σπίτι σου με μόλις λίγα ευρώ την ημέρα.
Ήταν μια διαφορετική σχέση με την ψυχαγωγία.
Δεν άνοιγες απλώς μια εφαρμογή και επέλεγες έναν τίτλο. Έπρεπε να πας μέχρι το κατάστημα. Να ψάξεις. Να διαλέξεις. Να περιμένεις. Και, φυσικά, να θυμηθείς να επιστρέψεις την ταινία στην ώρα της.
Έπειτα, ο χώρος άλλαξε μορφή. Η εποχή όμως είχε ήδη αλλάξει.
Και μαζί της χάθηκε και εκείνη η γλυκιά προσμονή. Η στιγμή που έφευγες από το videoclub κρατώντας στα χέρια σου μια ταινία ή ένα videogame και ήξερες ότι το βράδυ θα είχε κάτι διαφορετικό.
Δεν γνωρίζω με βεβαιότητα αν ήταν το τελευταίο, όμως θυμάμαι πως λειτουργούσε ακόμη ένα videoclub επί της Ηπείρου. Κι αυτό, πλέον, έχει αφήσει πίσω του μια άλλη εποχή.
Μια εποχή που δεν αφορά μόνο τις ταινίες.
Η αλλαγή φαίνεται πλέον και στα videogames. Η Sony στρέφεται όλο και περισσότερο προς το ψηφιακό μέλλον, ενώ τα φυσικά αντίγραφα των παιχνιδιών περιορίζονται. Οι δίσκοι, όπως τους γνωρίσαμε, φαίνεται πως σταδιακά υποχωρούν, ανοίγοντας μια μεγάλη συζήτηση για τη συλλεκτικότητα, τη διατήρηση και τελικά την ίδια την αξία ενός προϊόντος που κάποτε είχαμε στα χέρια μας.
Και κάπου εδώ υπάρχει μια μικρή αντίφαση.
Την ώρα που η τεχνολογία μας οδηγεί όλο και περισσότερο στο ψηφιακό, το vintage επιστρέφει.
Ρούχα, παιχνίδια, αντικείμενα και προϊόντα μιας άλλης εποχής επανέρχονται διαρκώς στο προσκήνιο. Ίσως γιατί, τελικά, η ανάγκη μας για κάτι χειροπιαστό, κάτι που να μπορούμε να κρατήσουμε, να συλλέξουμε και να συνδέσουμε με μια ανάμνηση, δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα.
Μπορεί να κλείνουν τα videoclub. Μπορεί τα ράφια τους να αδειάζουν και οι ταινίες να χωρούν πλέον σε έναν κατάλογο μιας πλατφόρμας.
Όμως η ανάμνηση παραμένει.
Γιατί ίσως αυτό που μας λείπει περισσότερο δεν είναι η ίδια η ταινία.
Είναι η διαδρομή μέχρι να τη βρούμε.
Και κάθε φορά που θα περνάς από εκείνο το σημείο της Παπαναστασίου, μπορεί να θυμηθείς πως κάποτε εκεί υπήρχε μια μικρή όαση της παιδικής σου ηλικίας.
Ένα videoclub.
Και μέσα του, ένα μικρό κομμάτι μιας εποχής που δεν υπάρχει πια…
Α.Π.
