Δ. Καστανάρας – Λ. Τζέκας // LarissaPress
Υπήρξε μια εποχή που ο Πηνειός δεν ήταν απλώς το ποτάμι που διέσχιζε τη Λάρισα. Ήταν η καρδιά της πόλης. Στις όχθες του χτυπούσε καθημερινά ο παλμός της ζωής, καθώς εκατοντάδες Λαρισαίοι περνούσαν εκεί ώρες δουλειάς, ξεκούρασης και συντροφιάς. Ανάμεσά τους, ξεχωριστή θέση είχαν οι ψαράδες, για τους οποίους το ψάρεμα αποτελούσε τρόπο ζωής και μια από τις πιο αγαπημένες καθημερινές ασχολίες.
Τα νερά του Πηνειού ήταν πλούσια σε ψάρια γλυκού νερού και φημίζονταν για την ποιότητά τους. Οι παλιοί Λαρισαίοι έβγαζαν από το ποτάμι σαζάνια (κυπρίνους), γουλιανούς (τα εντυπωσιακά μεγάλα γατόψαρα), κεφαλόπουλα, μπριάνες και άλλα μικρότερα ποταμίσια ψάρια, που συχνά κατέληγαν στο οικογενειακό τραπέζι ή στις αγορές της πόλης.
Τα αγαπημένα σημεία των ψαράδων ήταν γνωστά από γενιά σε γενιά. Κάτω από την πετρόκτιστη γέφυρα, στο ύψος του Αγίου Αχιλλίου, τα νερά με τη σταθερή ροή έκρυβαν πάντα καλές ψαριές. Στα Ταμπάκικα, κοντά στη συνοικία των βυρσοδεψών, αλλά και στην περιοχή των παλιών Σφαγείων, οι ψαράδες έστηναν από νωρίς τα καλάμια τους, ελπίζοντας ότι η μέρα θα τους ανταμείψει με πλούσια ψαριά. Τα μέσα που χρησιμοποιούσαν ήταν λιτά, μα αποτελεσματικά.
Καλάμια ή αυτοσχέδια ξύλινα ραβδιά, απλές πετονιές με αγκίστρια και βαρίδια, απόχες και δίχτυα για τους πιο έμπειρους, ενώ για δόλωμα χρησιμοποιούσαν σκουλήκια της λάσπης και έντομα που μάζευαν από τις όχθες του ποταμού.
Δεν υπήρχαν τα σύγχρονα αλιευτικά εργαλεία. Υπήρχαν όμως η γνώση, η υπομονή και η εμπειρία που περνούσε από πατέρα σε γιο. Σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα του Πηνειού είχαν και οι περίφημες πλάβες, οι παραδοσιακές ξύλινες βάρκες της Λάρισας.
Με τον στενόμακρο σχεδιασμό και τον επίπεδο πυθμένα τους κινούνταν με ευκολία στα ρηχά νερά του ποταμού, εξυπηρετώντας τόσο τους ψαράδες όσο και όσους χρειάζονταν να περάσουν από τη μία όχθη στην άλλη.
Για δεκαετίες αποτέλεσαν αναπόσπαστο στοιχείο του ποτάμιου τοπίου και της λαϊκής παράδοσης της πόλης.
Οι εικόνες εκείνης της εποχής παραμένουν ζωντανές μέσα από τις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Άνθρωποι να αρμενίζουν αθόρυβα με τις πλάβες στα γαλήνια νερά του Πηνειού.
Ήταν εικόνες μιας Λάρισας πιο ήρεμης, πιο ανθρώπινης, όπου το ποτάμι δεν αποτελούσε μόνο φυσικό τοπόσημο, αλλά χώρο συνάντησης, εργασίας και αναψυχής.
